Uff. Eg får vel bare innrømma at eg utanom full jobb og frilansing på si og ei oppussing som dreg ut på grunn av dødsfall i nær familie (Lyslugg sin kjære farfar døydde sist veke, bisetjing i helga) ikkje har så mykje anna enn ein ting på hjernen for tida, og at blogginga her vel ber eit visst preg av det.
Eg får koma sterkare tilbake seinare. Kanskje.
Fekk nett mail frå Oslo Journalistklubb, som minner om at fristen for å søka på deira "hvilestipend" er 15. august.
Jøss. Ikkje verst, tenkte eg, ganske imponert over fagforeiningas evne og vilje til å gå inn for å forebygga utbrenthet og nedslitthet blant medlemmene sine.
Heilt til eg las kriteria:
Oslo Journalistklubb deler ut hvilestipend til medlemmer i 2008. Kriterier for tildeling av stipend er todelt:
1. Lang fartstid i yrket.
2. Særskilte kriterier som arbeidsledighet, midlertidighet, belastningsskader, utbrenthet og lignende.
Det er visst feriestille i bloggen for tida, akkurat som i Oslo og landet for øvrig.
Eg veit det høyres ut som ei dårleg unnskulding, og det er det kanskje òg, men mykje av stilla skuldast rett og slett samarbeidsproblem mellom Blogger og meg. Planen var å laga ein fin post med masse bilder frå USA-ferien, gjerne ein dag-for-dag-gjennomgang over reiseruta, men Blogger nektar å la meg gjera noko så avansert. Eg har prøvd fleire gonger, men han bare spinn og spinn, og vil ikkje lasta så mykje som eit einaste lite bilde. Kall meg gjerne lat, men motivasjonen forsvann litt på det sjette forsøket...
Så då blir det ein nattleg rapport frå kjøkkenbenken i staden, her eg sit og prøver å jobba ferdig alt som må gjerast ferdig før siste del av årets herlege sommarferie kan starta i morgon ettermiddag. Turen går til Nederland, nærare bestemt til Ouddorp sør i landet, via ein dag eller så i Amsterdam i kvar ende. Lyslugg og eg skal treffa igjen mange av studievennene hans frå då han budde i Paris, det vil seia ein fransk-tysk-nederlandsk-britisk gjeng, og bu saman i sommarhuset til ein av dei.
Gler meg!
Eg bare skal bare først. Skriva ferdig ein reportasje, lesa ut ei bok og anmelda ho, skriva ferdig ein annan tekst, og samla trådane i ein tredje. Ekstra stas hadde det dessutan vore om eg rakk ein time eller to på auget før avreise også, men med det tempoet eg held akkurat no, ser det ikkje akkurat lovande ut. For mange oppgåver på for få timar er vel ei ganske presis oppsummering av situasjonen.
Men men. Kun tretten timar til avreise!
Oops. Eg reiste visst på ferie, eg, utan å melda i frå. Meir om det sidan, når kameraet og Dumbo med alle bilda på kjem tilbake saman med Lyslugg, som blei igjen eit par dagar ekstra i New York.
Har i alle fall hatt det heilt herleg, om det skulle vera nokon tvil!
Kom dessutan heim til ein skikkeleg gladnyheit: 
No som eg har fått fast stilling, er eg endeleg blitt meldt inn i bedriftens treningsavtale med Sats, som eg tidlegare ikkje har hatt tilgang til.
Jee!
Så vidt eg klarar å rekna over, er der åtte senter i Oslo (Aker Brygge, Ila, Kampen, Majorstua, Nationaltheatret, Sinsen, Spektrum og Storo), eitt av dei (Kampen) i kort avstand heimefrå, eit par av dei andre (særs Spektrum) nære jobb. No om sommaren er det sjølvsagt færre timar enn vanleg, men når haustprogrammet startar i august, kan eg jo håpa eg rekk litt hopp og sprett (eller kanskje heller bøy og tøy) før den verkeleg Store Økta i slutten av september/byrjinga av oktober. Dessutan utover vinteren og våren - dei har visstnok ein del "snille" opptreningstimar som sikkert passar fint etter fødsel, inkludert timar spesielt tilpassa mor og barn. 
På Sats sine nettsider fann eg for øvrig denne korte meldinga, om treningsråd for gravide. Eg skal prøva å halda gravidgreiene litt unna denne bloggen, men kan i alle fall konkludera med at denne Jill ikkje skriv noko anna i boka si enn det eg visste frå før: Trening er bra, men ein skal ikkje gjera ting som gjer vondt.
Så dette blir stas!
Det siste halvanna året har eg gått på Friskis & Svettis, som er mykje billegare enn Sats. Det har vore ok, dèt, men dei har kun tre senter i Oslo, og veldig få timar. Oftast rekk eg ikkje trening verken klokka fire eller fem, og då blir det lite å velga i der. Sats er større, og har fleire timar også om kvelden. Dessutan større utval i type timar generelt.
Pluss at dei har eit mykje kjekkare namn. Eg meiner, Svettis?!?! Kven i all verda var det som tykte det var eit godt ord å importera til Norge? Æsj!
Det er bare ein myte dette at ein går opp i vekt når ein er gravid. 
Så snart ein får fast jobb og ordna forhold og slepp å grua seg og skjula seg og legga seg med svart klump i magen kvar kveld, går ein nemleg ned. Ti tonn, minst, på mange færre dagar!
Eat that, Grete Roede!
Ah!
Finst det noko betre enn 25-30 grader og strålande sol kvar dag, heile dagen?
Tenkte ikkje det, nei.
Reiser for øvrig til Stockholm i morgon rett etter jobb, og blir t.o.m. søndag. Blir stas. Fine byen!
Så er det offisielt.
Eg har fått jobben. Kom nett frå sjefred sitt kontor, kontrakt i handa og alt i orden. Grei løn, streite ordningar elles.
I morgon, på 24-vekersdagen, fortel eg om Lille Knøtt.
Ønsk meg lukke til!
Eg kjem til å få jobben.
Prata nett med kulturredaktøren, som igjen har samordna med reportasjeleiar, og dei kjem til å innstilla meg som nummer ein. Endeleg avklaring kjem neste veke, når Klubben og sjefredaktøren har uttalt seg. Klubben er jo på mi side, og ifølgje kulturredaktøren kjem sjefredaktøren "ganske sikkert ikke" til å gå imot innstillinga hans.
Så kvifor er eg ikkje glad?
Dette er jo liksom det einaste eg har mangla, er det ikkje det? Eg som allereie har den allerbestaste kjærasten, ein leilighet eg likar veldig godt, mange og gode venner, støttande familie, upåklageleg helse og det som skal bli verdas nydelegaste Knøtt i magen?
Tja. Kanskje fordi det følest som det heile kom for seint og har kosta for mykje? Eg skal ikkje la det eg skreiv sist bli ein sjølvoppfyllande profeti, men det om at ting vil ta tid å lækja, stemmer nok. Eg har framleis opne sår, og er framleis klar over sider ved dei over meg som eg helst ville ha sluppe å sjå.
Dessutan gruar eg meg til å måtta fortelja om Knøttet. Sjefen var full av framtidsplanar for meg, for redaksjonen, og eg føler meg skikkeleg ussel som bare sat der og nikka og smila og lata som at joda, dette blir jammen kjekt å ta fatt i til hausten.
Dei får som dei fortener, eg veit det. Men likevel... Likar ikkje å vera like snikete og kjip som dei. Byrjar dessutan å bli vanskelegare og vanskelegare å halda det heilt skjult, så kjipt at eg må venta endå ei veke før eg får tatt den endelege praten med øverste sjef for å fastsetja løn og få papir osv. Før eg står der med kontrakten i handa, skal eg ikkje seia eit pip - eg stolar ikkje meir på dei no enn eg gjorde...
Men men. Syt og klag.
Det er jo ein fin ting, dette, trass alt. Eller blir det, i alle fall.
Tenk! Eg kjem til å ha meir enn tre-fire vekers horisont! Tenk å vita kva ein har i inntekt om både to og tre og fire(!) månader frå no! Å kunna vera trygg på at dei profesjonelle banda ein knyter ikkje plutseleg må brytast fordi ein er kasta ut igjen! Å få vera skikkeleg del av kollegiet, ikkje bare vikaren på evig nåde og evig vandring frå pult til pult alt etter kven som er sjuke!
Å vera ein av dei som blir rekna med, rett og slett.
Eg må bare slikka ferdig mine eigne sår, og venta til dei eg kjem til å påføra sjefane nå eg fortel om Knøttet gror, så blir det sikkert bra, dette. Eg trur faktisk det.
Dessutan har eg bare tre dryge månader å jobba før permisjon, inkludert tre-fire vekers ferie!
