-lins liv

2011 oppsummert

2011-12-14T23:46:00.003+01:00

ÅRET SOM GJEKK:

1. Kva gjorde du i 2011 som du aldri har gjort før?
Meldte meg på og gjennomførte eit skirenn - til og med på ei tid betre enn snittet i min klasse!

2. Haldt du nyttårsforsetta dine? Vil du laga nye?
Ja. Og ja. Driv jo eigentleg ikkje med forsett, men den tingen eg lova meg sjølv i året som gjekk, heldt eg. Eg hadde bestemt meg for at anten så måtte eg ta grep om eigen arbeidssituasjon på noverande arbeidsplass, dvs pressa leiinga til å sjå at eg bør og må få jobba med mitt felt, eller så måtte eg slutta der og starta med noko heilt anna. Og eg viste dei! Tok grep og tek plass og er i ferd med å gjera meg så uunnverleg som eg planla der eg jobbar. Er stolt og glad for det. Det kostar, men gevinsten er også stor. Eg er ikkje lenger "redd" for eigen arbeidsplass eller mine overordna der, slik eg var då eg gjekk ut i permisjon seinsommaren 2010.

3. Blei nokon som står deg nær mor eller far?
Ja! Broren min fekk si andre dotter i november, hurra! Og denne veka, sjølvaste Lucia-dagen, fekk ei av mine beste venninner dottera si på keisarleg vis. Hurra!

4. Døydde nokon som stod deg nær?
Nei. Ikkje nær. Men å. Å! 22.juli...

5. Kva land har du besøkt det siste året?
Færre enn i glanstida, gitt, og vel ingen nye.
Men... skalmesjå... Italia fekk eit herleg trevekers besøk i april-mai. I september var Lyslugg og Lillebror og eg ei helg i København, medan Storebror var heime i Oslo saman med mormor.

Og i oktober-november var eg Ei Heil Veke i New York! Det var ein heilt vanvittig fantastisk tur. Kun meg, meg, meg, mine ønske og mine behov og maks påfyll på alle kontoar (utanom bank-, kremt...)

6. Kva ønsker du deg neste år som du har sakna?
Åh, det er klisjé så det rekk og held i lange banar, men eg må jo svara tid. Det blir liksom aldri nok, aldri aldri, og eg skulle så gjerne vore meir med gutane i meir opplagde delar av døgnet deira, dvs utover morgon før barnehagen og seinettermiddagen/kvelden etter... Sukk.

På den meir materialistiske sida merkar eg at eg har opna for Husdraumen. For tanken, liksom, på at det faktisk går an å bu på meir enn 60kvm for to vaksne og to barn og to barnevogner og tretusenmillionar duploklossar og leiker og bøker og kjøkkendingsar og ting ting ting... Farleg tanke, eg veit, i ein by kor ein 126kvm leilighet med takst på 4,9 går for 6,4 millionar. Sukk igjen.

7. Kva datoar i 2011 gløymer du aldri, og kvifor?
22. juli, av ekstremt openbare grunnar.

Elles er eg jo generelt dårleg på datoar. Men eg kjem til å huska dei store hendingane på det personlege planet òg. NY-turen og skirennet og dei herlege, magiske stundene med gutane og kjærasten min. Heldige meg!

8. Kva er det største du har oppnådd i år?
Ingen fødslar, så då blir det det med jobben som eg nemnde over. Lønspålegg har eg også karra til meg. Veldig beskjedent, men prinsippet ligg fast.

9. Kva var din største nedtur?
Veit ikkje om eg skal kalla det nedtur, men det var ei stor overrasking å vera vitne til Lyslugg sitt tobarnssjokk. Eller, rettare sagt dette at eg ikkje var vitne til det så lenge, og blei desto meir overraska då eg forstod korleis det var fatt. Det kan vera smertefullt å oppdaga kor mykje av familiedynamikken som heng på at folk oppfører seg "som vanleg", og presterer innanfor normalen.

10. Har du vore sjuk eller skada?
Nei, ikkje skikkeleg. Litt snue, men ingen eigne sjukedagar. Lillebror, derimot, viser seg å vera eit øyrebarn. Fire-fem antibiotikakurar på kort tid, stakkars litle kroppen...

11. Kva var ditt beste kjøp?
I USA kjøpte eg meg eit Nook Simple lesebrett som eg eeeelskar. Støtte for pdf og epub i tillegg til engelske bøker kjøpt via wifi, skikkeleg supre greier.

På same NY-tur oppdaterte eg dessutan garderoben. Høyres kanskje litt kvardagsleg ut for mange, men det er tre år sidan eg sist handla klede, så for meg er dette ei Stor Greie. Prøverom utan unge i vogn på slep! For ikkje å snakka om unge i beretøy på kroppen! Juhu!

12. Kven fortener ein hyllest for oppførselen sin?
Mor, alias Verdas Beste Mormor.

På meir overordna plan er eg imponert over måten mange politikarar takla 22. juli.

13. Kven sin oppførsel gjorde deg nedstemt/lei deg?
"Nedstemt" dekker ikkje ein brøkdel, men ein viss bombepsykoskytemann må jo nemnast, om enn ikkje med namn.

På privaten er det eigentleg mest relevant å nemna meg sjølv, trur eg. Det er dette med at ein aldri rekk alt. Heller ikkje det positive.

14. Kva gjekk mesteparten av pengane dine til?
Kvardag, kvardag, kvardag. Litt sparing, ein del reising, og betaling av lån og sånt. Råkkenråll!

15. Hva gjorde deg veldig veldig veldig oppspilt og glad?
Alle babyane som er komne til!

16. Kva song vil alltid minna deg om 2011?
"Mitt lille land" framført av Maria Mena.

17. Samanlikna med denne tida i fjor, er du...
a. Gladare eller tristare? Nokså likt, trur eg. Tryggare. Rolegare. Det er kanskje gladare, det?
b. Tynnare eller tjukkare?Veit ærleg tala ikkje. Men tjukkare enn eg vil, så får sjå kva 2012 bringer...
c. Rikare eller fattigare? Føler meg fattigare, men trur ikkje dei reelle tala støttar meg.

18. Kva skulle du ønska du gjorde endå meir av?
Sov! Stryk bare "endå"...

19. Kva skulle du ønska du gjorde mindre av?
Middagslaging. Å herreguuuuud kor lei eg er av å laga mat! Og eg som eigentleg likar, eller likte, det!

20. Korleis vil du feira jula?
På hytta på fjellet, saman med Lyslugg, hans mor, hans søster, og verdas herlegaste gutar. Me dreg opp seint om kvelden min fødselsdag 22.12, og blir kanskje til heilt over nyttår.

21. Vart du forelska i 2011?
Ikkje på nytt, men er det ikkje fantastisk koss kjærleiken bare boblar over innimellom?

22. Kor mange one-night stands hadde du?
Resirkulerer svaret frå alle føregåande år: Ingen, så klart.

23. Kva var favorittprogrammet ditt på TV?
Det er bare å innsjå det. Eg blir visst aldri ein boksglanar, trass iherdige forsøk. Men eg likar "Dr. House" når eg tilfeldigvis får med meg det, og trur kanskje det var i år eg såg litt på "Borgen"?

24. Hatar du nokon no som du ikkje hata på denne tida i fjor?
Er som tidlegare dårleg på hat. Men ein viss dato er igjen vanskeleg å koma forbi. Sånn apropos hat og hatefulle gjerningar.

25. Kva bok er den beste du har lese i år?
Har jo lese eit lass, og anmeldt mange frå lasset, utan at det gjer situasjonen betre. "Fjorden" av Lars Ove Seljestad gjorde inntrykk. Og så gler eg meg til å lesa Linn Ullmanns "Det dyrebare" i jula.

I litteraturhjørnet må eg dessutan nemna at eg er med i "Min kamp. Sjette bok"! Så kan eg slappa av og vita at eg er foreviga. Puh!

26. Kva var årets beste musikalske oppdaging?
Heilt på tampen, då tidlegare nemnde Linn Ullmann blei intervjua på Litteraturhuset, prata ho om at ho høyrte mykje på "The Cold Song" frå Purcells opera "King Arthur" medan ho skreiv.

No gjer eg også det! Såååå vakker! Og gripande, på uendeleg mange plan.

27. Kva ønska du deg – og fekk?
Kontroll over eigen arbeidssituasjon.

28. Kva ønska du deg – og ikkje fekk?
At kontrollen også gav meg betre kjensle av kontroll over eiga (arbeids-)tid. Jobbar mot at det skal skje. Ei gong...

29. Kva var årets beste film?
Går jo omtrent aldri på kino om dagen, så skrint utval. Ein av dei få tinga eg har gjort, har vore å sjå alle Harry Potter-filmane på DVD eller streaming, anten om igjen eller for første gong. Fin underhaldning!

30. Kva gjorde du på fødselsdagen din?
Den er om ei veke. Då blir det jobb, inkludert konsernlunsj, barnehagehenting som vanleg, og sikkert pakking av dei siste tinga før me set oss i bilkollektivbilen og dreg til hytta. Håpar på godt føre!

31. Kva enkeltting har gjort året mykje meir tilfredsstillande?
Hengevogga med kvit støy på dataen. Sovande baby oppi.

32. Korleis vil du beskriva klesstilen din?
"Usminka gamlemor prøver, men har for lengst innsett at stil ikkje er hennar greie".

33. Kva har halde deg i mental balanse?
Kjærleik. Sjokolade. Ein Lillebror som sidan han runda året faktisk søv! Natta igjennom! Hurraaaa!

34. Kva for ein kjendis likte du best?
Tradisjonen tru går eg for ein eg har intervjua. Då blir det anten Jan Kjærstad, The Hours-forfattar Michael Cunningham eller - smil gjerne - Trine Rein.

35. Kva i politikken har opprørt deg mest?
At Carl I Hagen klarte å dra med seg heile Frp-gruppa i Oslo til å snu i Lambdasaka, som i dag blei endeleg nedstemt i bystyret.

Og SV! Dont get me started on SV! Kva er greia med at dei stemmer for alt som er TEIT? Barcode - check. Skulpturpark - check. Men Lambda? Å neidå! Då måtte dei vera mot. Idiotar!

36. Kven saknar du?
Min hjartevenn frå året i Seattle, som no bur i Tyskland.

37. Kven var den beste nye personen som kom inn i livet ditt?
Ein gjeng kjempekule damer frå beresekta. Varierande grader av nærleik, så klart, men det har vore fint å ha nokon å venda meg til i permisjonen, og faktisk også nå etterpå. Synes det er bra at eg framleis kan få nye venner, sjølv om eg er gammal!

38. Fortel ein viktig livsvisdom du har lært i år?
Eg må ikkje gjera alt sjølv. Andre kan. Andre vil!

39. Ein songtekst som oppsummerer året.
Det måtte blitt eit herleg potpurri over Lust for Life (aka Lillebrors temasong), Mitt lille land, Tårnfridtemaet, italiensk gladjazz og Storebrors framføring av "Gubben og gamla". Aldri ein stille augneblink!

Och vi fortsätter växa fast han förblir 16 år

2011-08-22T14:17:00.003+02:00

Så går tida. Så blir det betre. I små rykk og napp.

Likevel. Noko treff rett i kjernen. Som Melissa Horn, på minneseremonien i går.

Melissa Horn - Kungsholmens Hamn
Jag ser ljusen som tänds i parken vid Kungsholmens Hamn
Jag ser pojkar som gråter och flickor som tar de ihand
Jag ser mannen på balkongen ta en tyst minut för sig själv
Det kan aldrig göras ogjort det där som hände ikväll

Är du en av de som var där när det hände
Eller saknade du någon du en gång trodde du kände
Är du en av de som gråter när ingen ser på
Är du en av de som berörs ändå

Jag ser mig i spegeln med ögon röda av gråt
Jag tänker hur gick det till hur bar de sig åt
Min lillebror går ut och vi vet aldrig vart han ska
Jag blir så rädd när jag tänker att det kunde vart han eller jag

Aldrig mer ung eller aldrig mera fri
När det handlar om barn har vi rätt att ta någons parti
Men ni vet hur det känns när röda ögon ser svart
Och jag sänder en tanke till dig som ligger sömnlös inatt

Alla som vill ta en stund och fundera
När ska vi göra mod av sorgen och börja agera
Nu städar man gatan och snart försvinner alla spår

Jag ser ljusen som tänds i parken vid kungsholmens hamn
Jag ser pojkar som gråter och flickor som tar de ihand
Jag ser mannen på balkongen ta en tyst minut för sig själv
Det kan aldrig göras ogjort det där som hände ikväll
Nej, det kan aldrig göras ogjort det där som hände ikväll

Mitt lille land

2011-07-24T00:14:00.000+02:00

Mitt lille land
Et lite sted, en håndfull fred slengt ut blant vidder og fjord

Mitt lille land
Der høye fjell står plantet mellom hus og mennesker og ord
Og der stillhet og drømmer gror
som et ekko i karrig jord

Mitt lille land
Der havet stryker mildt og mykt som kjærtegn fra kyst til kyst

Mitt lille land
Der stjerner glir forbi og blir et landskap når det blir lyst
mens natten står blek og tyst

Eg hadde tenkt å skriva noko meir. Har nok behov for det òg. Men no ser eg at eg ikkje orkar likevel.

Främling!

2010-04-26T13:07:00.002+02:00

Oooh!

Eg trur eg bare må kjøpa denne t-skjorta.

Där bortom himlen finns som kjent en evighet - om du vill upptäcka den här med mig.

(Eller, kanskje ikkje her. Veit det er "litt" stilt her om dagen. Meir gang på barnebloggen, som nemnt sist).

Flyttemelding

2010-02-26T11:11:00.001+01:00

Pssst! Folkens!

I tilfelle du ikkje allereie har fått det med deg: Det er på Barnebloggen det skjer!

Vegkryss. Igjen.

2009-10-06T12:14:00.004+02:00

Og så blei det stilt igjen.

Eg veit ikkje kva eg skal seia.

Avisa nedbemannar. Igjen. Denne gongen trur eg temmeleg sikkert det er min tur å gå. Mest sannsynleg allereie frå årsskiftet, om ikkje før.

Vel vel. Det var moro så kort det varte.

Og spørsmålet er stadig det same:
Kva skal eg bli når eg blir stor?!?

Bento, baby!

2009-09-09T14:38:00.008+02:00

Artiklar som denne og bilder som desse og desse, gjer det veldig veldig klart for meg at det finst mødrer som beveger seg i divisjonar av flinkhet som eg ALDRI vil oppnå - som eg ikkje eigong vil koma nær.

Stakkar, stakkar Lille Stor.

Han har ikkje skikkeleg matboks, ei gong, sjølv om han byrjar hos dagmamma måndag.

bättre än någon annanstans

2009-07-14T13:01:00.003+02:00

Og så, etter dette, låg denne eposten og venta på meg då eg kom på jobb måndags morgon, etter ei på absolutt alle vis herleg langhelg ved kysten:

Kära [førenamnet mitt],

Nu har har jag läst intevjun som du skrev. Jag blev så rörd, så rörd. Det är så vackert skrivert. Det är som allt runt mina böcker blir bättre i Norge än någon annanstans. Mitt allra varmaste tack!

[hennar førenamn]

Så då skal eg kutta sytet ei lita stund, og venda tilbake til det sedvanlege sjølvskrytet. Jadda. Det er min blog, and I'll brag if I want to!

Rusten og (litt) lei

2009-07-08T23:52:00.005+02:00

Kven er eg, og kor går eg? Kva er eigentleg greia med denne blogginga? Er ikkje blogging veldig 2005?

Eg trur rett og slett eg har funne andre kanalar. Eller så har eg bare mindre tid. Eg tenker ikkje lenger blogg når eg oppdagar noko eg syns er interessant, eller når eg har noko eg vil dela. Ei stund var bloggen ein stad eg kunne gå med sorgene. Med slitet. Det usikre, kanskje ufordøyde, og så gjorde skrivinga ting klarare.

Slik er det ikkje lenger.

Som no. Eigentleg har eg masse eg godt kunne skrive, delt, invitert andre inn i. Men eg huskar ikkje lenger heilt koss ein gjer det.

Eller, kanskje skal eg likevel gjera eit forsøk.

Saka er den, at eg har intervjua ein forfattar. Det var ein fin prat, syns eg, sjølv om det var andre veka etter permisjonsslutt og underbemanning og overtid og generelt kaos. Eg fann tid, og gjorde intervjuet sjølv om sjefen var uinteressert i saka. Forfattaren prata klart og greitt, eg syns det var interessant. Me prata om sjanger, om kjønn, om skriving og tilstøytande tema. Ho er debutant, og svara villig vekk.

Så gjekk det ei god stund (dvs fleire dagar, som er "lenge" i mitt miljø). Saka skulle ikkje på med det same, men sparast til seinare, fekk eg vita av den stadig like lite intesserte sjefen. I mellomtida måtte eg sjølvsagt gjera tusen andre ting, smått og stort og tralala, før eg fekk skrive ut intervjuet, som brått skulle på likevel. Nuh, faktisk.

Det skjedde ein sein kveld, heime, på fritida, etter først å ha brukt timar på nedroing og legging av Lille Stor, og sidan å ha sprunge inn og ut av soverommet for å roa han igjen då han vakna om lag kvart tredje kvarter. Trøtt. Sliten. Lei av overtid og jobb og alt det der, men må ein, så må ein, og teksten blei ferdig.

Neste morgon fekk eg vita at han skulle vera mykje kortare enn først avtalt. Og at eg hadde eit kvarter på å fiksa - desken hadde ikkje tid. Så eg kutta. Masse. Fort. Og gale, skulle det visa seg. For desken hadde visst tid likevel. Då saka omsider kom på trykk, hadde dei endra på tittel og utheva sitat, men då basert på mitt allereie kortbarberte manuskript. Saka var blitt ei anna, og - syns eg - ikkje noko betre av det.

Og det er jo slikt som skjer. Men akkurat denne gongen var det ikkje så kult at det skjedde.

Dama eg intervjua, er nemleg bloggar. Dessutan populær på twitter, og generelt rundt omkring. Og ho har, i blogg og på twitter og i det heile tatt, gitt tydeleg uttrykk for kor teit ho syns saka i avisa blei. Kor dårleg journalistikk dette er, som fokuserer på det eine når det burde handla om det andre, og som til og med røper litt av handlinga i boka (noko ho sjølv gjorde heile tida då me prata saman, medan eg prøvde å også snakka om det rundt sjølve handlinga, om forfattarsituasjonen osv.

Aller dummast syns ho førstesidehenvisinga blei, og det forstår eg i grunnen godt, for den er feil og misforstått, og påstår noko forfattaren aldri har sagt. Som eg heller ikkje har sagt, og ikkje meiner.

Og eg blir lei meg.

Syns det er dumt når ting blir dumme. Når intervjuobjekt ikkje kjenner seg igjen i det eg skriv, eller i alle fall syns at fokuset blir rart. Når det blir direkte feil på framsida fordi desken ikkje kan lesa. Når eg har veldig lyst til å unnskulda og forklara, i blogg og på twitter og kor som helst, men ikkje orkar fordi dei mange titals kommentarane i bloggen sjølvsagt er heilt totalt einige med bloggedameforfattaren i at dette jammen var dårlege, dårlege greier og for ein håplaust mislukka og ignorant og beint fram idiotisk journalist!

Dumme, ignorante, mislukka meg!

Og det er sjølvsagt ikkje hennar feil, heller, at eg skriv ut sakene på fritida, gratis utan å føra overtid, medan eg tenker meir på babyen som snart må bli flinkare til å sova viss ikkje blir eg gaaal, og på at klokka er to og saka sikkert bra nok no, sånn at eg kan få lagt meg og sove meir enn fire timar i natt, ikkje tre som den forrige. Like lite som det er hennar - eller min - feil at desken er det desken er, og at ting blir misforstått og feil framstilt.

Det er likevel eg som er skurken.

Og kanskje er det derfor eg ikkje bloggar så mykje for tida. Eg har ikkje så mykje å seia. Kanskje er det noko med den liksomanonymiteten eg skriv under. Kanskje hadde det vore lettare å skrive under fullt namn, med tittel og arbeidsplass og bilde og full pakke. Så kunne eg i alle fall ta til motmæle.

Men nei.

Det er ikkje meg, det heller. Meg sjølv kan eg vera på fjesboka. Og på twitter ein merkeleg hybrid mellom privat og offentleg. Viss eg brått bestemmer meg for å gjera denne bloggen "offentleg", seier eg for mykje. Det står ting her som eg ikkje syns intervjuobjekt treng vita. Kanskje har dei som les her fast mistankar om kven eg er og kor eg jobbar, og det er ok (om enn spesielt sannsynleg - eg innser at eg ikkje akkurat er så interessant). Det er noko anna å gjera det heile søkbart på namn.

Så der står eg, lei og frustrert, men utan tyngde til å ta igjen gjennom bloggen. Linkar eg til dama det gjeld, avslører eg meg sjølv, og tek eg til motmæle utan å kunna visa til heile forklaringa, opnar eg bare eit ormebol av det evig sydande journalisthatet som allereie gjennomsyrer store delar av bloggosfæren.

Så tja. Akkurat det er jo ikkje akkurat noko nytt. Journalistar er som politikarar, bare verre. Ein er aldri betre enn sin siste artikkel. Har du nittini rette, er det som forventa, som det burde vera. Har du ein feil, er du Verdas Største Dust. Eg veit jo det. Som regel bryr det meg ikkje, heller. Bare av og til, ein sjeldan gong. Som no.

Men men. Eg kom visst ikkje akkurat fram til noko. Men det var ok å skriva likevel. Fort, utan struktur og overordna tanke. Som før, kanskje.

Dermed, også som før, skal eg avslutta med å dela noko fint. Faktisk noko av det finaste eg veit, og særs passande no som det er sommar.

Værsågod! "Sjølandskap ved Saintes-Maries", av Vincent van Gogh:

Aaah! Vakkert!

Tilknytningsfilm

2009-07-05T20:33:00.004+02:00

Dave Eggers og Vendela Vida har skrive filmmanus saman! Flinke forfattarar og søte intervjuobjekt, begge to, så det er ein fin ting.

Det er det dessutan at Maggie Gyllenhaal (alias ho som skulle spelt meg i (den kjedelege) filmen om mitt (uinteressante) liv) er med! Ho spelar tilknytningsomsorgsmora LN:

"I loooove my babies! Why would I want to push them away from me?"

Hahhahaha! Eg ler meg i hel, og stiller meg først i køen når denne kjem til Norge!

(Ok, skal innrømma at den der tilknytningsomsorgslatteren kanskje blei litt intern. Men men. Det er min blogg, and I'll laugh if I want to).

Total Eclipse, indeed

2009-06-10T23:14:00.002+02:00

Heile verda har sikkert sett denne allereie, men dersom det finst nokon der ute som f.eks har site i ei permisjonshule dei siste månadane, som meg, er det likevel verdt å tipsa om:

Moro, moro!

Vakker? Auga som ser...

2009-02-13T10:08:00.004+01:00

Det har mange fordelar å ikkje vera spesielt pen. No er det ikkje det at eg er direkte stygg, altså - dette er ikkje eit forsøk på å fiska kompliment - men pen er eg definitivt ikkje.

Den største og mest openbare fordelen er sjølvsagt at ein allereie frå ung alder må øva opp andre talent enn å blinka forførande og smila søtt. Få seg utdanning, i brei forstand. Klara seg sjølv heller enn å satsa på at ein eller annan kavaler skal ordna opp, f.eks. Satsa på litt meir varige kvalitetar enn feilfri hud og stram kropp.

Ein annan, kanskje mindre openbar fordel er at ein kan kikka folk i ansiktet. Som kvinne går det an å sjå på menn - smila til dei til og med - utan at dei blir totalt ville av begjær og trur at Verdas Vakraste Kvinne flørtar vilt. Med dei.

På småplasser er jo det vanleg uansett, men lille Oslo er akkurat så stor at folk ikkje ser på kvarandre. Ikkje sånn. Så når nokon gjer det likevel, merkar ein det ofte.

Og det kan føra fine ting med seg. Som i går, då eg kom brøytande gjennom ei svær snøfonn i ein oppoverbakke på fortauet, med Lille Stor i mei tai og vogna lasta til randen med varer og babystæsj, og møtte ein mann som eg smilte til, litt sånn innforstått oppgitt over folk som måkar snøen av bilane sine ut i fortauet.

- De er en meget vakker kvinne, sa han då eg så på han.
- Ehm. Takk, svara eg, og smilte endå litt breiare.

Og så gjekk me kvart til vårt igjen.

Poenget: Hadde eg faktisk vore vakker, hadde han aldri tora å seia det. Men ein kjem langt med vanlege smil også.

Godt nytt år

2009-01-20T23:31:00.001+01:00

Eg driv som kjent ikkje med nyttårsforsett og denslags. Livet er for kort til dårleg samvit over at ein heller ikkje i år klarte å trena meir eller eta mindre eller kva det no er folk pleier å bestemma seg for i januar og bryta i februar.

Men om eg skulle hatt forsett, skulle det vore dette: At eg i 2009 - og 2010 og 2011 osv for den saks skuld - skal satsa meir på kvalitet.

Og viss eg hadde hatt det som forsett, hadde eg faktisk lege veldig bra an. 2009 har vore eit godt år så langt. Særs godt.

Eg har brukt lite tid på nett generelt og hos tidstjuvar av typen nettaviser spesielt. I staden har eg gjenopptatt lesinga. På papir. Ikkje så mykje og raskt som før, men likevel. Essays, ein og annan roman, aviser og diverse litt tidsskrift.

Eg skriv. Ikkje i blogg, men på papir, det også. Dagbok, rett og slett, og leselogg. Følger opp Boka om Lille Stor, og er fullstendig àjour med babytakke-, jule- og nyttårskort.

Eg drikk. Gode ting. Til fredagens middagsbesøk sprette me ei herleg flaske portvin frå påskeferien då eg ikkje kunne drikka. Nydeleg - lett å smaka at ho var beste sort av beste årgang, og kosta deretter. Også til søndagens peparkakehusknusselskap gjorde dei edle dråpane seg.

Peparkakeknusinga totalt føyer seg også inn i kvalitetsrekka. Trass mange invitasjonar, kom det akkurat passe få folk, kun fire korav to gjekk ganske tidleg. Dei siste to, Lyslugg og eg blei sitjande lenge og vel og prata om livet, kunsten, framtida - sånne ting - medan snøen lava ned i store mengder ute. Dessutan smaka huset fortreffeleg, i tillegg til den nemnde vinen og vakker blomsterte.

For eg drikk også te. Har endeleg slutta med meir eller mindre smakslause og utilfredsstillande graviditets-, fødselsførebuande- og ammevenlege tear, og vendt tilbake til skikkeleg vare. Ramsalt Lapsang Souchang, aromatisk Earl Grey, first flush frå Darjeeling, mmmm! Sit på kjøkkenet med ein herleg kopp kvit te med jasmin no, og kikkar utover natteneonlysa i byen. Bliss!

I særs forsinka julegåve (takk, Posten, for super "service"!) fekk eg lørdag ein heil pose vakker - og god! - blomsterte som eg både har kosa meg med heilt aleine (luksus!) og delt med peparkakeknusarane.

Gåva inspirerte meg dessutan til endeleg å våga meg inn på nydelege Le Palais de Thés på Grünerløkka. Eg har ikkje våga gå dit tidlegare, i frykt for å kjøpa altfor mykje altfor dyr te. Men no tenkte eg at "skitt au, spesialbutikkane skal jo også leva!", og handla i veg. Gåver til den eine og den andre, inkludert meg sjølv. Verdas søtaste litle asiatiske dame bydde på gratis smaksprøvar, prata og forklarte om teane, og forhøyrte seg litt om dette med norske gravide og ammande og deira kompliserte tevanar. Då eg gjekk frå butikken, med Lille Stor i den nye mei tai'en på magen, visste eg at ein faktisk kan kjøpa seg lukke.

Som den nemnde mei tai'en, frå etsy. Eg har bestemt meg for å slutta å sutra over at Lille Stor sjeldan vil ligga i vogna, og heller gleda meg over når han faktisk gjer det. Elles ber eg den vakre litle kroppen run i det vakre beretøyet, og innkasserer mange koselege kommentarar og kompliment for det. I snøen og slapset me har i Oslo for tida er bering uansett det einaste praktiske.

Eg har gjenoppdaga Bach. Lyttar til cellosuitane, pasjonane, Brandenburgerkonsertane. Fattar ikkje at eg ei gong slutta.

Går turar. Gate opp og gate ned, oftast med ungen på magen, av og til i vogn. Kikkar på folk og ting, registerer at der finst mange butikkar eg på ingen måte treng gå inn i. Men også at eg kan, om eg vil.

Tenner lys. Tjukke, dyre, lengebrennande kubbelys, som gir gyllen lød til heile rommet. Nyt kveldsstunder som denne, aleine med lysa og teen og mørket der ute.

Et gode ting. Ein herleg, perfekt moden mango frå tyrkaren på hjørnet i dag, tre-fire ruter nydeleg belgisk sjokolade i går. Omnsbaka fisk. Perfekt krydra chili con carne.

Gler meg over snøen. Ikkje at eg får "brukt" han til noko - skiløypene er så altfor langt unna for Lille Slukhals - men eg frydar meg likevel. Vakkert!

Tar bilder. Kvar dag. Lille Stor i alle situasjonar, vakre, vakre mennesket. Kjenner på stor, varm kjærleik i møtet med han. Privilegiet det er å bli kjend med han. Tenk at noko så perfekt kan koma frå noko så imperfekt som meg!

Takkar for gode venner. For at dei held fast og heng på, babyboble til trass. Gler meg til overnattingsbesøk av kirurgvenninna frå i morgon ut helga, og til middagsbesøk av Teatervenninna og den Bra Mannen ho endeleg har funne torsdag. Kjenner at eg blir rekna med, og veit at det er noko ein aldri - aldri - skal ta for gitt.

Kontrasten til fjorårets rastlaust kriblande nervøsitet og blåhet i same periode er med andre ord påfallande. Og det er ikkje bare på grunn av babyen. Eg har liksom starta på rett fot!

Og på den foten har eg tenkt å halda meg.

2008

2008-12-19T20:25:00.002+01:00

Ho har visst eit temmeleg tomt liv for tida, denne -lin. I alle fall om ein skal dømma etter aktiviteten her inne. Men èin tradisjon skal ho no i det minste klara å halda i hevd: Kavalkaden over

ÅRET SOM GJEKK:

1. Kva gjorde du i 2008 som du aldri har gjort før?
Bar fram og fødde ein fantastisk nydeleg son. Hurra!

2. Haldt du nyttårsforsetta dine? Vil du laga nye?
Eg driv som kjent ikkje med forsett, bare ønske. I fjor ønska eg meg at eg skulle bli gravid igjen og at det skulle gå bra denne gongen. Og det blei eg - allereie 2. eller 3. januar.

3. Blei nokon som står deg nær mor eller far?
Ja! Ikkje bare eg og Lyslugg. Bror min og kona også!

4. Døydde nokon som stod deg nær?
Nei. Og heldigvis for det.

5. Kva land har du besøkt det siste året?
Portugal i påska (Lisboa og eit herleg sommarhus i ein landsby utanfor), Italia i mai (Roma), Sverige i juni (Stockholm), USA i juni-juli (Cal, Ore, Wa og NYC) og Nederland (strandbyen Ouddorp) i juli. Dessutan mellomlandingar i Tyskland og Belgia, men det er juks å rekna med.

Veldig kjekke turar, alle saman. Så får det heller vera at dette året er det første på lenge kor eg ikkje besøker eit nytt land. Eller, eg kan forresten rekna Fastlands-Portugal som nytt, sidan eg tidlegare bare har vore på portugisiske Madeira.

6. Kva ønsker du deg neste år som du har sakna?
Ein unge som vil ligga i vogna si meir enn eit kvarter om gonga. Trur eg får det også, eller t.o.m. er i ferd med å få det.

7. Kva datoar i 2008 gløymer du aldri, og kvifor?
2. oktober, då Lille Stor blei fødd.

8. Kva er det største du har oppnådd i år?
Jada, jada, eg innser at eg svarar baby over heile linja her. Men det er jo ei stor greie i livet å bli mor! Dessutan: fast jobb, etter altfor mykje tull og tøys.

9. Kva var din største nedtur?
Å bli vitne til kor utruleg lite reale, kor beint fram feige og rett ut kjipe mine overordna oppførte seg i forkant av at dei tilsette meg.

10. Har du vore sjuk eller skada?
Niks. Surfa gjennom heile svangerskapet, og hadde ei super fødselsoppleving som eg også kom frå utan så mykje som ei lita rift - kun fem timar frå første ri til Lille Stor var ute.

11. Kva var ditt beste kjøp?
Eg hadde tenkt å seia det fine brune beresjalet som faktisk lever opp til slagordet "the only place your baby wants to be", men det kjøpte eg faktisk i 2007, før det gjekk gale med det første knøttet.

Så då... hm... stellebordet har faktisk vist seg å vera utruleg bra! Montert i passande høgd både for Lyslugg (1,82) og meg (1,77), og dermed mykje betre enn alle dei andre stelleordningane eg har prøvd dei siste par månadene - sidan slike oftast er berekna på lågare folk.

Og USA-billettar, så klart! Både i kroner og øre, sidan dollaren stod i under 5 kroner då me var der, og i overført verdi. Det var ein herleg tur.

12. Kven fortener ein hyllest for oppførselen sin?
Foreldra mine, som har stilt opp på alle tenkelege måtar sidan Lille Stor kom til. Feil landsdel inga hindring!

13. Kven sin oppførsel gjorde deg nedstemt/lei deg?
Her blir svaret nøyaktig det same som i fjor, gitt: Dei overordna på min noverande arbeidsplass.

14. Kva gjekk mesteparten av pengane dine til?
Babystash, sikkert, sjølv om kvar del er billeg for seg. Pluss reiser, som vanleg.

15. Hva gjorde deg veldig veldig veldig oppspilt og glad?
Dette!

16. Kva song vil alltid minna deg om 2008?
"All This Time (Pick-Me-Up-Song)" med Maria Mena.

17. Samanlikna med denne tida i fjor, er du...
a. Gladare eller tristare? Gladare. Definitivt.
b. Tynnare eller tjukkare? Om lag som før, trur eg. Framleis litt mjukare mage, og hakket større pupper, men vekta seier det same som før, så då er vel det meste i orden.
c. Rikare eller fattigare? Bittelitt fattigare, trur eg, no som eg bare får foreldrepengar, ikkje løn. Men ingenting dramatisk.

18. Kva skulle du ønska du gjorde endå meir av?
Hang med venner. Som vanleg, mao. Dessutan føler eg at årets bokhøst gjekk meg litt vel fort forbi. Eg har verken lese gamle favorittar som Kjærstad eller moglege nye som Øyehaug. Det blir mykje å ta igjen neste år!

19. Kva skulle du ønska du gjorde mindre av?
Grunna over jobbsituasjonen min. Var redd for at det kom til å gå gale igjen.

20. Korleis vil du feira jula?
I Bergen, saman med Lille Stor, Lyslugg, Lysluggmora og Lysluggsøstera. Lysluggfaren med hans nye sambuar første juledag, og etter det får me sjå. Kanskje blir det ein biltur til jærs også, til mine foreldre.

21. Vart du forelska i 2008?
Ja!

22. Kor mange one-night stands hadde du?
Ingen, så klart.

23. Kva var favorittprogrammet ditt på TV?
Hahaha! I fjor skreiv eg dette:

"I fjor skreiv eg at eg ikkje hadde fått med meg stort, men at "Dawson's på devede er den klare vinnaren når det gjeld boksglaning - sjølv om me framleis ikkje er komne lenger enn sesong 2". Vel, no er me på sesong 4, og det seier i grunnen det meste om kor "mykje" TV me ser...

No er me på sesong 5!

Men eg har kome meg gjennom heile to sesongar av "Six Feet Under" på DVD også, altså!

24. Hatar du nokon no som du ikkje hata på denne tida i fjor?
Resirkulerer fjorårets svar igjen: Nei. Hat er ikkje mi greie.

25. Kva bok er den beste du har lese i år?
Vanskeleg kategori, i år som i fjor, men i år fordi det er så mange bøker eg ikkje har lese. Har aldri slutta midt i så mange i og for seg heilt greie bøker som i år - konsentrasjonen har rett og slett ikkje vore heilt på topp.

Men "Sorrows of an American" av Siri Hustvedt var bra, og "Oppmålingen av verden" av Daniel Kehlmann var morosam.

26. Kva var årets beste musikalske oppdaging?
Oj. Trur eg er heilt blank i denne kategorien i år, eg...

27. Kva ønska du deg – og fekk?
Ein baby! Og fast jobb.

28. Kva ønska du deg – og ikkje fekk?
Veit du? Eg skal vera så klissete som å seia at no har eg alt eg ønsker meg. Faktisk.

Eg har eit nydeleg, friskt barn, ein varm og trygg partner, gode venner og familie som stiller opp. Eg har eige slott eg trivst veldig godt i, fast jobb, perfekt helse og lyse utsikter.

Alt!

29. Kva var årets beste film?
Hm. Eg huskar jo aldri når eg såg kva. Men "Atonement" gjekk i år, gjorde han ikkje? Og søte "Juno"?

30. Kva gjorde du på fødselsdagen din?
Som i fjor og åra før er den enno ikkje unnagjort når eg skriv dette, så eg veit ikkje heilt. Kanskje Lyslugg og eg kan få barnevakt og ta oss ein tur på ein restaurant eller noko? Det hadde vore stas.

31. Kva enkeltting har gjort året mykje meir tilfredsstillande?
Mobyen. Har ein ein unge som ikkje vil ligga i vogna, ja så har ein ein unge som ikkje vil ligga i vogna...

32. Korleis vil du beskriva klesstilen din?
Flagrande diskret ut mai, før eg kunne røpa kulen. Stramare tjukkebolletoppar frå juni ut september, og praktisk nedgulpa frå oktober ut året.

33. Kva har halde deg i mental balanse?
Er det her eg burde lyga litt og svara yoga? Eller skal eg heller ta heile kredden sjølv? Eg pleier i grunnen å vera ein ganske balansert person, nemleg!

34. Kva for ein kjendis likte du best?
Av dei eg intervjua blir det Tore Renberg. Han er så fantastisk ADHD-søt!

35. Kva i politikken har opprørt deg mest?
Ein positiv bieffekt av at eg ikkje lenger les fire-fem-seks aviser kvar dag og dermed er oppdatert på det meste, er at eg heller ikkje irriterer meg så mykje over alle idiotane der ute. Så i år har eg vel aller mest gleda meg. Over denne karen. Sjølv om eg er nervøs på hans vegne...

36. Kven saknar du?
Mora mi. Akkurat no, medan Lille Stor er så fersk i verda, hadde det vore praktisk om ho - og far - budde nærare.

37. Kven var den beste nye personen som kom inn i livet ditt?
Lille Stor!

38. Fortel ein viktig livsvisdom du har lært i år?
Alt det fæle som alle står i kø for å førebu deg på treng ikkje skje. Det går an å surfa igjennom også, utan problem. Og det er faktisk like normalt. Og fortent.

39. Ein songtekst som oppsummerer året.
And I love you so
The people ask me how
How I've lived 'til now
I tell them I don't know

I guess they understand
How lonely life has been
But life began again
The day you took my hand

And yes I know, how lonely life can be
The shadows follow me
And the night won't set me free
But I don't let the evening get me down
Now that you're around me

- "And I Love You So" av og med Don McLean:

Årskavalkade:
Gå i bloggoversikta di og finn den første posten i kvar månad i 2008. Post den/dei første setningen/ane i kvart innlegg. Summen av disse utgjer årskavalkaden din.

Januar: "Ok, då har eg bestemt meg. Det blir blogg i 2008 også."

Februar: "Er det nokon som har funne ein hjerne i det siste? Medium storleik, middels godt brukt, tilhøyrande kvinne på 31?"

Mars: "Alle intensjonar om ei roleg veke før påske er for lengst smadra i tusen knas, eg jobbar seint og eg jobbar tidleg og styrar på så godt eg kan dei få timane døgnet inneheld."

April: "Hm. Eg hadde ein slags ide om at så snart eg fekk bekrefta at det blei noko av kjempeprosjektet, og offentleggjort det til litt fleire, ville den kløande, kriblande, irriterande utålmodigheten eg har kjent på eit par månader gi seg."

Mai: "Turen går til... USA! Nærare bestemt til Vestkysten og Austkysten, i månadsskiftet juni-juli. Eg skal ha sommarferie, folkens!"

Juni: "Så er det offisielt. Eg har fått jobben"

Juli: "Oops. Eg reiste visst på ferie, eg, utan å melda i frå. Meir om det sidan, når kameraet og Dumbo med alle bilda på kjem tilbake saman med Lyslugg, som blei igjen eit par dagar ekstra i New York."

August: "Fekk nett mail frå Oslo Journalistklubb, som minner om at fristen for å søka på deira "hvilestipend" er 15. august."

September: "Sidan eg verken har spesielt lyst på svangerskapsforgiftning eller svangerskapsdiabetes med tilhøyrande sukkerbaby, har eg prøvd å vera litt ekstra forsiktig med sukkerinntaket den siste tida no fram mot termin."

Oktober: [stille]

November: "Då eg skreiv forrige post, over favorittar i Oslo, hadde eg enno ikkje vore på Torgerstuen. Men det har eg no, og eg har funne ein ny favoritt!"

Desember: "Ho har visst eit temmeleg tomt liv for tida, denne -lin. I alle fall om ein skal dømma etter aktiviteten her inne."

Kven vil du utfordra?
elisabeth, som vel er om lag like aktiv på bloggefronten som meg for tida. Alliene har visst allereie vore flink ~~jente~~ dame og gjort unna sin dont.

To(pp)gerstuen!

2008-11-17T21:25:00.004+01:00

Då eg skreiv forrige post, over favorittar i Oslo, hadde eg enno ikkje vore på Torgerstuen. Men det har eg no, og eg har funne ein ny favoritt! Alle som bur i eller besøker Oslo må ta turen dit!

Les meir her. Og meld frå når de er der, så kjem eg og drikk kakao, eg og!

Tigerfavorittar

2008-09-18T17:04:00.001+02:00

Eg merkar veldig godt at eg har ein sitje-ved-dataskjermen-jobb til vanleg, for no som eg er i permisjon, er eg i grunnen meir motivert for å gjera alt mogleg anna enn nett det.

Men litt blogging kan eg jo få til, og Elisabeth gjer det enkelt for meg ved å tagga meg for følgande meme. Det handlar om favorittar i byen ein bur i, altså Oslo for min del:

Spise ute: Uhm... Ylajali - med vinmeny! - på St.Olavsplass om det skal vera fænsi, Ekebergrestauranten på fine sommardagar med over gjennomsnittleg budsjett, og Havsmak om eg har lyst på fisk og havfrukter (og det har eg jo stort sett alltid!)

Ta med hjem-mat: Mitsu Sushi i Møllergata, uoriginale Rice Bowl i Youngsgate og Habibi i Storgata dei ca to gongene i året eg et sånt.

Treffe venner og være lat: Bare Jazz i Grensen, Åpent Bakeri bak slottet, og den lokale favoritten Vårt daglige brød i Schweigaardsgate.

Drikke te: Bare Jazz igjen. Dessutan Stockfleths i Tinghuset eller Dronningens gate for byens beste Lapsang Souchang, og Bibliotekbaren på Bristols for tynt porselen, Chesterfieldsalong og kjensla av gamle pengar.

For lesehesten: Litteraturhuset er heilt supert, går der så ofte eg kan, om ikkje anna så for å sitja i LesBar og leka intellektuell blant tidsskrifta. Av standard kommersbokhandlarar likar eg Norli i Universitetsgata best, medan Tronsmo sjølvsagt er obligatorisk på alt det der ein har intensjonar om å lesa, eller føler ein burde ha lese, eller kan observera at alle dei genuint smarte og intellektuelle faktisk les. For øvrig syns eg det er herleg å sitja med ei bok på Rådhuskaien - passe kombinasjon av roleg og folkefylt, og ein av stadene i sentrum som har sol lengst.

Være utendørs: Viss greia er å finna seg ein rimeleg sjenert plass å slikka sol i nabolaget blir det aller oftast Ruinparken. Til kjapp lokalturgåing uansett årstid er det supert på Ekeberg, og når skia skal fram blir det sjølvsagt denne berømte skogen alle oslofolk trur er ei "mark". Utover det likar eg godt å trava byen på langs og tvers, inn og ut av bydelane, utan det heilt store målet for auget. Gamlebyen-Galgeberg-Vålerenga-Kampen-Tøyen-Grønland-heim igjen er f.eks ei herleg rute.

Beste utsikten: Frå herlege, herlege Ekebergskrenten. Dessutan frå Frognerseteren om ein gidd ta banen eller gå litt langt. Og sjølvsagt frå Slottet vårt!

Beste bakst: Åpent bakeri - igjen - for grove rundstykke med så mykje rørte bær du vil ha attåt, United Bakeries på Karl Johan(!) for sjokoladescones, og allereie nemnte Vårt daglige brød for nettopp det - kvardagsbrød milevis unna remastandarden.

Dyppe tærne og resten av legemet: Ingierstrand er den eigentlege favoritten, men når me ikkje gidd å sykla så langt, er Gressholmen favoritten blant byøyane. På grå og regntunge sommardagar er oppvarma Frognerbadet bra - på fine dagar blir det litt for mykje sikksakksymjing mellom surreungar og svanehalsdamer for min smak.

Skeie ut med lunsjen: Hm. Sjeldan tid til slikt. Gjerne eitt av bakeria over, men det skjer altså så sjeldan at eg faktisk ikkje kan huska nokon gong... Men calzone frå Bit på Byporten eller i Storgata har eg faktisk ete ei gong og to, og det er bra greier.

Trimme plastikk-kortet: Ehm... Det var dette med meg og shopping, då... Men likar godt Jenny Hellström-utvalet hos Grim i Nygata, svære Grændsens Skotøimagasin i, duh, Grensen, og - for tida - Rakkerungene ved Vår Frelsers gravlund i Ullevålsveien.

Favorittkino: Gimle når eg er i ikkjegravid, vindrikkande tilstand. Men det blir oftast Saga eller Klingenberg sånn i det daglege.

Beste smågodtsted: Smågodt? Tja... vettkje heilt, for kjøper oftast slikt i vanlege matbutikkar. Men Lucky Lips ved Saga er jo bra (om enn dyr)...

Beste is: Dolce Vita i Prinsens gate, og Mövenpick på Karl Johan. Men besøker dei maks ei gong i året, så ville kanskje spurt ein annan enn meg om akkurat isråd...

Etter åtte

2008-09-06T19:25:00.001+02:00

Sidan eg verken har spesielt lyst på svangerskapsforgiftning eller svangerskapsdiabetes med tilhøyrande sukkerbaby, har eg prøvd å vera litt ekstra forsiktig med sukkerinntaket den siste tida no fram mot termin.

Men i dag er det lørdag, og då er det lov med litt (litt, altså!) lørdagsgodt. Og eg kan bare seia:

- Hel-loo, Mister Dream med mintsmak og sjokoladespon! How you doin? Og kor har du vore heile mitt liv?

Uuuuuhm!

Eg er ikkje den som i utgangspunktet elskar iskrem - syns ofte den norske isen smakar syntetisk og smire, og vil heller bruka kaloriane på konsentrert nyting, som sjokolade (yum!). Gjerne After Eight, sjølv om eg sjeldan kjem på å kjøpa akkurat det.

Men kombinasjonen! Mint og sjokolade og is!

Uuuuuhm igjen!

Har allereie ete ei skål, og no kjem eg til å tenka og tenka og tenka på isen i fryseboksen heilt til neste lørdag. Eller til fødselen? Kanskje det er eit smart triks til den verste og vondaste fasen? "Kom igjen no! Hald ut, så skal du få mintis etterpå!".

Hehe, eg trur eg har funne min eigen private pressmotivator.

Hjernen er alene... eller for opptatt

2008-08-27T21:55:00.007+02:00

Uff. Eg får vel bare innrømma at eg utanom full jobb og frilansing på si og ei oppussing som dreg ut på grunn av dødsfall i nær familie (Lyslugg sin kjære farfar døydde sist veke, bisetjing i helga) ikkje har så mykje anna enn ein ting på hjernen for tida, og at blogginga her vel ber eit visst preg av det.

Eg får koma sterkare tilbake seinare. Kanskje.

Føre var er for pyser

2008-08-11T16:00:00.006+02:00

Fekk nett mail frå Oslo Journalistklubb, som minner om at fristen for å søka på deira "hvilestipend" er 15. august.

Jøss. Ikkje verst, tenkte eg, ganske imponert over fagforeiningas evne og vilje til å gå inn for å forebygga utbrenthet og nedslitthet blant medlemmene sine.

Heilt til eg las kriteria:

Oslo Journalistklubb deler ut hvilestipend til medlemmer i 2008. Kriterier for tildeling av stipend er todelt:
1. Lang fartstid i yrket.
2. Særskilte kriterier som arbeidsledighet, midlertidighet, belastningsskader, utbrenthet og lignende.

Då sank entusiasmen eit par hakk, gitt. At ein bør ha jobba lenge før ein får kvila er no ein ting, men at ein allereie bør vera utbrent, overbelasta og helst også arbeidslaus før ein er fortener ein pause, verkar for meg litt, tja, mot hensikten.

Men kva veit vel eg, eg som er heilt ny i denne verda av fast oversiktelegheit. Forebygging er tydelegvis ut, reparasjon det som gjeld. Ingen andre i redaksjonen som stussa, så mogleg dette er gjengs metode.

Eg håpar bare eg aldri kvalifiserer for akkurat dette stipendet...

Samarbeidsproblem

2008-07-25T04:31:00.006+02:00

Det er visst feriestille i bloggen for tida, akkurat som i Oslo og landet for øvrig.

Eg veit det høyres ut som ei dårleg unnskulding, og det er det kanskje òg, men mykje av stilla skuldast rett og slett samarbeidsproblem mellom Blogger og meg. Planen var å laga ein fin post med masse bilder frå USA-ferien, gjerne ein dag-for-dag-gjennomgang over reiseruta, men Blogger nektar å la meg gjera noko så avansert. Eg har prøvd fleire gonger, men han bare spinn og spinn, og vil ikkje lasta så mykje som eit einaste lite bilde. Kall meg gjerne lat, men motivasjonen forsvann litt på det sjette forsøket...

Så då blir det ein nattleg rapport frå kjøkkenbenken i staden, her eg sit og prøver å jobba ferdig alt som må gjerast ferdig før siste del av årets herlege sommarferie kan starta i morgon ettermiddag. Turen går til Nederland, nærare bestemt til Ouddorp sør i landet, via ein dag eller så i Amsterdam i kvar ende. Lyslugg og eg skal treffa igjen mange av studievennene hans frå då han budde i Paris, det vil seia ein fransk-tysk-nederlandsk-britisk gjeng, og bu saman i sommarhuset til ein av dei.

Gler meg!

Eg bare skal bare først. Skriva ferdig ein reportasje, lesa ut ei bok og anmelda ho, skriva ferdig ein annan tekst, og samla trådane i ein tredje. Ekstra stas hadde det dessutan vore om eg rakk ein time eller to på auget før avreise også, men med det tempoet eg held akkurat no, ser det ikkje akkurat lovande ut. For mange oppgåver på for få timar er vel ei ganske presis oppsummering av situasjonen.

Men men. Kun tretten timar til avreise!

Ta sats!

2008-07-16T15:01:00.007+02:00

Oops. Eg reiste visst på ferie, eg, utan å melda i frå. Meir om det sidan, når kameraet og Dumbo med alle bilda på kjem tilbake saman med Lyslugg, som blei igjen eit par dagar ekstra i New York.

Har i alle fall hatt det heilt herleg, om det skulle vera nokon tvil!

Kom dessutan heim til ein skikkeleg gladnyheit:
No som eg har fått fast stilling, er eg endeleg blitt meldt inn i bedriftens treningsavtale med Sats, som eg tidlegare ikkje har hatt tilgang til.

Jee!

Så vidt eg klarar å rekna over, er der åtte senter i Oslo (Aker Brygge, Ila, Kampen, Majorstua, Nationaltheatret, Sinsen, Spektrum og Storo), eitt av dei (Kampen) i kort avstand heimefrå, eit par av dei andre (særs Spektrum) nære jobb. No om sommaren er det sjølvsagt færre timar enn vanleg, men når haustprogrammet startar i august, kan eg jo håpa eg rekk litt hopp og sprett (eller kanskje heller bøy og tøy) før den verkeleg Store Økta i slutten av september/byrjinga av oktober. Dessutan utover vinteren og våren - dei har visstnok ein del "snille" opptreningstimar som sikkert passar fint etter fødsel, inkludert timar spesielt tilpassa mor og barn.

På Sats sine nettsider fann eg for øvrig denne korte meldinga, om treningsråd for gravide. Eg skal prøva å halda gravidgreiene litt unna denne bloggen, men kan i alle fall konkludera med at denne Jill ikkje skriv noko anna i boka si enn det eg visste frå før: Trening er bra, men ein skal ikkje gjera ting som gjer vondt.

Så dette blir stas!

Det siste halvanna året har eg gått på Friskis & Svettis, som er mykje billegare enn Sats. Det har vore ok, dèt, men dei har kun tre senter i Oslo, og veldig få timar. Oftast rekk eg ikkje trening verken klokka fire eller fem, og då blir det lite å velga i der. Sats er større, og har fleire timar også om kvelden. Dessutan større utval i type timar generelt.

Pluss at dei har eit mykje kjekkare namn. Eg meiner, Svettis?!?! Kven i all verda var det som tykte det var eit godt ord å importera til Norge? Æsj!

Ti tonn lettare

2008-06-12T17:57:00.006+02:00

Det er bare ein myte dette at ein går opp i vekt når ein er gravid.

Så snart ein får fast jobb og ordna forhold og slepp å grua seg og skjula seg og legga seg med svart klump i magen kvar kveld, går ein nemleg ned. Ti tonn, minst, på mange færre dagar!

Eat that, Grete Roede!

Sommar!

2008-06-05T22:29:00.004+02:00

Ah!

Finst det noko betre enn 25-30 grader og strålande sol kvar dag, heile dagen?

Tenkte ikkje det, nei.

Reiser for øvrig til Stockholm i morgon rett etter jobb, og blir t.o.m. søndag. Blir stas. Fine byen!

Lækjinga byrjar

2008-06-03T15:56:00.002+02:00

Så er det offisielt.

Eg har fått jobben. Kom nett frå sjefred sitt kontor, kontrakt i handa og alt i orden. Grei løn, streite ordningar elles.

I morgon, på 24-vekersdagen, fortel eg om Lille Knøtt.

Ønsk meg lukke til!

Fin ting, feil reaksjon

2008-05-29T18:22:00.006+02:00

Eg kjem til å få jobben.

Prata nett med kulturredaktøren, som igjen har samordna med reportasjeleiar, og dei kjem til å innstilla meg som nummer ein. Endeleg avklaring kjem neste veke, når Klubben og sjefredaktøren har uttalt seg. Klubben er jo på mi side, og ifølgje kulturredaktøren kjem sjefredaktøren "ganske sikkert ikke" til å gå imot innstillinga hans.

Så kvifor er eg ikkje glad?

Dette er jo liksom det einaste eg har mangla, er det ikkje det? Eg som allereie har den allerbestaste kjærasten, ein leilighet eg likar veldig godt, mange og gode venner, støttande familie, upåklageleg helse og det som skal bli verdas nydelegaste Knøtt i magen?

Tja. Kanskje fordi det følest som det heile kom for seint og har kosta for mykje? Eg skal ikkje la det eg skreiv sist bli ein sjølvoppfyllande profeti, men det om at ting vil ta tid å lækja, stemmer nok. Eg har framleis opne sår, og er framleis klar over sider ved dei over meg som eg helst ville ha sluppe å sjå.

Dessutan gruar eg meg til å måtta fortelja om Knøttet. Sjefen var full av framtidsplanar for meg, for redaksjonen, og eg føler meg skikkeleg ussel som bare sat der og nikka og smila og lata som at joda, dette blir jammen kjekt å ta fatt i til hausten.

Dei får som dei fortener, eg veit det. Men likevel... Likar ikkje å vera like snikete og kjip som dei. Byrjar dessutan å bli vanskelegare og vanskelegare å halda det heilt skjult, så kjipt at eg må venta endå ei veke før eg får tatt den endelege praten med øverste sjef for å fastsetja løn og få papir osv. Før eg står der med kontrakten i handa, skal eg ikkje seia eit pip - eg stolar ikkje meir på dei no enn eg gjorde...

Men men. Syt og klag.

Det er jo ein fin ting, dette, trass alt. Eller blir det, i alle fall.

Tenk! Eg kjem til å ha meir enn tre-fire vekers horisont! Tenk å vita kva ein har i inntekt om både to og tre og fire(!) månader frå no! Å kunna vera trygg på at dei profesjonelle banda ein knyter ikkje plutseleg må brytast fordi ein er kasta ut igjen! Å få vera skikkeleg del av kollegiet, ikkje bare vikaren på evig nåde og evig vandring frå pult til pult alt etter kven som er sjuke!

Å vera ein av dei som blir rekna med, rett og slett.

Eg må bare slikka ferdig mine eigne sår, og venta til dei eg kjem til å påføra sjefane nå eg fortel om Knøttet gror, så blir det sikkert bra, dette. Eg trur faktisk det.

Dessutan har eg bare tre dryge månader å jobba før permisjon, inkludert tre-fire vekers ferie!

Tygd på og spytta ut

2008-05-22T13:40:00.010+02:00

I dag, som i går, skulkar eg jobben.

Ringte i morges, og i går morges, og sa ganske enkelt at eg var "sjuk". Ingen spørsmål stilt, latterleg enkelt i grunnen. Har sjølvsagt dårleg samvit no, og har på ingen måte planar om at dette skal bli ein vane, men slik situasjonen har vore den siste tida, orka eg rett og slett ikkje meir.

Det følest som eg har nådd eit punkt kor såpass drastiske metodar var einaste måten å ta vare på meg sjølv (og, særs, Lille Knøtt) på. Det er ikkje sunt å vera så spent og nervøs over så lang tid som eg har vore no, særs ikkje med ekstrapassasjer i magen. Dessutan, for å sitera Lyslugg: "Om det er noen som skal ha dårlig samvittighet i denne situasjonen, så er det arbeidsgiveren din, ikke du".

Eg har lenge lurt på om eg burde skriva noko om dette her, eller om eg heller burde lida meg gjennom heile situasjonen med samanbitne tenner og "æra" i behald. Men no får det gå som det går. Eg treng ein ventil, og har allereie slite ut altfor mange av mine næraste med å prata om dette.

Det er på tide å go (kinda) public.

Situasjonen er nemleg som følger:
Eg har vore vikar på same arbeidsplass lenge no. I juni blir det to år. Innimellom har eg vore ute på det ein i den eufemistiske mediabransjen kallar "lufting", det vil seia ubetalt og uønska "ferie" for å ikkje vera så lenge samanhengande same plass at lovar og forskrifter om fast tilsetjing byrjar å gjera seg gjeldande.

Kontraktane har stort sett heile tida vore korte. Då eg blei kasta ut i august/september, kalla dei meg tilbake allereie i november, med lovnader om at "neste år håper vi at det blir en ledig stilling her, og da ligger du godt an i køen". Dumme meg kom tilbake.

I januar i år gjekk eg til sjefen og spurte om han ikkje kunne bruka vikarpengane sine til eit skikkeleg langtidsvikariat for meg, så visste både han og eg kva me hadde å forhalda seg til, men då gjentok han dette med at "vi holder på med en skikkelig gjennomgang av personalsituasjonen her for tida, og så snart vi har gjort det, regner jeg med å få hjemmel for en fast stilling her. Da håper jeg virkelig du søker". Dumme meg fann meg i det.

Så, etter mykje om og men og fram og tilbake og legging av stillingskabalar, lyste dei ut ei fast stilling på mi avdeling i midten av april, med søkefrist 1. mai. Eg stussa over utlysingsteksten, som la stort fokus på kompetanse og erfaring innan felt som eg har jobba lite med, men ikkje eigong nemnte nokre av mine sterkaste felt, men tenkte at det sikkert bare var eg som er paranoid. Folk som ikkje kjenner mediebransjen generelt eller min arbeidsplass spesielt, gratulerte og meinte at "så flott! Nå er du vel endelig sikret jobben?"

Utanom Klubben.

Dei hadde, som eg, lagt merke til at utlysinga verka veldig eksluderande overfor meg, og på eiga hand innhenta meir informasjon. Det dei fann ut, var det eg frykta: Det verkar absolutt som om leiinga helst vil finna nokon andre enn meg i den faste stillinga. Ikkje fordi dei er misnøgde med det eg har bidrege med dei siste to åra, men fordi dei har ein slags forskrudd ide om at dette er anledninga til å finna nokon som er endå flinkare, som kan endå meir, som har jobba i mykje meir prestisjetunge redasjonar før, osv osv.

Kort sagt: Dei ønsker seg ein redningsmann (eller -kvinne, men helst mann, for dei er jo menn sjølv, og då er det jo mykje lettare å kjenna seg igjen i andre menn, så klart). Ein person som eigenhendig skal løfta heile avisa, som er flinkare enn alle andre journalistar til saman, på absolutt alle felt.

Eg er ikkje den personen.

For det første kjem eg ikkje utanfrå, kor graset som kjent er mykje grønare enn her heime. For det andre veit dei så altfor godt at i tillegg til sterke sider, så har eg også (sjokk!) svakare. Det vil dei ikkje vita av.

Så heile prosessen har blitt som han måtte bli med dei premissane.

Etter søkefristen gjekk det to veker før dei kalla inn fem av dei i alt førti-førtifem søkarane til intervju. Tre eksterne og to interne (inkl meg). Heile intervjuet var ei einaste lang rettsak.
"Hvorfor har du ikke gjort mer av den typen saker? og den?" og "hvorfor har du ikke prioritert det framfor det?" og "det virker som du har 'trekt deg' litt i det siste, hvorfor?" (dei skulle bare visst korleis det er å gå på nokre-veker-i-slengen-kontraktar, kva det gjer med motivasjonen og framtidsplanlegginga...) og "hvordan kan vi vite at du faktisk har lyst å være her, at det ikke bare er noe du sier?" osv osv osv.

Der ein av mine to næraste sjefare tidlegare sa at han verkeleg håpa at eg kom til å søka ei komande fast stilling, og den andre tom. at "slapp av, klart du får jobben", heiter det no at dei har fått så mange gode eksterne søkarar, og det er verkeleg ingenting som tilseier at akkurat eg stiller i noka særstiling her, osv osv. Dei brukar alle anledningar til å toa hendene sine for meg, til å gjera meg meir og meir usikker på dei og på framtida.

Hadde eg vore mindre sikker på meg sjølv, hadde eg sikkert tenkt at det måtte jo vera noko gale med meg også, og med mine evner som arbeidstakar, men dithen har dei ikkje klart å piska meg. I alle fall ikkje enno. Eg veit eg kan. Faktisk.

Så per no er den tydelegaste konsekvensen at eg ikkje har lyst på jobben lenger.

Ironisk, etter halvanna år kor det er det eg har ønska meg mest. Hadde dei gitt meg fast for eit år sidan, hadde eg jubla og bedt heile avdelinga med på restaurant for å feira. No har dei øydelagt alt.

Eg har lyst å få jobben, om ikkje anna fordi det ville vera rett og rimeleg og fordi eg veit at eg er flink nok!. Meir enn flink nok. Betre enn dei fortener når dei oppfører seg slik. Eg har fått gjennomgåande gode tilbakemeldingar, eg har vore stødig og lojal og dyktig innan svært mange sjangrar, gjennomført alt eg har fått beskjed om og kome med dei daglege initiativa sjølv - hoppa når dei har sagt hopp. Høgt.

Men eg har altså ikkje lyst å ha jobben. Dei har øydelagt for mykje. Viss eg mot all formodning får han (dei skal bestemma seg neste veke, "hvis vi da ikke må kalle inn flere, eller gjennomføre noen av intervjuene på nytt først"), kjem eg til å takka ja, men det er utelukkande av praktiske hensyn.

For det er jo ein ekstra kompliserande faktor, dette med framtidsplanane mine. Eg hadde tenkt å fortelja om Lille Knøtt til sjefen i forkant av søkeprosessen. Om ikkje anna, kunne eg då stå fram som tydeleg diskriminert i etterkant om eg ikkje fekk han då.

Det meinte klubben var ein dårleg ide: "Aldri innrøm at du er gravid! Ikke om du så ser ut som ein ballong og er på god vei til fødestua!", var beskjeden derfrå. Dei hadde mange konkrete døme på at godt kvalifiserte interne søkarar ikkje har fått jobben nettopp av denne grunnen akkurat på denne arbeidsplassen, endå så ulovleg det er.

Så no går eg her, fem månader på veg, og må framleis halda dette skjult, som om eg var ei eller anna 1800-tals tenestejente som hadde havna "i uløkka". Heldigvis for meg, er eg framleis ganske liten, men det er jo bare flaks. Kva skulle eg gjort om magen verkeleg poppa? Skulda på litt for kraftige innhogg i pastafatet? Vondarta svulst i mageregionen?

Mogleg det er ekstra hormon i omløp her som også gjer meg ekstra sårbar, men akkurat det der med hemmelighaldet svir også ein del. At eg skal måtta snika meg rundt som ein forbrytar, som om eg hadde gjort noko feil og skammeleg som for all del ikkje må koma ut!. Eg hadde ikkje trudd at eg skulle måtta forhalda meg til så mange ekstra belastningsfaktorar i akkurat denne livsfasen, då "alle" forståsegpåarar legg ekstra vekt på at ein skal stressa minst mogleg og kvila så mykje ein kan, og helst bruka tida på kos og avslapning og forventning. Kall meg gjerne naiv, men eg hadde ikkje tenkt at det kom til å vera så jækla vanskeleg, alt.

Og at eg veit akkurat det, at "en stresset mor kan forandre strukturen i fosterets hjerne ... spesielt de områdene i hjernen som er vesentlige for emosjonell utvikling" gjer meg sjølvsagt endå meir stressa og redd. Tenk om eg skadar Knøttet!

Derfor skulkinga. I går sov eg heilt til halv tre på dagen, etter veker med dårleg og opprørt nattesøvn og gåing på nåler på jobben. Er ikkje det teikn på stress, veit ikkje eg. Eg, som alltid klarar legga frå meg jobbekymringar i det eg dreg nøkkelkortet og går frå arbeidsplassen, har dei siste vekene lege vaken om natta og tenkt og grubla, grubla og tenkt. På jobben. På framtida. På kva eg eigentleg vil.

Eg er sint, men også oppgitt. Trist, skuffa, sliten. Eg kjenner meg brukt. Tygd på og spytta ut. Og same kva som skjer framover no, er det ei kjensle det skal ta tid å lækja.

Men først går turen til...

2008-05-09T02:08:00.007+02:00

... Italia!

Nærare bestemt Roma, frå og med i kveld til og med onsdags føremiddag.

Gler meg vanvittig.

Har aldri vore i Roma, og treng verkeleg ein ferie no. Har jobba frå ni-ti om morgonen til ni-ti om kvelden kvar dag denne veka, inkludert søndag som var, og sit framleis med ein tekst i skrivande stund, klokka halv tre natt til fredag. Legg til energislukande stillings-usikkerhet av ei anna verd (noko eg kunne skrive bøker om, men ikkje skal gå inn på her, i alle fall ikkje no), mange sjuke i redaksjonen, og generelt kaos på jobbfronten, pluss ein liten romfarar i magen, så er det kanskje ikkje så løye at eg er litt sliten akkurat no.

Retting: Eg er veldig sliten akkurat no.

Så Roma er tingen. Eg skal bare slappa av, eta masse mat (utanom ost, spekeskinke, italiensk is (sukk!) og vin, då), og nyyyta sol og fri og ferie.

Kun ei arbeidsnatt, ein arbeidsdag og seksten timar til avreise no! Juhuuu!

Turen går til...

2008-05-08T12:50:00.005+02:00

... USA!

Nærare bestemt til Vestkysten og Austkysten, i månadsskiftet juni-juli. Eg skal ha sommarferie, folkens!

Me flyr til LA, kor Lyslugg budde som tenåring, køyrer bil til Seattle, kor eg har studert, flyr til NY for eit par dagar der, og så heim. 19. juni til 13. juli.

Hurra!

Eg veit godt at mange er skeptiske til flyturar under graviditet, og til å oppsøka varme stader i same periode. Men eg prata med legen om at det som regel er greitt, og har avbestillingsforsikring viss det skulle visa seg å dukka opp komplikasjonar. Ein kan jo ikkje gå ut frå at ein kjem til å vera skikkeleg dårleg heller?

Gler meg!

Barmhjertige Jesus!

2008-04-30T00:58:00.002+02:00

Jada jada, det er mogleg eg bare er hormonell og greier. Men er det mogleg å ikkje bli rørt av dette innslaget?

Pie Jesu, barmhjertige Jesus, indeed!

Memetid igjen

2008-04-17T18:43:00.005+02:00

For lat til å skriva noko skikkeleg, så fyller ut dette memet i staden. Funne på fjesbokprofilen til ei tidlegare studievenninne.

1. HAR DU VÆRT FORLOVET?
Nei.

2. LENGSTE FORHOLD?
5 år - Lyslugg og eg hadde jubileum måndag forrige veke.

3. SISTE GAVE DU MOT TOK?
Gåve...? Hm... Mor hadde rota fram ei heil øskje babyklede me kan arva då eg var på Jæren i helga - tel det?

4. NOEN GANG MISTET EN TELEFON I GULVET?
Jepp. Og i asfalten.

5. NÅR ER SISTE GANG DU TRENTE?
Tirsdag om det må vera saltrening. I dag om også kjapp gåtur i sola tel.

6. TING DU BRUKER MYE PENGER PÅ?
Reiser.

7. SISTE MAT DU SPISTE?
Pasta med tunfisk og grønsaker, singelmiddag sidan Lyslugg er i USA enno.

8. FØRSTE DU LEGGER MERKE TIL VED DET MOTSATTE KJØNN?
Kjem litt an på kva ein legg i "legg merke til" - eg er liksom ikkje så aktiv på sjekkemarkedet for tida. Men høgare enn meg må dei i alle fall vera om eg skal synast det er noko!

9. FAVORITTSANG?
Av ein eller annan grunn har eg gått i heile dag og nynna på "I'll be there" med The Four Tops. Ingen absolutt favoritt, men det kjem eg heller aldri til å kunna isolera ut.

10. HVOR BOR DU?
I Slottet med den fine utsikta.

11. UNGDOMSSKOLE DU GÅR/HAR GÅTT PÅ?
Time ungdomsskule.

12. MOBILOPERATØR?
OneCall

13. FAVORITTKJØPESENTER?
Hehe. Ikkje akkurat mi greie, dette med kjøpesenter. Så ingen, i grunnen.

14. LENGSTE JOBBEN DU HAR HATT?
Der eg er no, blir to år i juni.

15. EIER DU ET PAR TERNINGER?
Ja, har eit Yatzee ein eller annan plass.

16. TULLERINGER DU FOLK?
Niks.

17. SISTE BRYLLUP DU VAR I?
Litlebror min, i august i fjor.

18. DEN FØRSTE VENNEN DU HADDE RINGT TIL HVIS DU HADDE VUNNET ET LOTTERI?
Kjem litt an på kor stor gevinsten var. Men eg ville nok varsla Lyslugg aller først, om han tel som "venn". Etter det den eg uansett hadde tenkt å prata med, trur eg.

19. SIST GANG DU SÅ DIN(e) BESTEVENN(er)?
Uff, trur dette med bestevenn er eit litt utvatna begrep for tida. Har eit par nære, varierer frå dagar til veker sidan eg såg dei.

20. FAVORITT FASTFOOD-RESTURANT?
Lita interesse for fastfood også, gett. Men TacoBell må besøkast i USA. Og IHOP!

21. STØRSTE LØGNEN DU NOEN GANG HAR HØRT?
At det er umogleg å vera i eit forhold utan å krangla.

22. HVOR ER DITT FAVORITTSTED Å SPISE MED VENNER?
Heime hos oss, med masse mat av den typen eg ikkje gidd å laga til vanleg. Vin og dessert og gode samtalar, ja takk!

23. KAN DU LAGE MAT?
Absolutt. Forstår i grunnen ikkje heilt at det er noko det går an å ikkje kunna.

24. HVORDAN SLAGS BIL KJØRER DU?
Den me til ei kvar tid har lånt av bilkollektivet.

25. BESTE KYSSER?
Lyslugg, så klart.

26. SIST GANG DU GRÅT?
Tysdag.

27. VONDESTE MAT?
Sviskegrøt.

28. DET DU LIKER BEST VED DEG SELV?
At eg er smart.

29. DET DU LIKER MINST VED DEG SELV?
At eg er ganske dum til å vera så smart.

30. LENGSTE SKIFT PÅ JOBBEN?
Tja... På ni, og så bånn gass heile dagen, ettermiddagen, natta og neste dag, til eg går av til vanleg tid?

31. FAVORITTFILM?
Veronikas to liv av Krzysztof Kieślowski.

31. KAN DU SYNGE?
Ja.

32. SISTE KONSERT DU VAR PÅ?
Fado to av kveldane i Portugal i påska.

33. SISTE KYSS?
I heisen torsdag morgon, då Lyslugg skulle reisa.

34. SISTE FILM DU LEIDE?
"Kill Bill" 1 og 2, som eg av ein eller annan grunn ikkje hadde fått med meg då dei gjekk på kino.

35. EN TING DU ALDRI FORLATER HUSET UTEN?
Husnøklar er jo smart å ha med...

36. BÆRBAR ELLER STASJONÆR PC?
Mac, takk!

37. FAVORITTKOMIKER?
Øh... hæh?

38. RØYKER DU?
Nei.

39. SOVER DU MED ELLER UTEN KLÆR?
Utan.

40. HVEM SOVER SAMMEN MED DEG HVER NATT?
Som regel Lyslugg, men det hender jo han er vekkreist (hulk!).

41. FUNGERER AVSTANDSFORHOLD?
Ja, kan i alle fall gjera det. Men trur det er betre å starta med avstand og så flytta saman, enn å først bu i lag og så flytta frå kvarandre.

42. HVOR MANGE GANGER HAR DU BLITT STOPPET AV POLITIET?
Ingen.

43. PANNEKAKER ELLER ARME RIDDERE?
Som regel pannekaker, men eg likar veldig godt begge delar.

44. LIKER DU KAFFE?
Nei. Tvert om.

45. HVORDAN LIKER DU EGG?
Kjem litt an på tilbehøret. Helst eggerøre eller hardkokt. Eller i sjokoladekake, så klart.

46. TROR DU PÅ ASTROLOGI?
Nei.

47. SISTE PERSONEN DU SNAKKET MED PÅ TELEFONEN?
Mor.

48. SISTE PERSON PÅ DIN TAPTE ANROP-LISTE?
Ein tidlegare kollega av meg som eg no er vara for i Kritikarlaget.

49. HVA SIER DEN NYESTE MELDINGEN PÅ MOBILEN DIN?
"Wow! Så herlig! Jeg har tro på at dette går veien. Frokost på fransk restaurant her. Kyss"

50. ANTALL PUTER?
Ei.

51. HVA HAR DU PÅ DEG AKKURAT NÅ?
Undertøy, svarte sokkar, halvgammal dongeribukse, knallrød genser med boat cut i halsen, og knallblå tøfler i tova ull.

52. VELG EN SANGTEKST, OG SKRIV TEKSTEN FRA OG MED FØRSTE VERS OG TIL REFRENGET ER FERDIG?
Det gidd eg ikkje.

53. HVA SLAGS SYLTETØY LIKER DU?
Ikkje så mange. Men amerikansk grape jelly er ok, i alle fall saman med peanøttsmør eller blåmuggost.

54. KAN DU SPILLE BILJARD?
Nei.

55. FAVORITT-IS?
Ben'n'Jerry's.

56. LIKER DU KART?
Ja.

57. FORTELL ET FAKTUM OM DEG SELV?
Eg har noko i magen. Håpar eg då...

58. NOEN GANG VÆRT PÅ TEMA-FEST?
Ja. Til og med på det største klisjetemaet av dei alle: togaparty!

59. HVA ER DIN FAVORITTÅRSTID?
Sommaren.

60. SISTE GANG DU LO AV NOE DUMT?
I dag.

61. NÅR VÅKNET DU OPP I DAG?
Litt over sju. Men det betyr ikkje at eg faktisk stod opp då.

62. DET BESTE MED VINTEREN?
Snø.

63. SISTE GANG DU FIKK BOT?
Aldri fått.

64. NAVN PÅ DITT FØRSTE KJÆLEDYR?
Aldri hatt og aldri ønska meg. Sær unge, eg veit.

65. SYNES DU PIRATER ER KULE ELLER OVERVURDERTE?
Verken heller. Eit tema som engasjerer meg i særs liten grad, merkar eg.

66. HVA SKAL DU DENNE HELGEN?
Til Karmøy for å besøka mi kreftsjuke tante.

67. BURSDAG?
22. desember.

68. HVA VIL DU BLI?
Fast tilsett.

69. ER DU PÅ BÆRBAR PC NÅ?
Nei, på bærbar mac.

70. SMILER DU?
Ja, stadig vekk.

71. SAVNER DU NOEN AKKURAT NÅ?
Ja! Lyslugg! Faktisk i patetisk stor grad.

72. HVIS DU KUNNE DRATT HVOR SOM HELST I VERDEN, HVOR?
Akkurat no? Til New York for å vera med Lyslugg.

73. GÅR DU PÅ UNGDOMSSKOLEN?
Nei.

74. ER DU BETATT?
Ja.

75. HVA ER FAVORITTNAVNET DITT?
Ikkje Gustav, i alle fall.

76. HVILKEN FARGE ER DET PÅ BIKINIEN DIN?
Har ein heil haug, i blått og raudt og alt mogleg. Rekk aldri å slita dei ut i løpet av ein norsk sommar.

77. STARTER SKOLEÅRET DITT I AUGUST?
"Skuleåret mitt" startar nok ikkje på ganske så lenge, trur eg. Kanskje om ti-tjue år, når eg er lei av journalistikk og slikt, og har bestemt meg for å bli noko heilt anna likevel?

78. VAR DU PÅ FERIE FORRIGE MÅNED?
Ja. Påskeferie i Portugal.

79. NOEN GANG VÆRT PÅ CRUISE?
Nei. Ingen brennande ønske om det heller.

80. HAR DU EN SØSTER?
Nei, bror. Men to svigersøstre, det hjelper jo på.

81. ER DU I OVERETASJEN?
Nei, nest øverst. Sjuande av i alt åtte.

82. ER DU FORELSKET?
Ja.

83. HAR DU NOEN GANG VÆRT PÅ SYKEHUS, HVORFOR?
Ja, med brannskader som eittåring og igjen for å fiksa på stygge arr etter brannskaden som 11-12-åring.

84. SKULLE DU ØNSKE DU KUNNE SE EN SPESIELL AKKURAT NÅ?
Ja.

85. HVILKE SMYKKER HAR DU PÅ DEG NÅ?
Ingen. Bombe.

86. HVA SKAL DU GJØRE NÅR DU ER FERDIG MED DENNE?
Gå ut i sola igjen, påskotet er å posta brevet med mor- og barn-undersøkelsen. Må bare ta ut dei nyvaska kleda frå maskinen og henga dei opp først.

Uff, så mange dumme spørsmål. Men men. Gjort er gjort osv. Dei som vil, kan jo slenga seg på, men eg forstår godt om ingen gidd.

Røter

2008-04-14T18:06:00.006+02:00

Lyslugg er i USA på konferanse, eg avspaserer frå jobb pga kvelds- og helgejobbing, og har reist til jærs.

Åh! Det er så fint her!

Får ikkje lyst å flytta tilbake, men kjenner - som før - at det er godt å koma frå ein plass. Ein fin plass.

Songquiz del 2

2008-04-09T19:57:00.006+02:00

Ok, sidan eg er verdas mest generøse, og dermed forstår at det føltes urettferdig at forrige konkurranse kom utan at alle to som pleier lesa denne bloggen var til stades, har eg bestemt meg for å legga til to nye spørsmål.

Blir det ingling som vinn igjen, er ho den ubestridne musikkguruen, vinn nokon andre (that's your cue, th-!), kan tittelen delast.

1) Kva song er dette og kven syng?

2) Og dette?

Som sist kan ein klikka på bilda for å få dei større.

Songquiz

2008-04-07T11:44:00.005+02:00

På tide med litt interaktivitet her, for anledningen i form av ein (ikkje spesielt vanskeleg) gjettekonkurranse.

Klar? OK!

1. Kva song refererer dette bildet til, og kor er songen henta frå? (klikk på det for å få det større)

2. Og dette?

3. Og dette?

Svar i kommentarfeltet. Premien er tillatelse til å kalla seg musikkguru i ei heil veke frå no. Eller noko.

Ja ja, Ya Ya

2008-04-06T22:45:00.006+02:00

Lata som eg var kulturell i går, og såg Nationaltheatrets versjon av Georg Büchners klassiske Leonce og Lena, regissert av den nyslåtte norgesvennen Sebastian Hartmann.

Denne posten skal ikkje først og fremst handla om det, men før eg går vidare klarar eg ikkje å dy meg: Kva er eigentleg greia med Hartmann? Plattifisering av Hamsun og opphakking av Blücher, iblanda allsong og kviskreleik og publikumsdeltaking meg opp i ræva?!? Kall meg gjerne tradisjonalist og konservativist og det som verre er, men akkurat han der Hartmann forstår eg verkeleg ikkje poenget med. Då heller klassisk titteskap à la Gjesten i Malersalen (i alle fall minus den alltid overspelande Andrine Sæther!), eller moderne grep med poeng, for eksempel i Ulrike Maria Stuart på Amfiscenen før jul. Eller herleg indisk dans!

Sjølv om han som regel opererer i vakre scenerom, denne Hartmann:

Uansett. Til poenget:

Etter teateret besøkte me ein (for meg) ny restaurant: YaYa i Vika, bak Aker brygge. Eg har gått forbi der før og alltid trudd at det bare var ein bar, men det viser seg altså å vera ein skikkeleg thairestaurant, men kjempegod mat til greie prisar. Både den steikte røde snapperen i søt chilisaus og den gule karrien med kylling var fortreffelege.

Men då eg byrja å lesa i menyen om YaYas historie, klarte eg ikkje halda latteren tilbake. Les bare:

Ideen til YaYa's startet for noen år tilbake, på en hvit sandstrand i tropiske omgivelser, på et sted kalt Railay Beach i Thailand. Vi hadde på det tidspunktet vært i Thailand et par ganger, besøkt mange ulike steder, også de mest bortgjemte plassene, som stort sett bare kan oppdages ved hjelp av Lonely Planet guiden

Fnis!

"De mest bortgjemte plassene" i Thailand finn du altså i LP.

Hehehe, eg ler meg forderva.

Misforstå ikkje - eg er sjølv ein svoren LP-tilhengar, og har fleire halvfillete eksemplar i hylla, frå "eksotiske" stader som India og Japan, sørlege, vestlege og nordlege Afrika, til mindre framande stader som Corsica og Moskva.

Men at slike guidar liksom viser meg det aller mest "bortgjemte"? Hm. Trur'kje det nei! Det mest vekkgøymte er vel - per definisjon - slikt som ikkje kjem med i guiden? Som du faktisk må kjenna eit land for å finna?

Men som sagt - maten var super, og lokalet herleg liksomthailandsk kitch. Meir på YaYa si heimeside for dei spesielt interesserte.

Krible krible

2008-04-02T19:59:00.006+02:00

Hm.

Eg hadde ein slags ide om at så snart eg fekk bekrefta at det blei noko av kjempeprosjektet, og offentleggjort det til litt fleire, ville den kløande, kriblande, irriterande utålmodigheten eg har kjent på eit par månader gi seg.

Men nei. Den overspente hjernen min hadde andre planar.

"Utålmodighet" er uansett feil ord. Det er meir som om eg går her og ventar på noko - noko stort - utan at eg klarer å setja fingen på kva det er. Er bare rastlaus og surrete, forvirra og -igjen- utålmodig. No stemmer det sjølvsagt at eg ventar på noko, men det får då vera måte på rastløyse!

Kanskje eg ikkje tolar å ta det med ro? Har prøvd å kutta jobbinga ned til vanleg 100% den siste tida, og merkar at eg får masse fritid av så slapp timeplan. Går jo på trening og heng med venner og nyttar meg av ulike kulturtilbod, men det gjorde eg jo frå før, så det blir likevel mykje tid til overs.

Tid til å gå her og verka, altså.

Sjekkar mailen tusen gonger dagleg, klikkar rundt på alle moglege bloggar, sjekkar telefonen om ingen har sendt ei fantastisk melding sidan eg sjekka sist for ti minuttar sidan, surfar rundt på nett etter informasjon eg ikkje treng, og som uansett ikkje har endra seg sidan forrige gong eg var inne for under eit døgn sidan, og er generelt virrete og annig.

Hm igjen.

Har verkeleg ingen gode forklaringar på kvifor eg kjenner meg sånn for tida. Kan det vera våren? Alderen? Lediggangen (som jo er rota til alt vondt)? Andre forslag?

Beklagar det surrete innlegget - det er i alle fall sant mot kven eg er for tida...

Portugalpåske med noko attåt

2008-03-25T19:06:00.008+01:00

Ah! Påske er ein fin ting, altså! Ti dagars uttelling for tre dagars avspasering, vår i lufta og løfte om lysare tider.

Og Portugal!

Fine, fine Portugal! Var første halvdelen av ferien saman med venner i sommarhuset til foreldra av ei venninne, nær herlege, vindige jærliknande strender og Kardemommebyen over, og andre halvdel saman med "bare" Lyslugg i pittoreske Lisboa.

Er veldig for sånne byar kor der ikkje er så mykje ein må sjå, og ein dermed kan bruka desto meir tid på å bare surra rundt! Opp og ned og ned og opp dei tronge gatene, innom kafear og bortom parkar.

Fint liv!

Det einaste eg har å utsetja på heile ferien, er all vinen - og portvinen! - eg ikkje fekk drukke, og dei upasteuriserte ostane og all spekematen eg ikkje fekk ete.

Men det er ei særs lita innvending. Motivasjonen er trass alt stor. Eller liten, alt etter koss ein ser det...

(draumatisk pause)

Foreløpig termin for det eg tidlegare har kalla eit "kjempeprosjekt" er 26. september. Meir her for dei spesielt interesserte.

Kjekt skogsbesøk!

2008-03-13T00:03:00.005+01:00

In other news kan eg melda om at Alanis kjem til Norwegian Wood i år.

Hurra!

Det har eg lyst å få med meg!
Må bare sjå til å få avklart dette med feriar først - eg har ambisjonar om fri (!!) i løpet av sommaren i år, gjerne i juni/tidleg juli, avhengig av Lyslugg sine forpliktelsar. Er me vekkreiste, passar det sjølvsagt dårleg med skogturar.

Oppdatering: No fann eg ein ny video med Alanis også. "Underneath" er første singel ut frå plata "Flavors of Entanglement", som kjem i juni.

For og mot

2008-03-12T23:53:00.004+01:00

Alle intensjonar om ei roleg veke før påske er for lengst smadra i tusen knas, eg jobbar seint og eg jobbar tidleg og styrar på så godt eg kan dei få timane døgnet inneheld. Driv akkurat no og stiller meg inn på nok ei lang natts ferd mot ferdig - igjen - men siktar mot ein time eller tre på auget på morgonkvisten om eg er heldig. Avspaserer halve torsdag (hurra!) og heile fredag (juhu!!), så det er trass alt ikkje så mange timar eg treng halda ut før eg kan kollapsa på flyet til påskeferie i Portugal, heller.

Portugal, jeee!

Lurar på om det eigentleg er noko poeng å halda liv i denne bloggen, for eg har i grunnen hundre andre ting i livet mitt som betyr meir for meg og som eg heller vil bruka energien min på for tida. Nokre større enn andre, inkludert eitt kjempeprosjekt som eg skal fortelja meir om ei anna gong.

Men så er eg jo ein stabeis av natur, som ikkje likar å feiga ut på ting eg har byrja med. Kanskje er det bare å senka lista endå eit par hakk, og heller la bloggen stå tom når ideane uteblir? Så kjem dei kanskje tilbake etter kvart?

Hm. The jury's still out on that one, kjenner eg...

Februargull frå kjøkkenvinduet

2008-02-27T18:10:00.002+01:00

Eg er så vanvittig glad i leiligheten vår! Sjå kor fin utsikt me har til den den gullgyldne snart-kjem-våren-solnedgangen!

100 spørsmål

2008-02-19T19:22:00.002+01:00

Huskar du gamledagar? Halvanna år eller så tilbake, då "alle" heldt på med meming heile tida? Vel, take me back to 2006, and bring it on! Memet er rappa frå Ine, utfyllinga har skjedd litt nå og litt då fordelt over mange timar på to halvtreige kveldsvakter.

1. How old are you in five years?
36. Passande det, vel, for den vellukka karrierekvinna og velfungerande småbarnsmora eg planlegg å vera innan dess?

2. Who did you spend at least two hours with today?
Kollegaer. Fascinerande (les: deprimerande) kor mykje me er saman om ein byrjar å rekna på det...

3. How tall are you?
177 cm

4. What do you look forward to most in the next six weeks?
Ny parkett i stova (ikkje til å legga, men at det skal vera ferdig!), Bergenstur om to helger, og Portugal med gode venner og nydelege Lyslugg heile påska. Og ein ting til.

5. What's the last movie you saw?
"Kautokeino-opprøret". Var veldig mykje betre enn eg hadde frykta basert på traileren, så anbefalest høgt. Før det "Den andre siden" og "Juno", som også var gode. Neste på lista er "Mannen som elsket Yngve".

6. Who was the last person you would have called if an emergency?
Vaktmeisterselskapet i blokka vår. Snakk om ubrukelege folk!

7. Who was the last person to call you?
Indie teaterinstruktør, i samband med sak på jobb.
Privat: Lyslugg.

8. What was the last text message you received?
"Reservasjonen er bekreftet. Din referanse er JHIGJ".
Frå Norwegian.

9. Favourite activities?
Alt som handlar om å vera ute i sola. Med kjærast. Og venner. Og god mat.

10. Do you prefer to call or text?
Melding, definitivt. Etter fem år som profesjonell ringar, slit eg framleis med å trykka på den grøne knappen når det gjeld folk eg faktisk bryr meg om. Nok eit punkt på lista med bevis på at "Lin lever ikkje opp til korleis jenter er", det der.

11. What were you doing at 12am last night?
Låg på golvet i stova og målte høgde- og djubdeforskjellar på vinylbelegget som skjulte seg under den stygge laminaten som låg der før, og som me no skal bruka som underlag for fin askeparkett.

12. Are your parents married/separated/divorced?
Gift sidan 1972.

13. When is the last time you saw your best friend?
For lenge sidan, som vanleg.

14. What color are your eyes?
Blå med grøngråskjer.

15. What time did your alarm go off today?
08.13. Men sidan eg ikkje skulle på jobb før 14, skal eg ikkje lata som eg spratt opp.

16. What are you wearing right now?
Svarte støvlettar, mørk dongeribukse, rød t-skjorte, sokkar og undertøy.

17. What is your favorite song?
Ever?!?! Det går jo ikkje an å svara på.

18. Where is your favorite place to be?
I sola. I vatn. På ferie. Gjerne i kombinasjon.

19. Where is your least favorite place to be?
På jobbintervju.

20. Where would you go if you could go anywhere?
Akkurat nuh? Hmmm... Heim frå jobb, definitivt. Og så ville eg vel benytta anledningen til å dra til denne Sydhavsøya eg aldri kjem til å reisa til elles.

21. What's your favourite ice cream?
Ben'n'Jerrys, alle sortane med cookie dough, brownies, sjokolade og karamell.

22. Do you tan or burn?
Begge deler, oftast rød før rødbrun. Den der gyldne, mørkebrune løden er ikkje tiltenkt meg.

23. What did you fear was going to get you at night as a child?
Slangen i do, krokodillen under senga, og trolla i ventilen. Dessutan dei store guttane som lika å hiva meg i hekken på veg til og frå skulen, men det var trass alt ei frykt med betre hald i den verkelege verda.

24. What was the last thing that really made you laugh?
Herleg resonnement rundt fallerte popstjerners bravadar på jobb, i dag.

25. How many computers do you have in your house?
Tre. Fine Dumbo, Lyslugg sin nye berbare jobbsponsa pc, og mitt gode gamle "berbare" hp-treskeverk.

26. How big is your bed?
160 brei, trur eg det er. Eller 180? Meir enn brei nok for to som sovnar inntangla uansett, i alle fall.

27. Do you have a laptop or desktop computer?
Akkurat no, på jobb, sit eg på ein stasjonær. Berbare heime, som nemnt.

28. Blue or white?
Blå.

30. How many pillows do you sleep with?
Ei ganske stor dunpute.

31. What is your favorite season?
Sommar.

32. What do you like about falling?
Hmm... fristande å stjela Ine sitt svar og svara "falling in love", men sidan eg neppe hadde kome på det sjølv, trur eg svaret blir at eg ikkje heilt veit. Men eg har veldig lyst å hoppa i fallskjerm!

33. Favourite dress?
Veldig glad i den lille svarte med kvitt belte og den lille kvite med svart belte - mest fordi eg endeleg fann noko å ha på meg når folk driv og giftar seg og har oppstasa festar heile tida.

34. What do you like about the summer?
Potensiale for fri. Jordbær. Sol. Varme. Lange dagar. Henging i parkar. Utandørsbad, i fersk- eller saltvatn.

35. What do you like about siblings?
At han klarar seg så bra no.

36. How many different places have you lived in the last three years?
Faktisk bare to, Frogner og Slottet, og det må vera ny pers for flyttefanten meg.

37. Worst enemy?
Meg sjølv.

38. Do you prefer shoes, socks, or bare feet?
Sko med strømpebukser inni. Er ein fotfrysepinn.

39. Are you a social person?
Både og. Likar folk, men også aleinetid.

40. What was the last thing you ate?
Heimelaga smoothie med banan, jordbær og appelsinjuice, for snart sju timar sidan. Forstår aldri koss eg skal få tid til måltid på desse kveldsvaktene.

41. What is your favorite restaurant?
Viss det låg i budsjettet, hadde eg ikkje sagt nei til å besøk Alex Sushi og desslike ein del oftare. Men i praksis heller det meir mot Mitsu Sushi i Møllergata (ny favoritt etter at den i Pilestredet blei ei svær kantine og lot det gå ut over fiskekvaliteten), Rice Bowl i Youngs gate(?), Curry&Ketchup i Kirkegaten, m.fl.

42. Last bought item?
Kort dongeriskjørt med knappar frå Oasis. Happy happy joy joy!

43. What is your favorite pair of shoes?
Akkurat no: Brune Camperssko med raude broderte detaljar og band.

44. What is your favorite fruit?
Jordbær, friske (norske) aroma- eller prins-eple, sprø kjernefrie druer.

45. How many exes do you have?
Ikkje så mange til å vera ei moden dame på 31!

46. Do you like sushi?
Oh but do I!?!

47. Do you like coffee?
Nei. Fysjom for beisk skit!

48. How many glasses of water, a day, do you drink on average?
Her går det ikkje i glas, men i halvlitersflasker frå kontorkjøkkenspringen. Til saman ganske så mange liter.

49. What do you drink in the morning?
Vatn om noko. Dessutan ekstra lett mjølk og/eller appelsinjus og earl grey viss det er søndagsbrunch utpå dagen.

51. Do you sleep on a certain side of the bed?
Ja, mi side, mot vinduet.

52. Do you know how to play poker?
Nei. Ikkje så spesielt interessert i å læra heller.

53. Do you like to cuddle?
Ja. Men med nokon (mykje) meir enn andre.

54. Have you ever been to America?
Ja. Budd i USA i to omgangar, og tenker det snart er på tide med ein tur tilbake som turist. Over fem! år! sidan sist! (gaaasp!)

55. Do you have an addictive personality?
Nei. Absolutt ikkje.

56. Do you eat out or at home more often?
Nokså likt. Reknar ein den begredelege jobbkantina som "ute" blir det meir ute enn inne. Men den kantina der fortener eigentleg bare å forbigåast i det stille.

58. Do you know anyone with the same birthday as you?
Ikkje personleg. Men i tenåra var det sjølvsagt eit stort poeng at Vanessa Paradis, som eg for øvrig knappast visste kven var, også er fødd 22. desember.

59. Do you want kids?
Ja.

60. Do you speak any other languages?
Engelsk bra, tysk og fransk samanblanda og surrete - men trass alt nok til å orientera meg og forstå kva som skjer.

61. Which Skittles tastes best?
Dei raude. Men Skittles har ikkje akkurat hovudrolla i mitt snopeunivers.

62. Have you ever ridden a horse?
Ja. Ho eg var med var skuffa fordi eg ikkje syns det var skumlare, og fordi eg ikkje var stiv i baken dagen etter.

63. Do you prefer an ocean or a pool?
Havet for kos og transport, bassenget for trening.

64. Do you prefer a window seat or an aisle seats?
Vindu om det er noko å sjå, midtgang på rutineturar Oslo-Sola/Flesland om kvelden.

65. Do you know how to drive stick?
Så klart. Amerikanske spørsmål, eller?

66. What is your favorite thing to spend money on?
Reiser. Folk eg er glad i.

67. Do you wear any jewelry 24/7?
Nei. Ikkje 1-23/7 heller.

68. What is your favorite TV show?
Jobbar meg gjennom "Six Feet Under" på devede, veldig bra. Men TV elles? Eh...

69. Can you roll your tongue?
Ja.

70. Who is the funniest person you know?
Det løgnaste er oftast kombinasjonar av folk, syns eg. Har f.eks. eit bra lag her på jobben.

72. What is the main ring tone on your phone?
Normal "ring, ring" til vanleg, og diskrete songar for utvalde folk.

73. Do you still have clothes from when you were little?
Ikkje eg, men eg veit mor har spara på ei øskje eller to med tanke på evt barnebarn.

74. What red object is closest to you right now?
T-skjorta frå Håkki.

75. Do you turn off the water while you brush your teeth?
Ofte viss eg er aleine, men ikkje når Lyslugg og eg pussar på likt.

76. Do you sleep with your closet doors open or closed?
Lukka.

77. Who would you like to be attacked by?
Går vel ikkje akkurat rundt og drøymer om eit overfall..?

78. Do you flirt a lot?
Nei. Forstår meg ikkje på denslags.

79. What do you dip a chicken nugget in?
Bosset. Oppmala liksomkylling i feittdryppande småkaker får du ikkje denne jenta til å eta.

80. What is your favorite food?
Mmmm! Mat! Alt innan sjømat, thaimat, indisk, meksikansk, og uhm, det meste anna. Bare fri meg frå tørre skiver med svett pålegg, alias det "gode norske" kosthaldet!

81. Can you change the oil on a car?
Tja. No eig ikkje eg nokon bil å skifta på. Men kor vanskeleg kan det eigentleg vera?

82. Have you ever gotten a speeding ticket?
Nei.

83. Most stupid thing you have ever done?
Hmm... eg har i alle fall sagt ja til ein jobb eg aldri burde tatt.

84. What is your usual bedtime?
Etter midnatt. Lenge etter.

85. What is your favourite magazine?
Er ikkje så oppteken av sånne blad. Nyt i grunnen å sleppa unna.

86. Do you have any role model?
Nei. Eg er visst ikkje sånn skrudd saman at eg klarer å få meg skikkelege idol. Not for the lack of trying i tenåra!

87. Do you dance in the car?
Av og til.

89. What song did you last listen to?
"All I Want Is You" med Barry Lois Polisar, frå Juno-lydsporet.

90. Do you ever wonder «what if»?
Det hender nok. Dessverre.

91. Do you ever fall for «the wrong» guys?
Nei. Eg står inne for det eg har gjort på den fronten.

92. Who is in the picture frame closest to you?
Dårleg med innrama bilder på jobb, gett! Det næraste portrettet er rep-leiars bilde av dronning Sonja i gul kjole.

93. What was the last note you scribbled on a piece of paper?
"Ring xxxxxxx etter 14.30" Jobbrelatert, så klart

95. What is your favorite board game?
TP.

97. When was the last time you attended a party?
Var i middag ei stund utover lørdag, og kom meg visst aldri på den andre festen eg også hadde planlagt same kveld.

98. Who is your favourite car?
Ein eg slepp ha ansvar for.

99. What is the best hotel you have stayed in?
Eg er ikkje så god på hotell, i grunnen. Sparar som regel pengane til andre ting. Men den fengselsliknande cella mi i 40 grader pluss i Kolkata var noko for seg sjølv.

100. Who was the last person to do something extra special for you?
Lyslugg.

Min mann

2008-02-14T13:11:00.001+01:00

Eitt ord: ENDELEG

Etter mørket

2008-02-13T01:35:00.000+01:00

Eg jobbar kveld igjen. Eller natt, er det vel når klokka har passert halv to. Og eigentleg har eg ikkje det heilt store på hjartet. Er ikkje heilt på topp for tida, surrete og ukonsentrert og utålmodig. Annig, som det heiter på jærsk, kriblete og forvirra, ute av stand til å fiksa situasjonen. Ordna opp.

Og eg veit at det er litt kvasi, men akkurat no er det eit sitat av denne typen som best fangar koss det er:

"We're lonesome and small and we know not what we do, only that we're obliged på God or nature to bathe, dress, eat and keep doing it"

Sitatet er henta frå Walter Kim si melding av Haruki Murakamis After Dark i New York Times. Det er ei bok som også handlar om natt og nattestemning, som er blåstemt og halvmelankolsk utan eigentleg å vera det heller, og som på nokre vis oppsummerer kor eg er akkurat no. Ikkje at eg har tenkt å ta turen innom nærmaste love motel - meir dette at det følest som eg kunne. Eller burde, til og med...

Utan at akkurat det gir stor meining, eg ser det.

Dusør!

2008-02-12T14:13:00.000+01:00

Er det nokon som har funne ein hjerne i det siste? Medium storleik, middels godt brukt, tilhøyrande kvinne på 31? Mest truleg mista på strekninga Gamlebyen - Sentrum i Oslo, før eller like etter juletider.

Eg kan nemleg ikkje finna min, og byrjar å få bruk for han igjen etter månader med surr og vas og tull og tøys og ein absolutt komplett mangel på initiativ og konsentrasjon.

Dusør ved levering.

Takk!

Tenåringsgraviditet? Jatakk!

2008-01-29T20:05:00.000+01:00

I serien "-lin legg lista lågt men skriv i alle fall noko", kan eg i dag presentera...

--- trommesolo ---

ein film!

Meir konkret fire gongar Oscar-nominerte Juno, som har førpremiere i Oslo på Gimle filmfest lørdag, og sikkert kjem på vanleg kino ei veke eller to etter det.

Søt film!

Temaet - gravid tenåringsjente som vurderer abort men feigar ut - høyres kanskje ikkje så komisk ut, men det er det. Mest på grunn av herlege ordspel - høyr for all del på det dei seier i staden for å lesa tekstane! Dessutan er lydsporet nydeleg - eg har planar om å kjøpa CDen så snart eg rekk innom ein platebutikk.

Her er traileren:

... og her er ein av songane. Ikkje favoritten min, men representativ for sjangeren:

Ny start

2008-01-24T21:34:00.000+01:00

Ok, då har eg bestemt meg. Det blir blogg i 2008 også.

Så mykje kan eg lova.

Men det eg ikkje lovar, er hyppige oppdateringar, morosame postar, spanande tema og kloke betraktningar.

Seriøst. Eg har tenkt litt på det dei siste par månadane, på kvifor eg ikkje hadde så lyst å skriva lenger, og kvifor det gjekk lenger og lenger mellom kvart innlegg, og har kome fram til at eg på ein eller annan måte følte at det heile blei for "ambisiøst". Ikkje fordi andre nødvendigvis forventar så mykje av meg, men fordi eg byrja å gjera det sjølv. Gradvis hadde ein del av meg byrja å skjemmast over klassiske lin-postar av typen "no er det natt og eg sit her aleine og jobbar", og syntest eg burde spara meg til eg hadde noko anna, mykje meir interessant å fortelja. Helst noko med bilder, og linkar til spanande og morosame nettstader som byggjer opp under poenget.

Men det er jo ikkje sånn det fungerer!

Dess høgare lista ligg, dess vanskelegare blir det å seia noko som helst. Og dess mindre ein seier, dess høgare er terskelen for å opna munnen igjen. Dårleg sirkel, mao, og den skal eg no bryta.

Men ikkje forvent store ting, okei?

2007

2007-12-20T21:24:00.000+01:00

Det har vore eit roleg år på bloggefronten. Men oppsummera kan eg i alle fall gjera, i år som i fjor og i forfjor. Spørsmåla er dei same som sist. Eigentleg ein del av svara også.

1. Kva gjorde du i 2007 som du aldri har gjort før?
Innstilte meg på rein frilansing. Det var ei krevjande men lærerik erfaring, sjølv om ting ikkje blei som eg frykta då eg var på det mest vettskremte.

Haldt bryllupstale, til og med for bror min (og akkurat han håpar eg jo eg slepp å halda bryllupstale for igjen!)

Byrja i blandakor - som sopran(!) - etter å ha sunge alt til og med vidaregåande.

Fekk viljen min, og opplevde stor, men kortliva glede av den grunn, og desto større sorg etterpå.

2. Haldt du nyttårsforsetta dine? Vil du laga nye?
No driv eg framleis med ønske, ikkje forsett. Og nei, eg fekk dei ikkje. Men eg ønsker framleis, begge tinga.

Og alle forsett og tankar om intensjonar om å "jobba mindre" og "setja grenser" og "i alle fall ikkje sitja heile natta" og bla bla bla, går jo alltid åt skogen, så det har eg slutta med. Så det så.

3. Ble noen som står deg nær mor eller far?
Ja! Den næraste no nettopp. Fine, fine, babyen!

4. Døydde nokon som stod deg nær?
Ja. Svært svært nær. Og det er framleis så trist at eg ikkje har orka å prata stort om det. Eit stort, ømt, blødande sår.

5. Kva land har du besøkt det siste året?
Februar: Danmark
Mars: Zimbabwe, Zambia, Russland (Moskva)
August: Sverige
November: Marokko, Spania (Madrid)

Førstegongsbesøk i kursiv, noko som gir følgande kart:

6. Kva ønsker du deg neste år som du har sakna?
Fast jobb. Bombe, I know.

7. Kva datoar i 2006 gløymer du aldri, og kvifor?
3. og 24. november: høgdepunkt med kvart sitt forteikn.

8. Kva er det største du har oppnådd i år?
No blei det mykje jobbmas her, eg veit. Men faktisk - det lettast målbare i år er at eg har hatt jobb heile året...

9. Kva var din største nedtur?
24. november.

10. Har du vore sjuk eller skada?
Ja. Turistmage for første gong dei siste par dagane i Marokko, og dermed nokså ei nokså punktert oppleving av Madrid.

11. Kva var ditt beste kjøp?
Billettar til Afrika, det sørlege i påska og nordlege i november.

12. Hvem fortjener din hyllest for oppførselen sin?
Kjære, nære venner. Gode, varme Lyslugg, som klarer å tru på meg når eg tvilar sjølv.

13. Kven sin oppførsel gjorde deg nedstemt/lei deg?
Dei overordna på min noverande arbeidsplass.

14. Kva gjekk mesteparten av pengane dine til?
Som vanleg når eg får det spørsmålet, tenker eg "hm, pengar? Brukar eg pengar då?" Så det er vel leige, mat, kvardagslege ting igjen. Dessutan billettar til Afrika.

15. Hva gjorde deg veldig veldig veldig oppspilt og glad?
3. november.

16. Kva song vil alltid minna deg om 2006?
"Love will tear us apart" med Joy Division. Apropos ingenting, i grunnen.

Dessutan herlege, herlege Richard Hawley:

17. Samanlikna med denne tida i fjor, er du...
a. Gladare eller tristare? Litt tristare
b. Tynnare eller tjukkare? Om lag som før, trur eg. Går litt opp og ned i løpet av året, det der.
c. Rikare eller fattigare? Bittelitt rikare, trur eg nok.

18. Kva skulle du ønska du gjorde endå meir av?
Spontane kulturelle og kulinariske opplevingar, som uplanlagt frammøte på Litteraturhuset eller kafe eller kva som helst.

19. Kva skulle du ønska du gjorde mindre av?
Lurte på om eg har jobb neste månad. Per no er eg avklart ut januar. Wow. Fem heile veker!

20. Korleis vil du feira jula?
Heime på Jæren saman med mor, far, Lyslugg, Bror, Brors kone, Lyslyggs mor og Lysluggs søster(!) Sporty av dei to sistnemnte å takka ja til invitasjon - mora har truffe foreldra mine ei gong, men ikkje bror min og kona hans, medan søstera har truffe far såvidt men ikkje mor.

21. Vart du forelska i 2007?
Ja. På ein måte.

22. Kor mange one-night stands hadde du?
Ingen, så klart.

23. Kva var favorittprogrammet ditt på TV?
I fjor skreiv eg at eg ikkje hadde fått med meg stort, men at "Dawson's på devede er den klare vinnaren når det gjeld boksglaning - sjølv om me framleis ikkje er komne lenger enn sesong 2". Vel, no er me på sesong 4, og det seier i grunnen det meste om kor "mykje" TV me ser...

24. Hatar du nokon no som du ikkje hata på denne tida i fjor?
Nei. Hat er ikkje mi greie.

25. Kva bok er den beste du har lese i år?
Oj! Vanskeleg!

I utanlandsk klasse trur eg det må bli "Montecore, en unik tiger" av Jonas Hassan Khemiri, "Special Topics in Calamity Physics" av Marisha Pessl, "The Time Travelers Wife" av Audrey Niffenegger og "Den kommende verden" av Dara Horn som tek prisane.

I norsk blir det "Vinterbarn" av Oddmund Hagen, "Andvake" av Jon Fosse, "von Aschenbachs fristelse" av Jan Jacob Tønseth, "Borte en vinter" av Heidi Marie Kriznik og "Hässelby" av Johan Harstad.

For eksempel.

26. Kva var årets beste musikalske oppdaging?
Joy Division og Arcade Fire - årevis etter alle andre, så klart. Og Haddy N'jie! Fine fine dama.

27. Kva ønska du deg – og fekk?
Afrikaturar! Andre fine reiseopplevingar. Pustehol med venner og kjærast. Langsam tid.

28. Kva ønska du deg – og ikkje fekk?
Fast jobb. Igjen.

29. Kva var årets beste film?
Tja... Eg har då vitterleg vore på kino ganske så mange gonger, men hugsar sjølvsagt ingen titlar. Ikkje som "beste", i alle fall.

30. Kva gjorde du på fødselsdagen din?
Det veit eg ikkje, for den er om to dagar, på lørdag. Men eg skal i alle fall vera på Bryne! Og slappa av!

31. Kva enkeltting har gjort året mykje meir tilfredsstillande?
Tja... vettkje heilt eg. Har stor tru på mobiltelefonen eg veit eg får i fødselsdags- og julegåve om nokre dagar - tenk å ha ein telefon som ikkje konkar ut pga flatt batteri etter to minutts samtale! Men det blir jo for 2008. Og "tilfredsstillande"? Vel...

32. Korleis vil du beskriva klesstilen din?
Som i fjor og året før. Mykje t-skjorter og dongeribukser, ispeidd ein del skjørt og eit par kjolar. Lite sandalar og singletar grunna våt våt sommar.

33. Kva har halde deg i mental balanse?
Hehe. Det var den der definisjonen av "balanse" som kanskje er litt ute. Trur ærleg tala ikkje dette har vore mitt mest "balanserte" år. Men takk til alle som held ut med meg lell!

34. Kva for ein kjendis likte du best?
Svarar som før nokon av dei eg lika å intervjua: Arne Næss sr., Haddy N'jie og Ingrid Bolsø Berdal. "Kjendis"-statusen kan andre avgjera.

35. Kva i politikken har opprørt deg mest?
Klimakløner på andre sida av Atlanteren. Og her heime.

36. Kven saknar du?
Den eg kunne vore.

37. Kven var den beste nye personen som kom inn i livet ditt?
Den nye teatervenninna mi.

38. Fortel ein viktig livsvisdom du har lært i år?
Det er ikkje alt ein kan vera flink i. Av og til er det heilt andre makter som bestemmer, og det er ingenting, absolutt ing-en-ting!, å gjera med det anna enn å grina til ein er tom og koma seg vidare.

Til å vera såpass smart, synk sånne ting oppsiktsvekkande seint inn hos meg.

39. Ein songtekst som oppsummerer året.
Hold me
Just tonight
Sleep will tend me
Save me
From lonely hours
There's so many
And I won't get any sleep tonight

Frå "Valentine" - Richard Hawley

Årskavalkade:
Gå i bloggoversikta di og finn den første postingen i kvar månad i 2006. Post den/dei første setningen/ane i kvart innlegg. Summen av disse utgjer årskavalkaden din.

Januar: "Eg kan bare innrømma det først som sist, at det der forsettet mitt om å jobba mindre i 2007 enn i 2006, allereie er ein vits."

Februar: "Eg har jobba døgnet rundt siste tida, men no er eg tilbake. (Bank i bordet!"

Mars: "Februar 2007 vart visst den dårlegaste månaden i denne bloggens korte historie. Og mars ser ikkje så fælt mykje betre ut så langt."

April: "Du veit at du er heime i Norge igjen i det du vandrar gjennom ankomstområdet på Gardemoen og lukta av landets nasjonalrett står imot deg

Mai: "Jada, jada, eg lovar og lyg, om bilder og oppdateringar og afrikasoger og, sidan sist, moskvaeventyr."

Juni: "Eg sit på kontoret, som har vore Husgjestens soverom den siste månaden og skal vera det ei dryg veke til, og prøvar å skriva ferdig noko med deadline i morgon tidleg, medan eg fungerer som levande oppslagsverk og ordbok for dei på stova."

Juli: "Eg ryddar. Gjenstridige boksar som har overlevd i oversette hjørner sidan flyttinga førre sommar, klede inn i nymonterte trådkorger, og - som alltid - bøker bøker bøker inn i hyllene"

August: "Dette blir kjapt, for om få minuttar kjem allerkjæraste Lyslugg, som har vore vestpå i over to veker, endelig tilbake til meg, og det har eg gleda meg til lengelenge"

September: "Eg har nett drukke ein kopp rooibos-te 'with black tea and spice flavour'. Er ikkje det litt rart?"

Oktober: "Det er med blogging som med trening - fell ein ut av det, er det tungt å ta det opp igjen."

November: "Det var dette med denne jobbinga. Ikkje verdas mest interessante emne, eg veit, eg veit."

Desember: "Boomen frå i fjor har løya litt, men også i år kjem det småfolk til. Dette prakteksemplaret, med jærfar og tromsømor, kom på termindato"

Kven vil du utfordra?
Ingen. Også som vanleg.

Og med det vender eg tilbake til overtidsjobbinga. Kveldens mål er å vera ferdig før midnatt. Wish me luck!

Nattskiftet igjen

2007-12-11T03:39:00.000+01:00

Så mykje for dei «rolege desemberdagane» eg hadde sett føre meg i år.

Sit med frilansgreie eg burde hatt ferdig i går, og som i alle fall må vera ferdig til i morgon, og sparkar meg sjølv hardt i leggen fordi eg tok på meg ekstraarbeid når eg hadde meir enn 100% frå før, eg som for ei gongs skuld skulle nyta førjulstida.

På den andre sida har det skjedd mykje kjekt i det siste og, altså! Adventskonsert med koret første søndag i advent, julefest med herleg mat hos venninne lørdag, julekakebakeverkstad med fullt hus og stormande jubel heile gårsdagen til ende (altså søndag, 14-24) heime hos oss, og gløggdrikking og aleinesurring og trening innimellom- i alle fall så godt det let seg gjera mellom ekstrajobbing meg her og overtid meg der.

Denne veka vert det julefest onsdag, babybesøk og venninneøldrikking torsdag, og hyttetur til Finse fredag til søndag.

Puh!

Og med det vender eg tilbake til det faste programmet: Nattejobbing.

Ny baby i gjengen!

2007-12-03T16:23:00.000+01:00

Boomen frå i fjor har løya litt, men også i år kjem det småfolk til. Dette prakteksemplaret, med jærfar og tromsømor, kom på termindato (punktlig frå første stund!) 30. november.

Velkomen til verda, søta! Blir stas å treffa deg live!

A. S. II

2007-11-29T14:18:00.000+01:00

Eg er tilbake frå Marokko etter to herlege veker, og har både bilde og anna snadder eg kan dela når eg bare kjem så langt. Men først ein ny kortrapport frå Anonyme Sjokomane:

Med unntak av om lag ein halv Ritter Sport innkjøpt av Lyslugg og fordelt over feriens tre første dagar, går det fint. Veldig fint. Har verken kjøpt eller hatt spesielt lyst på sjokolade, og føler meg veeeeldig flink.

Jeee! Flink!

Målpassering

2007-11-09T17:39:00.000+01:00

Fy flate.

Er det greit at eg skryt litt av meg sjølv, eller? Bare litt?

Okei då, masse.

For eg har vore så flink å jobba! Kjempeflink! Sidan onsdag forrige veke har det vore minst 13 timars innsats kvar dag (utanom søndag, kun 9 då) for å rekka over alt eg hadde teke på meg (pluss ein drøss ting eg ikkje huska å skriva opp då eg laga lista). 9-5 i den vanlege jobben, kveldsskift i den andre, ikkje i seng før tidlegast klokka to nokre av nettene - oftare nærare halv fire-tida. Igjen og igjen og igjen.

Og no er eg sliten, så klart. Men også glad. Eg klarte det!

Har dessutan vore i samtale med ei magasin om mogleg frilansing framover, utan eigentleg å føla så mykje om kor bra eller dårleg det gjekk, og så på bånn gass blodsmak-i-munnen-trening. Har ordna praktiske ting i forhold til ferien (FERIE!) me dreg på i morgon og to veker framover, og skal no sjå om eg orkar å kikka på søstera til Lyslugg si bacheloroppgåve.

Men no er det skjerpings framover. To veker ferie (FERIE!!), så er det slutt på sånn dobbeltbooking. Det er ikkje forsvarleg å jobba så mykje og gjera så få andre, kjekkare ting. Eigentleg ikkje i korte periodar, og definitiv ikkje i lengre.

Dermed: 10. november startar det nye, rolege livet! Bli med, bli med, på kafeturar og kinobesøk og tedrikking heime og lesing av bøker under pledd i sofaen! På turar ut i naturen i dagslyset i helgene, og innandørs trening i vekene! På skikkeleg mat og fine opplevingar og god god tid.

Ah! Dette kan bli bra!

PS: Så langt greier eg det med sjokoladen også!
PPS: Forresten har eg sikra meg eit fulltidsvikariat ut året, og pustar litt rolegare av det

A.S.

2007-11-06T13:17:00.000+01:00

- Hei. Eg heiter Lin, og eg er sjokoman.

- Hei Lin!

- Det er no tre dagar sidan sist eg åt sjokolade.

- *Applaus*

- Men det går ikkje ein dag utan at eg tenker på det.

- Hald ut, Lin! Du klarar det, Lin! Ta livet ditt tilbake, Lin!

- Takk for støtta. Eg skal prøva. Hardt.

Sukk...

Som to dropar

2007-11-05T14:18:00.000+01:00

Hm. No har eg fått ikkje ei, men to meldingar frå meir eller mindre perifere kompisar som vil eg skal sjekka ut denne videoen:

Ingen av dei kjenner kvarandre, men begge hadde same poenget, her formulert av den eine: "du bare MÅ se, for du er KLIN lik hu dama i videoen!"

Så om nokon lurar på koss eg ser ut, ligg fasiten her. Plystra kan eg også.

Ikkje akkurat 9 til 5...

2007-11-02T17:54:00.000+01:00

Det var dette med denne jobbinga. Ikkje verdas mest interessante emne, eg veit, eg veit. Men det er ofte når det tårnar seg opp som no, når eg burde bruka all energi på å jobba og få kryssa ting av lista, at eg får lyst å blogga. Eine og aleine for å klaga mi naud, så klart - it's my party and I'll cry if I want to og sånn. Det er jo min blogg...

Dermed er det på tide med ei liste igjen, av den typen eg har laga før, første gongen skulle eg til Tunisia, andre gongen då eg skulle til India.

No skal eg til Spania og Marokko (hurra!) - avreise lørdag 10. november, heimkome fredag den 23. Gler meg enormt, til Gibraltar og Casablanca og Fés og Marrakesh og kanskje kameltur i ørkenen og fri fri fri.

Men først er det jobb som må gjerast. Sidan eg blei kasta ut der eg ønska å vera, og blei frilansar, har eg nemleg (surprise, surprise!) teke på meg meir arbeid enn eg burde. Syns liksom ikkje eg kan seia nei heller, i denne fasen.

Dermed treng eg å sortera litt i toppen no:

Før avreise må eg:

* ~~gjera ferdig ekspertsak, jf hovudtema (KA)~~ - Så godt som i boks tysdag kveld, ferdig onsdag
* ~~finna case til anna temasak, case (KA)~~ - Puh! Endeleg! Avtale torsdag kveld i Sandefjord i boks
* ~~skriva ut rep'en basert på caset (KA)~~ - Levert fredag 14.00
* ~~helst skriva ny rep om barn etc, jf respons på tidl. sak (KA)~~ - Vekkdelegert, hurra!
* ~~faktasjekka og vera med på deskinga av allereie levert stoff (KA)~~ -Fortløpande
* ~~intervjua 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10~~ red'ar for tekstar om deira verk (forlaget) - Siste i boks onsdag ettermiddag
* ~~skriva 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15 tekstar basert på intervjua (forlaget)~~ - Siste sendt natt til fredag kl 02.15
* ~~gå gjennom 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 15 tekstar med forlagsdame, laga endeleg versjon (forlaget)~~ - Løpande kontakt, endeleg versjon ok natt til fredag
* ~~komplett språk- og innhaldsvask på katalog (forlaget)~~ - Sendt natt til fredag kl 02.45
* ~~lesa og anmelda utanlandsk roman, 373 sider (avisa)~~ - Meldinga sendt mandag, kl 00.25
* ~~lesa og anmelda norsk roman, 90 sider (avisa)~~ - Meldinga sendt tysdag, kl 00.45
* lesa og anmelda dokumentarbok , 312 sider (avisa) - Bør prata med red. om denne. Går neppe...
* ~~skriva (kort?) arbeidsprøve for å auka sjansen for framtidig frilansoppdrag (magasin)~~ - Møte fredag kl 15, wish me luck!

Sidan eg er tilsett 100% i KA og forlaget reknar sitt oppdrag som 100% for ei veke, har eg 200% jobb no. Pluss ca 25?% som bokmeldar.

Hm. 225% altså.

Det skal bli greit med ferie etter denne veka...

Å joda, absolutt noko

2007-10-31T22:28:00.000+01:00

Nemnte eg at eg har fantastiske venner? Eg gjorde det, sant? For det bør nemnast, igjen og igjen.

* Ahem. Drumroll, pleeease: *

Vennene mine er BEST! Betre enn det! BESTAST!

Koss skulle eg elles fått meg billett til Kent-konsert, kanskje? Eg, som knappast hadde fått med meg at dei skulle til Oslo ei gong før billettane var vooosj vekk?

Enter venninne med forbindelsar, og vips! Billett likevel!

Hipp hipp hurra!

Ingenting
Först kom ingenting
Sen kom ingenting
Sen kom ingenting
men ingenting är (ingenting, inget, inget)
De jävlarna tog oss
en efter en
De ljög och bedrog oss
med sanningen
De jävlarna tog min älskling där
Från krönet av kullen kan jag se
min förlorade värld

Jag ska göra nånting
Jag ska slå er med häpnad
Gå över en gräns
Jag ska bryta mig ut
Jag älskar dig så
som att vara beväpnad
Och under belägring kan jag skjuta dig ut

Ingenting
Först kom ingenting
Sen kom ingenting
Sen kom ingenting
men ingenting är (ingenting, inget, inget)
De jävlarna tog oss
en efter en
De ljög och bedrog oss
med sanningen
De jävlarna tog min älskling där
Från krönet av kullen kan jag se
min förlorade värld

Where's Tino?

2007-10-30T21:59:00.000+01:00

Eg veit at eg pusha ein artikkel frå New York Times i går også, men klarer ikkje dy meg i dag heller. Eg meiner, les:

To claim that “My So-Called Life” is great, watershed television is to say something so firmly ingrained in the conventional wisdom that it hardly bears repeating. The series brought us the experience of adolescence outside the bounds of artifice, peril and pathology that had provided the context for nearly every other depiction of teenagers on television. Here what it meant to be 15 was not to discover that you suddenly had to raise your 6-year-old sister or that you might be pregnant with twins but merely that you suffered everyday indignities: overhearing people talk behind your back, the plop of a grim-looking lump of mashed potatoes on a pallid cafeteria tray.

“My So-Called Life” took us deeply inside the head of a decidedly middle-class girl whose grievances with the world were confined to an aching crush, the wish that her mother wouldn’t insist on well-balanced meals and her belief that social studies ought to be less boring. [...]

The great postwar novels of adolescence deal with innocence lost; “My So-Called Life” deals with innocence sustained, but it offers a no-less-illuminating view of what it is to be young because of it.

Ja!

Sidan eg har verdas beste venner, fekk eg DVD'ane til jul allereie i fjor, og sett fleire av episodane fleire gonger. Dessutan lånt ut til venner, og slik delt godbitane (ah, Jordan Catalano, aaah!) med fleire. Men dei som ikkje er så heldige, kan no kjøpa sine eigne, i ein kjekk liten boks. HosPlatekompaniet, f.eks.

Hurra!

Det einaste som er dumt, er at det bare blei laga 19 episodar...

God, betre, vinnar

2007-10-29T13:14:00.000+01:00

Då er var yngre, trudde eg det var viktig å vera god på skulen. Ikkje bare god heller, men best. Best i klassen, definitivt, og eigentleg best på skulen i same slengen.

«Best» betyr best karakter. Logikken er sånn, at om du har vist det èi gong at det går an å få 6'ar (eller S før det) på ein prøve, så betyr det at du bør få 6 alltid på prøvane i det faget, og til slutt 6 i standpunkt og på vitnemålet. Gjer du ikkje det, betyr det at du er dårlegare enn deg sjølv, og det er faktisk ikkje akseptabelt. Kva blir det neste då, liksom? 4'ar?!?

Det var ingen som hadde fortalt meg dette. Eg hadde funne det ut heilt sjølv at det var slik ting hang saman. Så var det heller ingenting å prata så høgt om. Eg fekk mine 6'arar, trente symjing 20 timar i veka, song i kor og jobba som badevakt. Las bøker og gjekk på kino, og gjorde det som er venta av ein tenåring i heimen.

Alt utan problem. Eg var sliten, så klart, men kven er vel ikkje det? Truleg jobba eg uansett mindre enn mange andre gjorde for mykje dårlegare resultat.

Kanskje gjekk det greit nettopp fordi eg i alle fall oppfatta det som sjølvpålagt press. Det var ikkje lærarane som sa at eg måtte jobba hardare, strekka meg lenger, at bare 6'ar var godt nok. Ikkje mor og far, ikkje andre slektningar, ikkje venner eller kjente. Det var eg. Eg forstod jo at gode karakterar gir ein slags type prestisje, men også at gode skuleresultat i sosialdemokratiske Norge også var noko litt suspekt. Noko sært, i grunnen, og eit mogleg hint om uvanleg velutvikla evne til smisking.

Så når eg les denne artikkelen i New York Times i dag, om rektoren på ein prestisjetung amerikansk vidaregåande skule i eit betre strok av Boston som går ut og seier at elevane er under for mykje press - så mykje at dei blir stressa - så prisar eg meg glad og lukkeleg over at eg tilfeldigvis blei fødd i Noreg, ikkje USA.

Nettopp fordi eg veit så enormt godt kva han snakkar om. Eg huskar eg tenkte på det også då eg var i USA, både som 16-årig high school-elev og som 22-årig student. At «dette systemet, det er skapa for sånne som meg. For vinnarane, dei som klarer å oppretthalda eit A+ average og make honor roll samtidig som dei er flinke i idrett, driv på med musikk og helst involverer seg eit par andre aktivitetar også i tillegg til jobb. Community service og slikt.»

Det var fleire av typen på den high school'en eg gjekk på. Stephanie, for eksempel, som var anchor på det direktesendte morning showet som gjekk ut i alle klasseromma før skuledagen starta (=høg populærfaktor), kaptein på tennislaget (=individuell idrett), solist i show choir (=det mest prestisjefylte koret), solodansar i ein musikal eg har gløymt namnet på (=sceneutstråling!), og med på dean's list som ramsa opp dei ti prosenta av elevane som hadde høgast karaktersnitt. Som fekk eittelleranna stipend til eittelleranna prestisjefylt universitet - eg har gløymt kva for eitt – (men det var ikkje Columbia, eg huskar ho var lei for det), og sikkert graduated med dei beste papira derifrå.

Pluss ein heil skokk andre, gutar og jenter, som klarte den balanseøvinga det er å vera best. Best på skulen, best i idrett, best i musikk, best i spirit, best i alt. Sikkert best i karriere og familieliv også, når dei kjem så langt.

No er det som kjent sånn i USA, at ein kjem langt med å vera skikkeleg god i èin ting også. I alle fall om den tingen er idrett, helst ein av dei mest prestisjetunge (football, basket, baseball, hockey). Men der som her, kjem ein lenger om ein er god i fleire. Oftast mykje lenger.

Hadde eg vore amerikansk og gått på skulen i NYT-reportasjen, hadde eg sikkert fnyst av den blaute rektoren, som vil sy puter under armane på middelmådige studentar. «Eg treng ikkje avslapping, eg klarar meg heilt fint» ville eg sikkert tenkt - og på eitt plan hatt rett. Eg trur nemleg eg hadde takla det heilt fint, det amerikanske systemet. Presset. Trur eg har rett i at sånne system som passar fint for sånne for meg, og at eg kunne blitt ein einar - a winner - i det. Eg har dessutan skikkelege foreldre som garantert hadde spara pengar til universitetsutdanninga mi - framtida ville vore sikra, med og utan scholarships. Helst med. Alt eg hadde trunge å gjera, var å halda oppe dampen frå vidaregåande. Ikkje bruka studietida på å finna ut at det eigentleg ikkje er så himla viktig å vera best, slik eg faktisk gjorde.

Men ville eg vore lukkelegare av å vera ein amerikansk vinnar? Neppe. Klokare? Trur ikkje det, heller.

Ein kan seia mykje om det nordiske likskapsidealet, og eg skal vera ein av dei første til å innrømma at eg brukte sikkert 75% av skuletida mi på å kjeda meg halvt i hel fordi stoffet var for lett og progresjonen for sakte. Men det har absolutt sine verdiar som er verdt å ta vare på.

Forståinga av at menneskeverd ikkje kan målast i karaktertal, for eksempel.

Long lost friend

2007-10-28T19:08:00.000+01:00

Det er med blogging som med trening - fell ein ut av det, er det tungt å ta det opp igjen. Det er så mange ting eg gjerne skulle skrive om, gjerne skulle fortalt, men så orkar eg ikkje fordi eg då også må ut med forhistoria, og det gidd eg ikkje.

I staden skal eg fortelja om noko av det finaste som har hendt meg på lenge. Det skjedde i går tidleg, då eg fekk ein mail. Dvs, mailen var frå natt til lørdag, norsk tid, men eg las han altså i går morges, før frukost og joggetur på Ekeberg. Slik såg den ut:

[Namnet mitt],
Were you an exchange student at Webster High School? If so, I don’t know if you remember me. If not, I’m sorry to bother you.
Best, [Namnet hennar]

Gjett om eg var! Og gjett om eg huskar henne! Den tynne, rare, jenta som sat rett framfor meg i psykologi, og som eg hadde gym saman med annankvar dag. Ho som skreiv alle notata sine med STORE bokstavar, for "det er det kreative folk gjer", og som lærte seg norske barnerim og "eg hatar gym" utanat. Jenta som i dag, viser det seg, er gift med ein franskmann og mor til ei skjønn jente på snart to år.

Wow. At det er mogleg, 13 år etter forrige møte! Me har maila fram og tilbake heile helga, like boblande sjokkglade begge to, over at me fann kvarandre. Ingen av oss hadde eigentleg venta det, så gleda er desto større.

Plutseleg er eg tilbake til upstate New York, landet ved dei store innsjøane ved grensa til Kanada, kor det snødde metervis om vinteren og me derfor fekk fri frå skulen, snow days, rett som det var. Til gule skulebussar, sal av donuts til frokost, til rare tullefag og amerikanske highschoolklisjear og alle ting for første gong. Til første gongen eg smaka brownies, smaka bagels, smaka så mange ting. Til dei første skikkelege skuleballa, første bussturane til korfestival i Boston og musikalbesøk i Toronto, første forståinga av at eg kan vera akkurat kven eg vil, for her er det ingen som kjenner meg frå før. Første gong i New York City, første Halloween, første jul heimefrå, første sååå mange ting.

Som regel når eg lengtar til USA (og det gjer eg jo ganske så ofte), er det Seattle eg vil til. Men no kom eg liksom på upstate NY også. Dei store hagane i suburben, fulle av badebasseng og svartgrå ekorn og ungar og grillande fedre. Køyringa til symjetrening, med I'm a loser baby so why don't you kill me på anlegget og pit stops på Taco Bell og Wendy's. Symjestemna over heile delstaten, kor foreldra til Sarah, mormonane, insisterte på at eg skulle ligga gratis på deira rom, og mora Anne ønska at også eg var dottera hennar. Til den søte vertsfamilien som gjorde alt for at eg skulle ha det bra sjølv om dei totalt mangla evne til sjølvrefleksjon og forståing for at andre folk med andre meiningar også kan vera bra menneske.

Og det er sjølvsagt litt melankolsk, all denne mimringa, for kva har vel ikkje gått tapt av ungdommelig uskuld og overmot sidan 1994? Men mest er det godt. Godt å vita at det fortida skjedde. At ho sette spor i meg. Og at eg sette spor i henne. At det faktisk finst folk der ute som deler minne frå Webster, NY, skuleåret 1993/94.

At eg ikkje er aleine. Ikkje med det heller.

Opptur

2007-09-21T16:09:00.000+02:00

Eg er ikkje bare trist, altså. I dag har eg for eksempel fått øl og chips av reportasjeleiinga på jobben, i arbeidstida, og ledd masse av alt mogleg.

Av denne, for eksempel:

God helg, folkens!

Flink? Pøh!

2007-09-17T15:05:00.001+02:00

Så er det ti dagar igjen på jobben. Eigentleg nærmare ni, om ein skal vera nøyaktig. Ikkje at det merkest, anna enn at sjefen i dag sa at "vel, dette er jo den siste uken din her!", og så rodde seg inn i eit halvhjerta surrete innlegg om kor fint det var at eg skulle vera lengre og bladibla då han fekk vita at nei, det er faktisk to.

Tryggleik to heile arbeidsveker fram i tid, tenk det!

Kikkar meg sjølvsagt rundt etter andre jobbar. Dei er som regel langt vekk, geografisk eller tematisk. Eller begge. Var nett på intervju for ein jobb eg ikkje vil ha, men har lyst å få. Uinteressante oppgåver, perifere i forhold til noverande framtidstankar, men ordna forhold og sikkert grei løn og alt det der. Ein jobb å få ungar i. Hadde vore fint å vita at eg kan få sånne jobbar sjølv om eg ikkje har lyst på dei.

Tilsetjingsstoppen i Dagbladet og NRK er uttalt og offentleg. I VG, Aftenposten, Dagsavisen, Nationen, Vårt Land, Klassekampen og andre aviser er han det i praksis - vikarane på dør, innstraming og nedskjering. "Joda, men du FÅR jo noko, du er jo så FLINK" seier folk - som om det har noko med saken å gjera. Det nyttar ikkje å vera flink om der ikkje er jobbar å få.

Er veldig klar over at eg sutrar no.

Eg er bare litt sliten av å høyra på folk i andre bransjar - folk som klagar over at dei "bare" får "korte" vikariat på eitt år om gongen (eit heilt ÅR!), og faktisk har hatt TRE vikariat før dei fekk fast jobb som 25-åring. Og at det bare er SÅ dårlege forhold - sist veke jobba dei FEM timar overtid (til skikkeleg løn og med moglegheit for avspasering!), og når dei tar ferie (ferie!!), må dei jobba SÅ mykje etterpå, osv osv osv. Eg har så enormt lyst å seia frå, setja i perspektiv, klaga mi nød. Men gjer det sjølvsagt ikkje.

Kall meg gjerne sur. Men eg er altså mest trist.

Ingen stopp. Tvert om!

2007-09-06T22:29:00.000+02:00

Og sidan eg framleis sit her på jobb og bloggar om trivielle ting medan eg gjer meg heilt ferdig med dagens dont, kan eg vel kosta på meg ein liten godbit til. Nemleg....

(tromtrommelitrommlommmtrommesolo)

Melkesjokolade med non stop!

To av favorittane mine! Saman! I same plata! På likt! Halleluja, eg trur det faktisk fins ein gud. I alle fall ein sjokoladefe eller noko.

Det er så nytt at ikkje eigong Freia sine mjølkesjokoladesider har klart å få det med seg, men nam nam, det har eg!

Jummi!

Rødt er det nye svart

2007-09-06T18:43:00.000+02:00

Eg har nett drukke ein kopp rooibos-te "with black tea and spice flavour". Er ikkje det litt rart? Som Solo med colasmak, liksom?

Teen - "urtete med kryddersmak" på norsk - var for øvrig grei nok. Han smakar om lag slik India luktar, av ingefær, kardemomme og litt kanel. Eg manglar bare eit lass sukker og ein solid støyt h-melk, så blir det så autentisk som det kan få blitt.

Dommens dag

2007-08-29T22:04:00.000+02:00

Dagens finaste melding:
(på mail frå pressekontakt, klokka 14.29)

"tullevikariat er dumt. håpar det ordnar seg. du er bra for [avisa]"

Dagens kjipaste melding:
(på sjefens kontor, klokka 15.20)

"Jeg kan gi deg et vikariat ut september. Etter det er det slutt"

Så det var det.

Eg har jo visst det. Eg trudde eg var førebudd på det kunne skje. Eg innbilte meg eg hadde kontroll.

Og eg tok feil.

Feil. Feil. Feil.

Kor er holet ein kan gøyma seg i når ein treng det?

Bli ny

2007-08-27T22:16:00.000+02:00

Sidan sist har eg klypt av meg cirka 15 centimeter hår.

Det anbefales.

Frisøren hadde fullstendig panikk og trudde eg var den nye Britney Spears eller noko.

Men det var eg ikkje. Fint, blei det!

Det som tel

2007-08-22T01:01:00.000+02:00

Så står du der då, på ein av desse forlagsfestane. Og du pratar litt med den eine og meir med den andre, bokryggar og bylines og folk du aldri har møtt og kjem til å gløyma heilt til også dei hoppar fram frå ein bokrygg eller forlagsfest og seier hei, me møttes på Gyldendal, eller Cappelen, eller kordetnovarigjen ifjorellervardetiforfjor, eggløymersålettslikt, dei flyt inn i kvarandre desse festane, og takkforsistogkvaskjer?

Og du tenker at joda, det er bra dette. Det er faktisk det. Du får det til. Du flyt. Det er ikkje det at det ikkje er vinen, for joda, sjølvsagt er det den også, du blir jo litt brisen, litt småfull, og er det framleis medan du skriv dette. Og kanskje er du hakket lettare, hakket morsommare, hakket vassare med litt kvitvin innabords, og du rekk jo å tenka at akkurat Damm sin vin faktisk er bra, meir enn bare drikkbar som forlagsvin pleier vera.

Men det er ikkje bare det heller. Det er du. Faktisk. Det er du som står der og pratar, og ler, og lyttar, og tullar og er seriøs. Ærleg og uærleg, alvorleg og fjåsete. I eit brått glimt merkar du det, det du tenkte at aldri ville koma. Det du ikkje eigong visste at du ville skulle koma. Kjensla av å høyra til. Av å vera inne.

Og når du skriv desse linjene høyres det ut som om det har vore målet. Og det har det ikkje. Har det aldri. Men når sjansen byr seg, er du klar. Klarare enn du visste. Gladare enn venta. Varmare inne enn ute. Ikkje fordi du prata med den viktigaste, den mest kjente, den klokaste eller morsommaste. Ikkje fordi du sjølv sa så mykje viktig, klokt eller morsomt. Du var med, og det er bra. Du fiksa, og det er betre. Du er modig.

Sånn. Så var det sagt. Du er faktisk det, modig. Du torer å gå sjølv om du er aleine. Utan livbøye, støttekontakt. Du rekker ut handa, du seier hei, du stoler på at den andre vil ta ho, vil seia noko, vil møta akkurat deg. You've come such a long long way baby. Du har fått fanmail tidlegare om dagen, takk for fine bokmeldingar, du er modig og ærlig og det er så uendeleg mykje meir enn mange vågar, eg håpar du held fram for du skal vita du betyr noko for nokon, og tenkt at er det ikkje rart, dette med å bety noko for nokon. Dei må jo meina det?

Så, brått, er det nok. Lokalet er i ferd med å tømmast, men det er ikkje derfor. Du har nådd grensa, fått metta di, sett det du ville sjå og gjort meir enn du ville gjera. Du har ete fingermaten, drukke vinen, høyrt på talen og fått so much more than you ever bargained for. Du takkar fint nei til han søte debutanten som lurte på om du treng følge heim, for er det noko du ikkje treng, er det jo følge heim, og du fyllesjanglar ned i mørket, aleine på den smale stien ned frå Ekebergrestauranten, gjennom gravlunda, heilt heim til sjuande etasje. Og du er ikkje redd, for kvifor skulle du vera redd, du er jo heime, du er jo trygg, mørket passar på deg, og byen vaktar stega dina.

But do you know that tonight the streets are ours, tonight the streets are ours, and these lights in our hearts they tell no lies syng herlege Richard H., og det kan vera akkurat så kvasi, så klissete, så nostalgisk og innsmigrande det bare vil, for det er sant, sant, sant. Gatene er dine, dei er våre, dei tilhøyrer alle som kjenner det slik du kjenner det akkurat no, alle som kjenner det skjøre, det svevande, det vakre uuttalte. Kjærleiken i lufta, i hjarta, i fellesskapen. I byen og folka.

Og når du er halvvegs mellom toppen og dalen stoppar du og lenar deg mot rekkverket og skodar utover byen, slik du elskar, slik du gjer kvar kveld. Og vinkelen er litt ny og litt gammal, og byen er det same, og du kjenner at det er godt. At alt er godt. At det er er her, no, du skal vera. Ei overveldande kjensle av tilhøyrsle. Klissete, nostalgisk, bada i innsmigrande baryton, og likevel rett rett rett. Her. No. Det er det som tel, det som tel.

Det som tel.

Dette er ditt liv

2007-08-20T22:47:00.000+02:00

Så, kva skjer?

- Jobbing.
- Mekking av video til litlebror sitt bryllup lørdag (note to self: du har i alle fall valt redd medium! levande bilder er ikkje mi greie)
- Bryllupsmas generelt (note to self: nok eit argument mot å entra den standen!)
- Jobbing.
- Stockholm! Herleg langhelg med 25 grader og sol i fine fine byen, saman med Lyslugg. Den delen av meg som tenker eg burde budd der ei stund, er lett å vekka.
- Grasenkestatus igjen og igjen medan same Lyslugg fartar Europa rundt på diverse konferansar.
- Jobbing.
- Boklanseringar og forlagsfestar opp og i mente. Samlaget og Gyldendal sist veke, Cappelen i dag, Damm i morgon og Aschehoug torsdag. Prøver å vera flink jente og faktisk gå i år, eg som har det med å skulka unna slike festlege samkomer.
- Konsert med herlege Richard Hawley på Blå, nett komen heim derfrå.
- Jobbing.
- Ei distinkt kjensle av at sommaren er over. At han faktisk aldri stakk innom i år. Og at det er ok. Det kunne faktisk vore verre.
- Få, men fine folk.
- Jobbing.
- Ingefærsylting av pærer(!) og generell utprøving av ting eg aldri hadde trudd at eg nokonsinne kom til å laga. Gamliskvalitetsmat.
- Love is all around me. And so the feeling grows.

... sånn kort oppsummert.

Blått!

2007-08-07T00:10:00.000+02:00

Dette blir kjapt, for om få minuttar kjem allerkjæraste Lyslugg, som har vore vestpå i over to veker, endelig tilbake til meg, og det har eg gleda meg til lengelenge.

Men eg skulle bare kunngjera følgande til alle oslobuar: Det er masse blåbær i skogen no!

Gå og plukk!

Eg er ikkje så van med blåbærplukking sjølv, oppvaksen på gjennomdyrka og skogfattige Jæren som eg jo er. Men når sørlandsvenninner dreg meg med, for øvrig dagen etter ein litt fuktig kollegamiddag med påfølgande ut-tur og nachspiel, blir eg med.

Og det er så fint i skogen no! Halv- eller heilgrått ver inga hindring, det er blått i blått, og kjekt å plukka.

Så er de i det minste informerte.

Sommaren 2007

2007-07-24T18:05:00.000+02:00

Eg ryddar. Gjenstridige boksar som har overlevd i oversette hjørner sidan flyttinga førre sommar, klede inn i nymonterte trådkorger, og - som alltid - bøker bøker bøker inn i hyllene. Då dukkar det sjølvsagt opp eitt og anna. Veska eg alltid brukar på stranda, for eksempel. Innhald: solkrem, leppepomade, halvfull farrisflaske og ei avis. Eit søndagsdagblad, for å vera nøyaktig, datert 6. august 2006.

Og det oppsummerer i grunnen årets sommar ganske bra.

Før han starta, lova eg på ære og samvit at i år, i motsetnad til i fjor, skulle eg vera flink å skriva fort, levera tidleg, og koma meg ut i sola så snart eg kunne etter jobb. At eg ikkje skulle ha ferie trengte ikkje bety at eg ikkje fekk min del solstråler, tenkte eg, og gleda meg til båtturar ut på byøyane, sykkelturar til Sognsvann, parkhenging og balkonggrilling.

Optimist, det skal eg ha!

Eg har sjølvsagt ikkje klart å halda løftet. Det har blitt minst like mange dagar som vanleg i sommar. Faktisk ein del endå lengre, sidan eg har vore på reportasjeturar fjern og nær, utan overnattingar men med mangetimars køyring i kvar ende. Bare urutinerte vikarar på jobb, og dermed meir å gjera på kjemperutinerte (ehrm) meg. Hakket færre bøker å anmelda, men det er i grunnen einaste forskjellen på no og resten av året.

Og så dette veret.

Eg veit ikkje heilt eg. Sjølvsagt er det kjipt med regn når ein venta sol. Og late ettermiddagar på stranda hadde sjølvsagt vore kjekkare enn lange timar på kontoret, sveittande over nok ein halvtynn agurkkompott. Men eigentleg, heilt ærleg, syns eg det er litt greit og. Det svir litt mindre å vera den einaste i heile vennekrinsen som jobbar sommaren gjennom når den eine etter den andre sender postkort om at teltturen regna vekk, hytteferien blei til ein inneklemt affære med for mange slektningar på for få kvadratmeter, eller at festivallivet eigentleg ikkje er så stas når det også medfører forkjøling og neglesprett.

Eg burde heilt sikkert ikkje skriva det, ikkje minst sidan fleire av dei det gjeld pleier stikka innom bloggen innimellom. Og eg ser jo at det er ei fattig trøyst, sidan endå fleire sender postkort frå varme strender i sørlege strok, eller happenin' storbyar i land eg likar. Men likevel. Det må vera min indre jærbu som står 'an av. At sommaren regnar vekk og topptemperaturen kjem to uventa dagar tidleg i juni er ikkje spesielt originalt på sørvestlandet, og ikkje verdt dei største overskriftene. Det er trass alt bare her austpå at folk planlegg grillfestar tre veker på førehand, og blir sjokkerte om det regnar den valde datoen.

Dermed, utan meir prat:

Tolvbra ting med sommaren 2007

* Kjøping og planting av balkongkassar. Urter og blomar i frodig forening, kjærleg påpassa og (regn-)vatna, med knoppskytande resultat.
* Hurtigbading i - skal me seia friskt? - vatn.
* Heime-aleine-kveldar når Lyslugg er på konferanse eller tur, tekopp i handa, regn på ruta.
* Skikkelege middagar, vin og dessert, utan å føla at ein burde vore ute og grilla eller ete salat på utekafé.
* Seine kveldar med sjølvvalde bøker, ikkje avbrotne av alle desse som må hurtiglesast fordi det er jobb.
* Tid til huspusling, utan å irritera seg over at ein må vera inne og ikkje får nytt sommarsola.
* Lange fredagspilsar med søte sommarvikarar.
* Herleg langhelg på Jæren, med sol og St.Hans, venner og stor open himmel.
* Null behov for nye klede og tilhøyrande butikkbesøk, sidan den vanlege vår- og hausthabitten gjer nytta.
* Kjensla av at alt finver bare er ein bonus.
* Sykling gjennom bil- og folketomme gater om morgonen, så pyttane skvett rundt gummistøvlane.
* Overtid som skal sparast til avspasering. Eg lovar!
* Allerkjæraste Lyslugg. No som alltid.

I morgon tek eg turen til Jæren igjen, for det første av sommarens to bryllup. Gler meg til togturen dit, seks timar aleine med poden og stilla. Lyslugg er i Bergen, men til helga får eg sjå han igjen. Seinare er det planar om stockholmstur, diverse festar, og sikkert ein hyttetur og to.

Joda. Bra sommar.

Kræsj!

2007-06-29T01:20:00.000+02:00

Folk driv og går på veggene rundt meg. Ikkje konkret, dessverre - hadde det bare vore så vel. Ei skrame i pannen og kanskje litt naseblod, og ferdig med den saka. Nei, dei kræsjar full fart inn i den altfor kjente no-er-eg-fullstendig-utslitt-og-orkar-ikkje-lenger-den-lettaste-ting-og-i-alle-fall-ikkje-å-gå-på-jobb-veggen.

Det er tydelegvis ingen lettvegg, heller.

Siste offer ut er ein av kollegaene mine, som har vore sjukmeldt i rundt ein månad no. Først trudde han det var ein slags allergi, kanskje, så ei forkjøling. Eller kanskje ei influensa eller noko? Han sjukmeldte seg "for eit par dagar", og fire veker seinare er han framleis ikkje tilbake. Sist me ringte han, forrige veke, høyrtes han ut som han prata frå enden av ein lang tunell. "Eg orkar nesten ikkje å stå opp", sa han. Og "eg ser ikkje føre meg koss eg skal orka å nokonsinne lesa ei avis igjen, langt mindre skriva i ho".

Og eg blir redd.

Sjølvsagt blir eg det. Den eine dagen er ein på jobb, smilar og ler og leverer oppslag så det står etter, den neste orkar ein knappast å stå opp. Rett nok hadde han lenge virka litt sliten, litt treigare i avtrekket enn vanleg, med litt for mange dagar kor han sat på kontoret til sju og åtte når han burde gått heim i firetida. Men likevel. Neppe noko verre enn eit par friveker i juli burde kunna fiksa, tenkte alle. I den grad me tenkte noko særs om det.

Og så eg då, som også surrar og virrar med saker til tider. Som også har dagar kor eg er på jobb til sju og åtte fordi konsentrasjonen for lengst har teke sommarferie og reist på tur til Syden, minst, og eg ikkje klarar samla meg om den enklaste kosegladsaka eller skriv-av-og-krediter-andre-notisen. Ikkje før eg må, før eg har gått endå ein runde for å fylla vatn på flaska, eller surfa endå ein gong innom diverse nettstader. Eg som sit om nettene og kveldane med ting eg ikkje torer innrømma for sjefen at eg ikkje fekk gjort ferdig mellom ni og fem. Men som held ut og smiler og tenker at det ikkje gjer noko, fordi eg har så stor arbeidskapasitet.

Eg har det, har eg ikkje?

Men det trudde vel kollegaen min også, om seg sjølv? Trur me ikkje alle at me klarer, at me taklar, at me orkar og får til? Er det ikkje derfor folk plutseleg kjenner det singla i metaforisk murpuss, og plutseleg ligg der utan å makta? Eg trur liksom at eg er så godt vaksinert mot denslags sidan eg eigentleg er så lat, og kviler så godt når eg kviler, totalt utan å tenka jobb og oppslag og potensielle saker og slikt, men det trur vel alle?

Tenk om det ikkje er nok?

Eg hadde eittårsjubileum på noverande arbeidsplass tysdag, etter å ha klora meg fast i fem korte men stort sett samanhengande vikariat så langt. To månader her, tre månader her. Fordi folk er sjuke. Fordi dei går på veggar og slit ut armsener, eller får ordinære influensaliknande greier som varer og varer av uvisse grunnar, mest truleg generell slitasje.

Og det er ironien:

Så lenge folk kræsjar i veggen, har eg jobb. Så lenge eg har jobb, veit eg ikkje om eg sjølv kjem til å møta murpussen.

Til skogs!

2007-06-14T18:06:00.000+02:00

Du huskar Tori? Både at CDen var bra og at ho skulle koma til den norske skogen?

Vel, etter det har følgande skjedd:
1) Eg vil på festival, og spør mange om dei vil gå med meg. Tori, jee!
2) Folk seier nei. "Ikkje råd" osv. Folk, buu.
3) Eg er usikker på om eg skal gå aleine, og bestemmer meg for at ja, det skal eg. Jeee!
4) Eg oppdagar at eg har kveldsvakt, og dermed ikkje kan gå likevel. Buuu!
5) Eg klarer å overtyda redaktør og reportasjeleiar om at ein festivalreportasje frå Tori-konserten er akkurat det fredagsavisa treng. Jeeee!
6) Rep-leiar ringer torsdag morgon og har ombestemt seg. Eg må laga rep på noko anna, Tori utgår. Buhuuu!
7) Redaktør ringer torsdag ettermiddag med dårleg samvit, og gir meg gratisbillettar utan at eg treng skriva noko til avisa! Jippi-ai-ai-jippi, jippi-aaai!

Eg er med andre ord one happy camper akkurat no.

Til skogs!

________________________________________________
Oppdatering seint same kveld:

________________________________________________
Jee! Konsert! Med Tori!

For øvrig viser det seg at det eg trudde var ein billett, var ein billett for i dag og eit pressepass for heile festivalen. Travis søndag, anyone?

Med rett til å grina

2007-06-12T19:03:00.000+02:00

Ingolf Håkon Teigene er død. Det er bare ekstremt trist. Dødsbodskapen kom som ei uventa melding på tampen av arbeidsdagen, ein kveld eg ærleg tala hadde tenkt å surfa inn med notisskriving og andre trivialitetar.

Merker at eg ikkje heilt klarer å forklara koffor det er så trist. Men det er ikkje ofte eg grin på jobb. Ikkje så ofte som Ingolf. Men likevel. Kanskje akkurat derfor.

Venner for livet

2007-06-01T04:38:00.000+02:00

Eg sit på kontoret, som har vore Husgjestens soverom den siste månaden og skal vera det ei dryg veke til, og prøvar å skriva ferdig noko med deadline i morgon tidleg, medan eg fungerer som levande oppslagsverk og ordbok for dei på stova. I sofaen der sit Lyslugg si syster, som er på besøk for å få hjelp til den heimeeksamenen ho skal levera i morgon, og Lyslugg, som jobbar med eittelleranna han må ha levert før midnatt for å få vera med på ein eller annan konferanse eller kvadetnoer, medan også han hjelper syster si med oppgåva. Tidlegare las han oppgåva hennar medan ho rulla ut bollar av deigen han laga tidlegare, og eg laga kringle medan han bruka Dumbo på kontoret til å skriva ut frå. I godstolen like ved sofaen sit Husgjesten og lærer seg powerpoint og installerer Netscape (!) som ho treng i den nye jobben sin, medan også ho bidreg med språkhjelp og heiarop til Lysluggsysteras heimeeksamen, Lysluggs konferanseting og min deadlinetekst. Når bollane er gjennomsteikte tek Lyslugg dei ut, og når kringla luktar ferdig, ordnar eg opp. Alle drikk te, alle er saman, akkurat som me er tilbake på nittitalet og bur i kollektiv og gler oss til å sjå Friends eller Seinfeldt på TV tirsdag.

Og sånn går no dagane.

Heilt til natta kjem. Då er dei tre andre kollektivistane ferdige og går og legg seg, og eg sit aleine igjen. Det er greit det. Eg kjem i mål, denne gongen også. Ute blir det mørkare og mørkare, så lysare igjen, og regner trommar forsiktig mot ruta.

Stilt, innforstått, roleggjerande.

- Men innan eg skal sykla til jobb i morgon tidleg, bør det ha slutta, altså!

Fitter. Happier. More Productive*

2007-05-31T20:16:00.000+02:00

Eg har lenge tenkt å skriva noko om samvit. Særs om den dårlege sorten. Men sidan eg sit til oppunder øyrene med ein foreløpig altfor kort tekst som bare må ha blitt lang og trykkbar innan i morgon kl 09.15, får det lange innlegget venta litt.

Men ei liste har eg tid til:

Fem ting eg har (litt) dårleg samvit over
- sjølv om eg veit at det er teit å ha det:
* At eg ikkje likar å sjå TV, og derfor gjer det minst mogleg
* At eg sjeldan les heile avisene - og det er ikkje bare sporten eg blar forbi, heller!
* At eg ikkje likar spinning
* At eg er mest glad i å gå på ski når det er sol og fint ver
* At eg ikkje likar å gå i butikkar og følgeleg ikkje kjøper stort

Puh!

Lengre innlegg følger, som sagt. Medan du ventar, anbefaler eg denne posten hos Elisabeth. Det er noko av det same eg tenker - bare at ho er komen mykje lengre i tankane. Eller noko.

* Radiohead: Fitter Happier

Graffint

2007-05-31T14:44:00.000+02:00

Tagging er teit. Stygt, tilfeldig, sjølvdiggande.
Graffiti, derimot! Graffiti likar eg. Bodskapar på ein vegg, ute i det fri eller inne på do på uteplassar. Her er nokre av dei eg har funne den siste veka.

Meir enn 1000 ord

2007-05-30T19:16:00.000+02:00

Eg har eigentleg ganske mykje eg har lyst å fortelja, om bøker og reiser og venner og tankar og slikt. Men ser no at Elisabeth har tægga meg, så eg får gjera første tingen først:

Hva er du flink til?

Hva drømmer du om?

Hvem drømmer du om å kline med?

Hva er det beste med hjemstedet ditt?

Hva ville du gjort hvis du var statsminister for en dag?

Hva er du mest redd for?

Hvem skulle spilt deg i filmen om ditt liv?

Hvilket yrke ønsker du deg?

Hva ville du sunget på Idol-audition?

Hvorfor er ikke du kjendis egentlig?

Hvem tagger du?
Den som vil.

nattønske

2007-05-15T23:29:00.000+02:00

Eg vil at nokon skal gripa inn. At dei, eller den, skal hjelpa meg. Ein skikkeleg gud frå maskinen, ein reddande engel, "det var visst bare ein draum". Eg vil vakna opp og oppdaga at det er ferdig. At eg er ferdig. At eg har skrive det eg skulle, og at det blei bra. Ikkje fantastisk, men greit nok. Ferdig, først og fremst. Klar til å leverast, før fristen. Så kunne eg gått heim no, og lagt meg. Ikkje site til halv seks om morgonen, som i går. Ikkje lurt på om det i det heile tatt kjem til å gå, å skriva dette i natt og det andre i morgon tidleg og i tillegg pakka for 17. mai-feiring vekke og kjøpa gåve til ho som fortener noko fint - før toget (ikkje 17.mai-, det andre) går. Ikkje lata som at joda, det er heilt ok dette, eg konsenterer meg jo så mykje betre om natta, når det ikkje er andre ting som forstyrrar. Ikkje vera så navla flink heile tida. Bare sova litt, som andre folk.

Men eg vil jo vera meg også.

In your face

2007-05-07T19:58:00.000+02:00

Kjære fjesbok

Eg er så enormt glad du ikkje fanst for femten eller tjue år sidan! Særs tjue. Det har vel alltid vore vondt å vera vennelaus, men på 80-talet slapp ein i alle fall å kringkasta det over internett! "X has 0 friends"...

Venlege helsingar
Frøken Blir-litt-stressa-over-alle-desse-"vennene"-som-plutseleg-dukkar-opp-frå-den-dunkle-fortida-hennar

Amerikanske dokker

2007-05-02T18:17:00.000+02:00

Jada, jada, eg lovar og lyg, om bilder og oppdateringar og afrikasoger og, sidan sist, moskvaeventyr. Men first things first, okay?

Eg har nemleg kjøpt den nye plata til Tori i dag! Og høyrer på på kveldsvakta mi, full guffe no som alle andre i kontorfellesskaprommet har gått heim. Og ho er så BRA!

Og det gjorde meg så GLAD! Eg hadde høyrt at ho skulle vera "meir nittitals enn 2000-tals", og frykta at det betydde retur til korjentehotellyden frå midten av nittitalen, i staden for fleire skarlagens- eller birøktarliknande songar. Heldigvis tok eg feil.

Og: Eg er glad fordi den herlege sola skin og skin, og våren så definitivt er komen til Oslo medan eg har vore vekke. Eg les vackra svenska böcker, lagar herleg 1.mai-kvelds på nyfått elgrill på balkongen, og både har og får overnattingsbesøk av dei unge, vakre og vellukka. Avisa ønska meg tilbake med ektefølt varme og glede i dag, og verda smiler breitt og varmt.

BRA LIV, altså!

Eg måtte bare nemna det.

Grandiost

2007-04-20T13:31:00.000+02:00

Du veit at du er heime i Norge igjen i det du vandrar gjennom ankomstområdet på Gardemoen og lukta av landets nasjonalrett står imot deg:

P. S. Har hatt det supert i Zimbabwe og Zambia - oppdatering følgjer når eg har fått litt meir styr på pakke-rydde-bilde-og-klesvaskkaoset som er heimen vår akkurat no.

langsomt

2007-03-24T02:50:00.000+01:00

Og du jobbar rundt. Igjen. Og registrerer at det skjer oftare og oftare, eller i alle fall ikkje sjeldnare, og at det sikkert burde gjera deg meir bekymra enn det gjer. Du les bøker om natta og anmelder dei om morgonen, og brukar seine og etterkvart tidlege timar på ordteikning av folk du ikkje kjenner og nesten bare såvidt har møtt. Du stiller på pressekonferansen og er førebudd til telefonintervjuet og les rapporten på fritida. Og du er tretti men har framleis ikkje fast jobb, og kan ikkje få ungar for kven veit om du klarar å jobba frilans fram til termin når det blir synleg og ingen lenger vil gi deg vikariat og kva har du vel å venda tilbake til etterpå. Og snart har du vore der for lenge i vikariat så alikevel og må ut på lufting igjen sånn at ingen - Gud forby - skal måtta ta noko ansvar for deg og rettane dine i dette arbeidslivet. Du stiller opp og hoppar når det skal hoppast og latar som det ikkje gjer noko med deg at folk du ikkje kjenner og aldri har møtt vil dynka deg i kaffi på generelt grunnlag, som representant for den "standen" du visstnok tilhøyrer. Og du prøver å vera snill og du prøver å følga med og du svarar ja og ikkje nei og tar sjølvsagt den ekstravakta også og joda du får heller skriva overtid. Og du dør så jævla langsomt at du faktisk trur at du lever.

Og innimellom, sånn av og til i ein sein nattetime, blir du litt sliten av det heile.

Litt.

Livredding på engelsk

2007-03-15T00:35:00.000+01:00

Take anything you want!

Så flott!

2007-03-08T23:58:00.000+01:00

I anledning dagen som snart er på hell, tenkte eg å dela følgande reflekterte utsegn, saksa frå papirutgåva av Dagsavisen. Det er den såkalla "glamourmodellen" og "artisten" Lene Alexandra "My Boobs Are Okay" Øien som uttaler seg om kva som er den viktigaste kvinnesaken i dag:

"Kvinnedagen er den dagen i året da man hyller kvinnen, og jeg synes det er supert å kunne gi ut videoen min på denne dagen - den er også en hyllest til kvinnen. Jeg er ikke så veldig feministisk. Det er fint at kvinner har fått stemmerett. Men når det gjelder lederstillinger, spiller det ingen rolle om sjefene er menn elller kvinner. Lønnsforskjeller i arbeidslivet har jeg ikke lagt merke til - der jeg jobber (restauranten Eik Annen Etage) får menn og kvinner lik lønn, tror jeg.

Til det har eg bare ein ting å seia: Gratulera med stemmeretten, jenter! Kva meir kan me eigentleg ønska oss?

Sirup

2007-03-06T13:16:00.000+01:00

Du veit sånne dagar kor det følest heilt feil å vera på jobb? Kor ein kjenner seg som ein innesperra ungdomsskuleelev som ikkje klarer halda blikket vekke frå vinduet og verda utanfor, og må kjempa aktivt for å halda seg i skinnet og ikkje bare gå? Ikkje fordi det ein gjer er så fælt mykje mindre meiningsfullt enn vanleg, eller fordi ein er så spesielt mykje trøttare enn normalt. Det er nettopp det som er greia - det er ingenting å setja fingeren på, men noko er likevel feil. Ein sånn dag kor ein burde blitt i den varme senga, og stått opp først langt utpå dagen, til god frokost, ei skikkeleg bok og ein tur på kafé med gilde folk, eventuelt ein lang skitur eller ein togtur langt vekk. Du veit kva eg snakkar om?

Ein sånn dag er det eg har i dag.

Urgh.

Så no veit de det. Og eg registrerer at det ikkje hjalp å skriva det av seg.

Baking på amerikansk

2007-03-05T23:04:00.001+01:00

Marshmallows, smør og rice krispies. Fem minutt frå start til ferdig. Mmmmm!

Frista

2007-03-04T22:50:00.000+01:00

Eg har omsider fått lese «von Aschenbachs fristelse» av Jan Jakob Tønseth. Lenge etter kritikarros og Brageprisnominasjon og nominasjon til Nordisk Råds Litteraturpris, men i alle fall før denne vert delt ut.

Heldigvis!

For ei nydeleg bok! Knirkete gammaldags, med soignert sprog og tjukke lag klassisk danning. Og klokskap:

«Det gjelder å ta brodden av reddsomheten på et tidlig tidspunkt. Jeg vet hva som skjer når den får vokse seg stor og uimotståelig. Den tar deg vekk fra verden. Verden? Det er nok å slå stort på. Det inntrefer med det nære. Den tar kaffekoppen fra deg. Vekslepengene, metrobillettene. Å lese en avis er en kraftanstrengelse. Barbere seg, pusse tennene - utenkelig. Tanken på å vanne blomster, uoverkommelig. Reddsomheten setter deg under pari. Den tar taleevnen fra deg. Du ser deg omkring i rommet. Det er ingenting der som angår deg. Den tar fuglesangen fra deg. Og barnas glade latter. Nei, det er ikke å slå for stort på. Den tar solnedgangen fra deg. Utsikten over Paris' hustak. Trekronene som bøyer seg for vinden under himmelen. Den tar nord og syd fra deg, og solen og månen og de tolv stjerner.»

Ei visse om at einsemd ikkje alltid er einsamt, og at anonymitet ofte er noko fint:

«Jeg gjorde som Baudelaire gjerne gjorde: søkte asyl i mengden. Man er et menneske i mengden. Man er i det alminnelige. Man er comme il faut. Man er anonym grensende til det utslettende. Her får man være i fred. Slik slo jeg i hel et kvarters tid. Det gjorde godt.»

Og ein vakker, fantastisk rørande respekt for det forsiktige. For dei forsiktige:

«Og til dem som måtte spørre hvorfor jeg er så omstendelig, hvorfor jeg gjør selv en slik bagatell til et spørsmål om takt og tone, vil jeg svare: er litt blyghet og sømmelighet å forakte òg nå?
[...]
Man er redd for å blamere seg. Man later som ingenting»

Det er ei bok som må lesast seint, i alle fall mykje seinare enn vanleg for meg. Som kanskje må tyggast litt, men som til gjengjeld blir med vidare. Eller, for å seia det som juryen i Nordisk Råd:

«De ulike jeg-fortellerne er innadvendte og beskjedne og forsiktige inntil det passive, men boken gjør dem også tydelig til stede i sine dagligdagse liv og gir dem små håp om at en lun, upretensiøs lykke ikke nødvendigvis er langt unna. De opplever verden nyansert og langsomt og ikke minst sanselig. De kan le av seg selv, men de forsøker også å oppnå genuin endring, genuin ny frihet.»

Anbefales!

Heilt i hundre

2007-03-04T22:20:00.000+01:00

Februar 2007 vart visst den dårlegaste månaden i denne bloggens korte historie. Og mars ser ikkje så fælt mykje betre ut så langt.

Men her er eg.

Totalt utan planar om å unnskulda eller oppsummera. I staden skal eg skamlaust stela flinke Mari sin gode ide, og ramsa opp hundre ting som gjer meg glad, spesielt ting som har gjort det dei siste par vekene, i den rekkefølga eg kjem på dei.

Klar, ferdig, gå!

1. Venner!
2. Syklane i Køben
3. Vinterbarn av Oddmund Hagen
4. Ferdig med oppussing(!!)
5. Lunsj med foreldre på gjennomfart
6. Fjørlett puddernysnø
7. Te med blåbær- og yoghurt(!)smak
8. Oslo skyline frå kjøkkenvinduet
9. Varm hand i mi
10. Mørk Caffé Chiocco på Baresso i Frederiksborggade
11. Sol!
12. Fastelavnsboller med gul krem
13. Ralph
14. Gode hårdagar
15. Statens museum for kunst
16. Bror som har det bra
17. Snøklokker
18. Døren av Magda Szabó
19. Havreknekkebrød
20. "Du er flink å finna gode gåver"
21. Skarp solnedgang over snøen
22. Special K bars
23. Overskot!
24. Victoria Falls
25. Jomfrueleg kvitmalt
26. Nye babyar
27. Fest!
28. Ny skidress
29. Stå opp halv fem
30. Fin olivenolje i gåve
31. Rice Krispies treats "Mmm! Nam! Har du oppskrifta?"
32. Lått
33. Klukkelyden i vinflaska
34. Fri heile ettermiddagen
35. "Kom!"
36. Gouda frå Holland
37. Vanity Fair
38. Bachs Brandenburgerkonsertar
39. Frokost med radio
40. Vissa om vind
41. Kurt Trampedachs Selvportræt
42. Gode kollegaer
43. Jærbuar i butikken
44. Vanilje
45. Rød dagplanleggar
46. Nytt sett lakkerte, eksklusive spisepinnar
47. Lakriskarameller
48. Folk som har tid likevel
49. Gratis lunsj when there is no such thing
50. Blå himmel
51. "Takk for fint intervju. Det beste så langt"
52. Tørr og varm på beina
53. Iskrystallglitter i asfalten
54. Utsprungne påskeliljer i vinduskarmen
55. Kino
56. van Goghs sjølandskap på favorittkoppen
57. Omnsbakt steinbit
58. Vår rett rundt svingen!
59. Stikka tidleg frå jobben, rett på kafe
60. Snøtung granskog aleine om kvelden
61. Trikketur
62. Når alt er som før på den gode måten
63. Ein heil bolle grøne, velduftande lime
64. ... og limekake laga av dei
65. Uventa postkort
66. Draumen om Afrika
67. Nyvaska sengeklede
68. Cherrox
69. Flørtande kava1er (1 1/2 år) på bussen
70. Å sykla utan is i gatene!
71. My So-called Life
72. "Super sak - slikt vil vi har mer av!"
73. Ansvar
74. ... og andre som deler det
75. Utsikta frå Ekebergsvingen
76. Ferske urter på balkongen
77. Å sitja i vindauget på kafeen og kikka på hipsterfolka på Løkka
78. Sopran
79. Kyllingburrito på Mucho Mas
80. Finn-Erix
81. von Aschenbachs fristelse i Iladalen
82. Heimelaga oliventapenade
83. Slow food
84. Gode knivar
85. Musikk på poden gjennom byen him
86. Ompotting
87. Lommekamera
88. Stjerneklart
89. Kjøleskapspoesi
90. Stå opp til ferdig frokost
91. Eigen bane i symjehallen
92. Vissa om at eg aldri aldri aldri treng jobba i vekeblad igjen
93. United Bakeries på Paleet
94. Oransj
95. Klassisk danning
96. ... og at dei rette folka trur eg har det
97. Småsko
98. Lysluggs heimebaka focaccia
99. Treningstopp i ull
100. Festivalopning med fiffen

Og det var det. Eg kunne lett kome på minst hundre til, men stoppar der.

HisTori repeating

2007-02-21T10:23:00.000+01:00

Gladnyhet!

Tori kjem til den norske skogen!

Akkurat som for to(?) år sidan, og det er eitt av dei beste norske sommarminna eg har frå det året. Så gjett kor eg skal vera torsdag 14. juni i år?

Frognerbadet!

Urgh

2007-02-16T13:26:00.000+01:00

Ei av dei klaraste negative sidene ved å jobba der eg er no, er at eg alltid får tilsendt alle desse ufyselege bilda av kjendisar i ulekre situasjonar som til ei kvar tid sirkulerer på epost.

Kåre Conradi var no så sin sak - bilda var ikkje spesielt ekle, bare klønete. Men nakne dansarar i fluktstolen, med kølla i handa? Og Rune Rudberg?!?

Ver så snill!

Eg meiner det. Ver så grei! Kan me ikkje bare bli einige om ein ting, alle saman? At me sluttar å ta nakenbilder av oss sjølv eller andre, og definitivt ikkje i ulekre liksom"seksuelle" posisjonar. Regelen gjeld spesielt for dei som er eller har tenkt å bli kjendisar, og som insisterer på å bruka alle opningar i kjønnsleg omgang.

Ok? Kan me ikkje bare etablera den regelen med ei gong?

Og ein ting til: Kan ikkje alle som sender rundt desse elendige bilda vera så greie at dei merkar mailen tydeleg med "ekle nakenbilder" i emnefeltet? Så slepp me andre å opna driten?

Takk. Det var bare det. Unnskuld meg eit øyeblikk, eg må visst bare spy litt no.

Varm vinter

2007-02-15T19:39:00.000+01:00

Eg likar vinternetter. Verkeleg. Det mørke passar liksom inn, kulda også. Eg likar kjensla av å vera aleine ute medan alle søv. Vissa om at eg snart skal heim eg også, til ei mjuk dyne og ein varm rygg som ventar.

Det første bildet er teke natt til torsdag forrige veke, då eg gjekk heim frå jobb i halv fire-fire tida, heilt aleine gjennom fersk gatesnø. Det andre er frå ein brann me køyrte forbi natt til fredag.

Og så likar eg vinterdagar. Særs sånne tørre, kalde, austlandsvinterdagar, med snø og ski og strålande sol, og funklande fantastiske snøkrystallar.

Å jada. Livet kunne vore så mykje verre.

...

2007-02-12T00:02:00.000+01:00

I tilfelle nokon lurar på kva eg eigentleg driv med i staden for tida, sidan eg så sjeldan skriv noko her, er svaret dette:

Det er i utgangspunktet sånn cirka ti gonger meir tilfredsstillande enn å sitja på rumpa og skriva ting. Legg til knitrande grønswixføre, varmande sol og supre turkameratar, og du kan ganga med hundre. Minst!

49 and counting

2007-02-05T11:35:00.001+01:00

Eg har jobba døgnet rundt siste tida, men no er eg tilbake. (Bank i bordet!)

And do I have news for you, ladies og gentlemen!

Klar?

Sikker?

Heeeilt klar?

Ok!

Here goes: Me skal til Afrika!

Til Zimbabwe! Og truleg Zambia og/eller andre naboland i same slengen. Om litt under to månader, i tre heile veker. For meg, som ikkje har hatt lengre fri enn ei langhelg annakvar månad sidan påska i fjor, høyres tre samanhengande veker paradisisk lenge ut. Tid til å landa, juhu! Og bli liggande, juhuhuuu!

I Afrika!

Me skal først besøka ein kompis i Harare, sidan håpar me å få med oss Viktoriafallene, Great Zimbabwe, og truleg ein safari. Elefantar! Nashorn! Løver og sebraer!

Og med det startar nedteljinga: Kun 49 dagar igjen!

Omsverma

2007-01-31T19:57:00.000+01:00

Eg har gitt mitt.

Fysisk først, sidan mentalt. Eg har surkla rundt på vassdrukken is, og stuntrapportert ting eg ikkje har greie på. Utan fall i nokon av tilfella.

Så ringer Lyslugg.

- Du kan vel ikkje gå frå jobb enno, kan du vel?
- Njo. I grunnen. Morgondagens nytt er levert, helgestoffet påbegynt.
- Skal me eta ute?
- Ja!

Eg skal på deit! Med allerbestaste kjærasten! Og eta smaskens mat! Ute! Hurra!

Høyrte eg happy days, anyone?

Happy times are here again

2007-01-29T23:14:00.000+01:00

I alle fall til meg - i januar! - å vera. Snøen er komen, sola er stadig innom, og dei nye skia fungerer perfekt. Eg byrjar å tru at 2007 faktisk kan bli det året eg lærer å gå på ski likevel!

For to helger sidan var det teknikktrening med eigen privattrenar på Gjøvik. Dessutan bilutspaing, venninneprat og sjelevask, balsam balsam balsam.

Onsdag let eg intervju vera interjuv, og stakk frå heile skiten størstedelen av dagen. Med banen til Frognersetra, faktisk. Så einsamt driv til Kikut, og via smale, bratte, ikkje så altfor snødekte stiar til Ullevålseter og Sognsvannsbanen heim. Rakk akkurat heim-frå-kontoret-rushet på banen, og delte nistekjeks med søte barnehagebarn. Te på termos, stive musklar, mjukt smil.

Same hovudruta lørdag, bare på andre stiar og løypetrasear. Dessutan i selskap med min eigen kjære skiekspert og - i lysløypa først og sist - tusen andre skigåarar. Men midt på var det stille. Kun eg og han, i funklande glitrande sol i kritkvit snø, med skia som svusj svusj svusj i takfast rytme over vatna.

Aaah!

Og elles?

Eg kom meg greit over juvet. Fanmail og fanmeldingar, frå kjende og ukjende. Bruka søndagen til den evigvarandre oppussinga, men utan så altfor sure miner. Det blir bra.

Denne veka er det kvelds- og helgevakt, og tid til skikkeleg gode frokostar før ærend og oppussing. Mmmm! Bær!

Eg rekk både bøker og aviser, har funne att Tori i alt mylderet, tenker på Afrika og jada, eg kjenner det på meg:

I'm like a bird in the morning sun
I'm like a bee in the honey comb
I'm like a child on Christmas morn
Happy times are here again!

Gu:g'l

2007-01-26T15:44:00.000+01:00

Visste du at meir enn 25 prosent av alle Google-søk er originale, altså gjort for første gong? Det betyr at fjerdekvar tanke du tenker er ny. Eventuelt at kvar fjerde person blant oss tenker annleis.

Eg veit ikkje heilt kvifor, men akkurat det gleda meg stort å læra.

For dei som ønsker seg nok ein vri på googlinga, trykk her

Juv?

2007-01-25T02:04:00.000+01:00

Eitt av orda eg nesten alltid skriv feil - så ofte at det heilt tydeleg ligg koda feil i hjernen, er "intervju". "Interjuv", skriv eg, igjen og igjen. Ironisk, så klart, at eg ikkje klarer å skriva rette namnet på det eg driv med.

Men av og til er feilen rett.

Av og til er det akkurat juv eg driv med. Eg trippar rundt på kanten av stupet, snart fram, snart tilbake, og prøver å finna ein veg over gapet. Eller mellom, inter, dei to sidene. Mellom oss.

Det er ikkje så lett alltid. Det er skummelt å tora, skummelt å satsa, skummelt å gjera meg sjølv tydeleg. Og den andre, ofte. Tenk om eg trør feil? Eller landar feil? Tenk om eg gjer ein annan - den andre - vondt? Tenk om eg skadar meg sjølv?

Men det må til. Eg har stått lenge nok på kanten no, og kikka ned i juvet. Eg må satsa, må hoppa i det. Over det. Laga brua mellom oss.

Det blir ei sein natt.

Tyst

2007-01-17T16:51:00.000+01:00

Av og til er det rett og slett umogleg å seia stort om koss ein har det, sånn eigentleg.

Tiddelibom

2007-01-11T14:01:00.000+01:00

Ikkje for å ta (alt for mykje av) gleda på forskot, men

NO SNØR DET!

Mye mer enn før! Tiddelibom, og tralalalei!

Det må vera fordi eg tok på meg den fine snø-t-skjorta mi i dag.

Hurra!

Eplegodis

2007-01-10T13:58:00.000+01:00

Og medan eg først er inne på ting eg ønskar meg men neppe får med det aller første:

Eplets nye telefon-pode-kamera-nettlesar-dings!

No har eg både telefon, pode, datamaskin og kamera som fungerer akkurat som dei skal, så noko prekært behov er det ikkje. Men om nokre generasjonar, kanskje, når dei til og med har fått med eit godt kamera i pakken? - Då tenker eg me veit kva jenta ønsker seg til fødselsdagen/jul!

Gullsnø

2007-01-10T12:48:00.000+01:00

Er det lov å vera litt småskuffa over at vinteren 2006/2007, tidlegare annonsert som "vinteren då Lin lærer å gå på ski" så langt ser ut til å bli "vinteren då Lin kjøper nye ski men knappast får brukt dei pga global oppvarming"?

Var og besøkte ei venninne på Gjøvik i helga, inkludert skitur på Sjusjøen heile lørdagen. Sååå fint! Glatt, kvitt pudder, sylskarpe spor, bølgande terreng og bare eit par små kuldegrader. Trude-utskrift som privatlærar, nydeleg raudgyllen solnedgang (sjå foto), og ekstremt stive hofteleddsbøyarar dagen derpå.

Ei perfekt helg, mao!

Men altså ein time i bil unna Gjøvik, som igjen er to timar unna med tog.

Eg vil ha snø! Her! No!

I byen og marka, både nord- og aust-. Vil ha! Vil ha! Vil ha! Korleis skal eg elles få øvd på dette med å "finne flyt, rytme og bevege meg mykt [og] dynamisk"?

Røff gaid

2007-01-09T10:55:00.000+01:00

Frå Samlaget si vårliste:

Korleis skal ein finne fram i mylderet av samtidsforfattarar og bøker? Den kjende kritikaren Marta Norheim har skrive Røff guide til samtidslitteraturen, som hjelper deg til å få oversikt over dette området.

Dette høyres ut som ei bok eg ønskjer meg!

Bare så trasig at det er eit heilt år til neste gåveutdeling. Urgh. Eg har leita i 30 somrar og 30 vintrar, men fins framleis ingen fordelar med å fylla år like før jul...

Tillits vekkande jule kort

2007-01-05T02:49:00.000+01:00

I dag, altså teknisk sett i går, fekk eg det er reknar med er siste del av juleposten min. Han har kome litt i rykk og napp i år, frå første kortet 20. desember til ei røys (inkludert pakkar!) i romjula, og nokre slengarar utpå nyåret. Kjekt det - eg er veldig for å spreia gode ting utover.

Likevel. Sjølv om det er koseleg og alt det der, klarer eg ikkje heilt å dy meg frå å kommentera når eg mottek kort som dette:

Kjære [namnet mitt feilstava]!

God Jul og Godt Nytt År!

Vi i [NN] medie byrå takker for hyggelig kontakt i 2006, og håper at 2007 byr på flere spennende samarbeids prosjekter.

Med hilsner, [NN] medie byrå

Eg meiner, "medie mellomrom byrå"? Og "samarbeids prosjekter"?? Kvifor ikkje "sam arbeid" når dei først er i gong? Eller "hygge lig"?

Grøss.

Det skal nemnast at kontakten min med dette "medie byrået" har vore minimal. Faktisk måtte eg tenka meg nøye om før eg hugsa kven i all verda dei var, før eg kom på at eg selde dei eit fotografi i januar eller nårdetnovar - eit bilde som for lengst hadde stått på trykk ein annan stad.

Eg tek gjerne imot 1000 skattefrie kroner for minimal innsats, så den er grei. Men om dette medie byrået ba meg om å levera ei "tekst prøve", eller kanskje "feature intervju", kan du rekna med at eg hadde sagt fint nei, elles takk. Kall meg gjerne språksnobb, men der går faktisk grensa.

Samarbeids prosjekt, du liksom!