Eg er tilbake frå Marokko etter to herlege veker, og har både bilde og anna snadder eg kan dela når eg bare kjem så langt. Men først ein ny kortrapport frå Anonyme Sjokomane:
Med unntak av om lag ein halv Ritter Sport innkjøpt av Lyslugg og fordelt over feriens tre første dagar, går det fint. Veldig fint. Har verken kjøpt eller hatt spesielt lyst på sjokolade, og føler meg veeeeldig flink.
Jeee! Flink!
Fy flate.
Er det greit at eg skryt litt av meg sjølv, eller? Bare litt?
Okei då, masse.
For eg har vore så flink å jobba! Kjempeflink! Sidan onsdag forrige veke har det vore minst 13 timars innsats kvar dag (utanom søndag, kun 9 då) for å rekka over alt eg hadde teke på meg (pluss ein drøss ting eg ikkje huska å skriva opp då eg laga lista). 9-5 i den vanlege jobben, kveldsskift i den andre, ikkje i seng før tidlegast klokka to nokre av nettene - oftare nærare halv fire-tida. Igjen og igjen og igjen.
Og no er eg sliten, så klart. Men også glad. Eg klarte det!
Har dessutan vore i samtale med ei magasin om mogleg frilansing framover, utan eigentleg å føla så mykje om kor bra eller dårleg det gjekk, og så på bånn gass blodsmak-i-munnen-trening. Har ordna praktiske ting i forhold til ferien (FERIE!) me dreg på i morgon og to veker framover, og skal no sjå om eg orkar å kikka på søstera til Lyslugg si bacheloroppgåve.
Men no er det skjerpings framover. To veker ferie (FERIE!!), så er det slutt på sånn dobbeltbooking. Det er ikkje forsvarleg å jobba så mykje og gjera så få andre, kjekkare ting. Eigentleg ikkje i korte periodar, og definitiv ikkje i lengre.
Dermed: 10. november startar det nye, rolege livet! Bli med, bli med, på kafeturar og kinobesøk og tedrikking heime og lesing av bøker under pledd i sofaen! På turar ut i naturen i dagslyset i helgene, og innandørs trening i vekene! På skikkeleg mat og fine opplevingar og god god tid.
Ah! Dette kan bli bra!
PS: Så langt greier eg det med sjokoladen også!
PPS: Forresten har eg sikra meg eit fulltidsvikariat ut året, og pustar litt rolegare av det
- Hei. Eg heiter Lin, og eg er sjokoman.
- Hei Lin!
- Det er no tre dagar sidan sist eg åt sjokolade.
- *Applaus*
- Men det går ikkje ein dag utan at eg tenker på det.
- Hald ut, Lin! Du klarar det, Lin! Ta livet ditt tilbake, Lin!
- Takk for støtta. Eg skal prøva. Hardt.
Sukk...
Hm. No har eg fått ikkje ei, men to meldingar frå meir eller mindre perifere kompisar som vil eg skal sjekka ut denne videoen:
Ingen av dei kjenner kvarandre, men begge hadde same poenget, her formulert av den eine: "du bare MÅ se, for du er KLIN lik hu dama i videoen!"
Så om nokon lurar på koss eg ser ut, ligg fasiten her. Plystra kan eg også.
Det var dette med denne jobbinga. Ikkje verdas mest interessante emne, eg veit, eg veit. Men det er ofte når det tårnar seg opp som no, når eg burde bruka all energi på å jobba og få kryssa ting av lista, at eg får lyst å blogga. Eine og aleine for å klaga mi naud, så klart - it's my party and I'll cry if I want to og sånn. Det er jo min blogg...
Dermed er det på tide med ei liste igjen, av den typen eg har laga før, første gongen skulle eg til Tunisia, andre gongen då eg skulle til India.
No skal eg til Spania og Marokko (hurra!) - avreise lørdag 10. november, heimkome fredag den 23. Gler meg enormt, til Gibraltar og Casablanca og Fés og Marrakesh og kanskje kameltur i ørkenen og fri fri fri.
Men først er det jobb som må gjerast. Sidan eg blei kasta ut der eg ønska å vera, og blei frilansar, har eg nemleg (surprise, surprise!) teke på meg meir arbeid enn eg burde. Syns liksom ikkje eg kan seia nei heller, i denne fasen.
Dermed treng eg å sortera litt i toppen no:
Før avreise må eg:
* gjera ferdig ekspertsak, jf hovudtema (KA) - Så godt som i boks tysdag kveld, ferdig onsdag
* finna case til anna temasak, case (KA) - Puh! Endeleg! Avtale torsdag kveld i Sandefjord i boks
* skriva ut rep'en basert på caset (KA) - Levert fredag 14.00
* helst skriva ny rep om barn etc, jf respons på tidl. sak (KA) - Vekkdelegert, hurra!
* faktasjekka og vera med på deskinga av allereie levert stoff (KA) -Fortløpande
* intervjua 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 red'ar for tekstar om deira verk (forlaget) - Siste i boks onsdag ettermiddag
* skriva 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15 tekstar basert på intervjua (forlaget) - Siste sendt natt til fredag kl 02.15
* gå gjennom 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 15 tekstar med forlagsdame, laga endeleg versjon (forlaget) - Løpande kontakt, endeleg versjon ok natt til fredag
* komplett språk- og innhaldsvask på katalog (forlaget) - Sendt natt til fredag kl 02.45
* lesa og anmelda utanlandsk roman, 373 sider (avisa) - Meldinga sendt mandag, kl 00.25
* lesa og anmelda norsk roman, 90 sider (avisa) - Meldinga sendt tysdag, kl 00.45
* lesa og anmelda dokumentarbok , 312 sider (avisa) - Bør prata med red. om denne. Går neppe...
* skriva (kort?) arbeidsprøve for å auka sjansen for framtidig frilansoppdrag (magasin) - Møte fredag kl 15, wish me luck!
Sidan eg er tilsett 100% i KA og forlaget reknar sitt oppdrag som 100% for ei veke, har eg 200% jobb no. Pluss ca 25?% som bokmeldar.
Hm. 225% altså.
Det skal bli greit med ferie etter denne veka...
Nemnte eg at eg har fantastiske venner? Eg gjorde det, sant? For det bør nemnast, igjen og igjen.
* Ahem. Drumroll, pleeease: *
Vennene mine er BEST! Betre enn det! BESTAST!
Koss skulle eg elles fått meg billett til Kent-konsert, kanskje? Eg, som knappast hadde fått med meg at dei skulle til Oslo ei gong før billettane var vooosj vekk?
Enter venninne med forbindelsar, og vips! Billett likevel!
Hipp hipp hurra!
Ingenting
Först kom ingenting
Sen kom ingenting
Sen kom ingenting
men ingenting är (ingenting, inget, inget)
De jävlarna tog oss
en efter en
De ljög och bedrog oss
med sanningen
De jävlarna tog min älskling där
Från krönet av kullen kan jag se
min förlorade värld
Jag ska göra nånting
Jag ska slå er med häpnad
Gå över en gräns
Jag ska bryta mig ut
Jag älskar dig så
som att vara beväpnad
Och under belägring kan jag skjuta dig ut
Ingenting
Först kom ingenting
Sen kom ingenting
Sen kom ingenting
men ingenting är (ingenting, inget, inget)
De jävlarna tog oss
en efter en
De ljög och bedrog oss
med sanningen
De jävlarna tog min älskling där
Från krönet av kullen kan jag se
min förlorade värld
Eg veit at eg pusha ein artikkel frå New York Times i går også, men klarer ikkje dy meg i dag heller. Eg meiner, les:
To claim that “My So-Called Life” is great, watershed television is to say something so firmly ingrained in the conventional wisdom that it hardly bears repeating. The series brought us the experience of adolescence outside the bounds of artifice, peril and pathology that had provided the context for nearly every other depiction of teenagers on television. Here what it meant to be 15 was not to discover that you suddenly had to raise your 6-year-old sister or that you might be pregnant with twins but merely that you suffered everyday indignities: overhearing people talk behind your back, the plop of a grim-looking lump of mashed potatoes on a pallid cafeteria tray.
“My So-Called Life” took us deeply inside the head of a decidedly middle-class girl whose grievances with the world were confined to an aching crush, the wish that her mother wouldn’t insist on well-balanced meals and her belief that social studies ought to be less boring. [...]
The great postwar novels of adolescence deal with innocence lost; “My So-Called Life” deals with innocence sustained, but it offers a no-less-illuminating view of what it is to be young because of it.
Sidan eg har verdas beste venner, fekk eg DVD'ane til jul allereie i fjor, og sett fleire av episodane fleire gonger. Dessutan lånt ut til venner, og slik delt godbitane (ah, Jordan Catalano, aaah!) med fleire. Men dei som ikkje er så heldige, kan no kjøpa sine eigne, i ein kjekk liten boks. HosPlatekompaniet, f.eks. Då er var yngre, trudde eg det var viktig å vera god på skulen. Ikkje bare god heller, men best. Best i klassen, definitivt, og eigentleg best på skulen i same slengen.
«Best» betyr best karakter. Logikken er sånn, at om du har vist det èi gong at det går an å få 6'ar (eller S før det) på ein prøve, så betyr det at du bør få 6 alltid på prøvane i det faget, og til slutt 6 i standpunkt og på vitnemålet. Gjer du ikkje det, betyr det at du er dårlegare enn deg sjølv, og det er faktisk ikkje akseptabelt. Kva blir det neste då, liksom? 4'ar?!?
Det var ingen som hadde fortalt meg dette. Eg hadde funne det ut heilt sjølv at det var slik ting hang saman. Så var det heller ingenting å prata så høgt om. Eg fekk mine 6'arar, trente symjing 20 timar i veka, song i kor og jobba som badevakt. Las bøker og gjekk på kino, og gjorde det som er venta av ein tenåring i heimen.
Alt utan problem. Eg var sliten, så klart, men kven er vel ikkje det? Truleg jobba eg uansett mindre enn mange andre gjorde for mykje dårlegare resultat.
Kanskje gjekk det greit nettopp fordi eg i alle fall oppfatta det som sjølvpålagt press. Det var ikkje lærarane som sa at eg måtte jobba hardare, strekka meg lenger, at bare 6'ar var godt nok. Ikkje mor og far, ikkje andre slektningar, ikkje venner eller kjente. Det var eg. Eg forstod jo at gode karakterar gir ein slags type prestisje, men også at gode skuleresultat i sosialdemokratiske Norge også var noko litt suspekt. Noko sært, i grunnen, og eit mogleg hint om uvanleg velutvikla evne til smisking.
Så når eg les denne artikkelen i New York Times i dag, om rektoren på ein prestisjetung amerikansk vidaregåande skule i eit betre strok av Boston som går ut og seier at elevane er under for mykje press - så mykje at dei blir stressa - så prisar eg meg glad og lukkeleg over at eg tilfeldigvis blei fødd i Noreg, ikkje USA.
Nettopp fordi eg veit så enormt godt kva han snakkar om. Eg huskar eg tenkte på det også då eg var i USA, både som 16-årig high school-elev og som 22-årig student. At «dette systemet, det er skapa for sånne som meg. For vinnarane, dei som klarer å oppretthalda eit A+ average og make honor roll samtidig som dei er flinke i idrett, driv på med musikk og helst involverer seg eit par andre aktivitetar også i tillegg til jobb. Community service og slikt.»
Det var fleire av typen på den high school'en eg gjekk på. Stephanie, for eksempel, som var anchor på det direktesendte morning showet som gjekk ut i alle klasseromma før skuledagen starta (=høg populærfaktor), kaptein på tennislaget (=individuell idrett), solist i show choir (=det mest prestisjefylte koret), solodansar i ein musikal eg har gløymt namnet på (=sceneutstråling!), og med på dean's list som ramsa opp dei ti prosenta av elevane som hadde høgast karaktersnitt. Som fekk eittelleranna stipend til eittelleranna prestisjefylt universitet - eg har gløymt kva for eitt – (men det var ikkje Columbia, eg huskar ho var lei for det), og sikkert graduated med dei beste papira derifrå.
Pluss ein heil skokk andre, gutar og jenter, som klarte den balanseøvinga det er å vera best. Best på skulen, best i idrett, best i musikk, best i spirit, best i alt. Sikkert best i karriere og familieliv også, når dei kjem så langt.
No er det som kjent sånn i USA, at ein kjem langt med å vera skikkeleg god i èin ting også. I alle fall om den tingen er idrett, helst ein av dei mest prestisjetunge (football, basket, baseball, hockey). Men der som her, kjem ein lenger om ein er god i fleire. Oftast mykje lenger.
Hadde eg vore amerikansk og gått på skulen i NYT-reportasjen, hadde eg sikkert fnyst av den blaute rektoren, som vil sy puter under armane på middelmådige studentar. «Eg treng ikkje avslapping, eg klarar meg heilt fint» ville eg sikkert tenkt - og på eitt plan hatt rett. Eg trur nemleg eg hadde takla det heilt fint, det amerikanske systemet. Presset. Trur eg har rett i at sånne system som passar fint for sånne for meg, og at eg kunne blitt ein einar - a winner - i det. Eg har dessutan skikkelege foreldre som garantert hadde spara pengar til universitetsutdanninga mi - framtida ville vore sikra, med og utan scholarships. Helst med. Alt eg hadde trunge å gjera, var å halda oppe dampen frå vidaregåande. Ikkje bruka studietida på å finna ut at det eigentleg ikkje er så himla viktig å vera best, slik eg faktisk gjorde.
Men ville eg vore lukkelegare av å vera ein amerikansk vinnar? Neppe. Klokare? Trur ikkje det, heller.
Ein kan seia mykje om det nordiske likskapsidealet, og eg skal vera ein av dei første til å innrømma at eg brukte sikkert 75% av skuletida mi på å kjeda meg halvt i hel fordi stoffet var for lett og progresjonen for sakte. Men det har absolutt sine verdiar som er verdt å ta vare på.
Forståinga av at menneskeverd ikkje kan målast i karaktertal, for eksempel.
